บทที่ 664 ก้างขวางคอ

การตายของส้งลาทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ ฟู่กั๋วเฉียงไม่เสียเวลากับเย่เทียนมาก เมื่อรู้ข่าวเรื่องการตายของส้งลาแล้ว ก็รีบกลับไปวางแผนเพื่อใช้โอกาสนี้ในการเข้ายึดอาณาเขตของส้งลา

ซูเหมยก็ไม่ได้อยู่นาน และให้คนใช้ของฟู่เซิ่งหนานพาไปอาบน้ำ

นี่ก็เป็นเหตุสุดวิสัย ไม่ว่าจะยังไงซูเหมยก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอถูกจับไปขังตั้งหลายวัน และยังต้องอยู่ในสงครามที่โหดร้ายนานขนาดนี้ ตอนนี้ตัวเธอคงเหม็นน่าดูและฟกช้ำไปหมดแล้ว

ในที่สุดตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้ว เธอจะทนไปอีกทำไม?

ต่อมา ในห้องรับแขกก็เหลือแค่เย่เทียนกับฟู่เซิ่งหนาน บรรยากาศค่อยๆ ตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

"คุณ……"

หลังจากนั้นสักครู่ เย่เทียนก็ทนไม่ไหว จากนั้นปัดจมูกของเขาและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

"หุบปาก! ตอนนี้ฉันยังไม่ว่างคุยกับคุณ"

แต่เย่เทียนเพิ่งพูดได้คำเดียว ฟู่เซิ่งหนานก็ยกมือขึ้นมาขัดจังหวะ และก้มหน้าลงไปมองแล็ปท็อปด้านหน้าพร้อมกับกดแป้นพิมพ์ไปด้วย

“หืม?!”

เย่เทียนอึ้งไปสักพักพร้อมกับปัดจมูกด้วยความโมโหและพูดว่า "ถ้าคุณไม่ว่าง! งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ"

เขาไม่รู้ว่าฟู่เซิ่งหนานกำลังทำอะไรอยู่ แต่เขารู้ดีว่าสิ่งที่ฟู่เซิ่งหนานเกลียดที่สุดคือมีคนมารบกวนในขณะที่เขาตั้งใจทำอะไรสักอย่าง!

ชาติที่แล้วเย่เทียนเคยเจอมาแล้วรอบหนึ่ง และเกือบถูกฟู่เซิ่งหนานตัดเป็นสองท่อนแล้ว เขาจึงไม่กล้าเข้าใกล้เขตทุ่นระเบิดอีก

หลังจากอาบน้ำอุ่นเสร็จ เย่เทียนที่ง่วงนอนก็ไม่ได้สนใจอะไรและล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วหลับไป

นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เช่นกัน เพราะตอนเช้าเขาถูกฟู่เซิ่งหนานสาดด้วยน้ำเย็นจนตื่น จากนั้นเผชิญกับการต่อสู้ที่โหดร้าย เขาไม่ใช่เครื่องจักรที่ไม่มีวันเหนื่อยและต้องการพักผ่อนเหมือนคนทั่วไป

อย่างไรก็ตาม เย่เทียนนอนจนถึงตอนเย็นค่อยตื่นมา จากนั้นเดินออกมาจากห้องนอนและมาเห็นฟู่เซิ่งหนานกับซูเหมยกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างอยู่ในห้องนั่งเล่น

"เย่เทียน คุณตื่นแล้วเหรอ?"

ดวงตาเฉียบแหลมของซูเหมยหันไปมองเย่เทียน

ในทางกลับกัน ฟู่เซิ่งหนานที่เห็นซูเหมยมีความสุขก็เลิกคิ้วขึ้นมาทันทีพร้อมกับพูดจาประชดเย่เทียนว่า "ชาติที่แล้วเกิดมาเป็นหมูหรือ? ถึงนอนได้เก่งขนาดนี้?"

เธอคุยเรื่องปัญหาความรักกับเย่เทียน ในฐานะผู้หญิงยุคใหม่ เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมซูเหมยและคนอื่นๆ ถึงได้ใส่ใจเย่เทียนขนาดนั้น? ทั้งๆ ที่รู้ว่าเย่เทียนมีภรรยาไปแล้ว?

"อย่างอื่นก็ไม่แน่นะครับ แต่ผมมั่นใจเลยว่าชาติที่แล้วผมไม่ได้เป็นหมูแน่นอน"

สำหรับการประชดประชันของฟู่เซิ่งหนานนั้น เย่เทียนไม่ได้โกรธแต่อย่างใดและยังเปลี่ยนเรื่องพูดว่า "พวกคุณกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ? ทำไมดูกระตือรือร้นกันจัง"

ในขณะที่พูดอยู่ เย่เทียนก็เดินไปข้างหน้าและนั่งลงข้างๆ ซูเหมยพร้อมกับหยิบแอปเปิลที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมากินแบบไม่เกรงใจ

"ไม่มีอะไร ก็แค่พูดเรื่องตอนที่เราอยู่เจียงหนัน"

ซูเหมยยิ้มเล็กน้อยด้วยความอ่อนโยนจนบรรยายไม่ถูกพร้อมกับออร่าของลูกคุณหนูด้วย

เมื่อเย่เทียนได้ยินอย่างนั้น ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยแล้วหันไปมองทางฟู่เซิ่งหนาน

"ตอนที่คุณหลับอยู่ ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะกลับมา แล้วบอกให้ฉันฝากเอาแฟลชไดรฟ์นี้ให้คุณแล้วก็รีบออกไปเลย"

ฟู่เซิ่งหนานทำให้เย่เทียนมองมาตรงอกของเธอ จากนั้นหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาจากกระเป๋าโยนไปให้เย่เทียนและแสยะยิ้มว่า "ไม่รู้ว่าเขาจะรีบไปไหนกันแน่ ถ้ากลัวเราฆ่าเขา เราคงไม่เลือกที่จะช่วยเขาตั้งแต่แรกแล้ว"