บทที่ 663 ลงไปหาท่านยมบาล

เพราะการดึงดูดความสนใจของเพื่อนร่วมทีม รวมไปถึงเย่เทียนกับฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะที่ก่อความวุ่นวายในหมู่บ้าน สุดท้ายถ่ามู่ก็หาซูเหมยจนเจอ และพาเธอออกมาได้อย่างปลอดภัย

ซูเหมยที่แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ก็มองขึ้นไปดูทหารที่พรางตัวอยู่รอบๆ และมองดูเวลาในมืออย่างรีบร้อน

ตามแผนที่ถ่ามู่ได้วางไว้แต่แรก ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งนาที แต่กลับยังไม่ได้ข่าวคราวเกี่ยวกับเย่เทียนเลย จะให้เธอไม่ใจร้อนได้อย่างไงกัน?

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังมาจากพุ่มไม้ข้างหลัง ซูเหมยรู้สึกได้ทันที จึงถือปืนขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกปืนไปหลายนัดทันที

เพล้ง!

เสียงที่คล้ายกระจกแตกดังขึ้น เกาะที่ถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องก็พังลง และเย่เทียนก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ด้วยความตกใจและตะโกนด้วยความโมโหว่า "นี่จะทำอะไรน่ะ! ฮะ! นี่คิดจะฆ่าคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยงั้นเหรอ?"

"เย่เทียนงั้นเหรอ?!"

เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ออกมา ซูเหมยที่กังวลใจก็ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปแล้วกอดเย่เทียนด้วยความดีใจ

"พี่เหมย คุณปล่อยก่อน!"

ถ้าในช่วงเวลาปกติ เย่เทียนจะกอดซูเหมยไว้โดยไม่ลังเล แต่ตอนนี้ไม่ปลอดภัย ดังนั้นเขาจึงรีบผลักซูเหมยออกไป

"คุณชายเย่งั้นเหรอ? คุณกลับมาแล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ถ่ามู่ก็หันไปมองทันที และเมื่อเห็นว่าเป็นเย่เทียน ก็พูดอย่างรวดเร็วว่า "พี่น้องเร็วหน่อย ตอนนี้กระสุนหมดแล้ว เราถอยกันก่อนดีกว่า!"

เย่เทียนมองไปรอบๆ พร้อมกับขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะกลับมาหรือยัง?"

ถ่ามู่ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ยังไม่เห็นตัวเหมือนกัน"

"ไม่ต้องรอแล้ว ถ่ามู่ พวกเราถอยก่อน!"

เย่เทียนทำหน้าบึ้ง ดูเหมือนจะไม่ได้กังวลเรื่องฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ เพราะเขาเป็นนักฆ่าชั้นยอด แค่หนีออกมาจากหมู่บ้าน ในภูมิประเทศแบบนี้ สำหรับเขาแล้วนั้นง่ายมาก

"พี่น้อง เตรียมตัวถอย!"

ถ่ามู่ที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบสั่งไปว่า "เตรียมระเบิดที่เหลือให้พร้อม เอาให้พวกมันกินตอนตามเรามา!"

เมื่อได้รับคำสั่ง ทหารทั้งหมดก็หยุดยิง พร้อมกับหยิบระเบิดออกมา

"รอคำสั่งจากฉัน……เตรียม……โยน!"

ถ่ามู่ค่อยๆ โผล่หัวออกมาดูลาดเลาฝ่ายตรงข้าม และเห็นว่ามีกองกำลังติดอาวุธ กำลังจะเข้ามาล้อมพวกเขาไว้ เลยโยนระเบิดออกไปก่อนหนึ่งลูก

ทหารคนอื่นก็โยนตามๆ กันไป หยิบระเบิดออกมาคนละลูกและขว้างออกไป

บูม!

ระเบิดสิบกว่าลูกที่ขว้างออกไปทำให้กองกำลังติดอาวุธถึงกับกลัวจนตัวสั่น พร้อมกับตะโกนออกมา และวิ่งหนีหางจุกตูด

บูม บูม!

แต่มันก็สายไปแล้ว เมื่อระเบิดดังขึ้นสองสามลูก ไม่เพียงแต่กองกำลังติดอาวุธที่ถูกระเบิด ทหารพรานที่เสียชีวิตในสนามรบก็ถูกระเบิดและไม่เหลือชิ้นดีเหมือนกัน!

แน่นอน กองกำลังติดอาวุธบางส่วนต้องวิ่งหนีสุดชีวิต เพื่อเอาตัวรอดไปให้ได้

"เอาอีก! ขว้าง!"

แต่ถ่ามู่ไม่ปล่อยโอกาสให้พวกเขาหนีเลยด้วยซ้ำ และสั่งให้โยนระเบิดอีกชุด!

บูม！

เสียงระเบิดดังขึ้นอีกรอบ กองกำลังติดอาวุธที่รอดจากครั้งแรกคงไม่รอดจากการระเบิดครั้งที่สองแน่

"รอบสุดท้าย โยน!"