บทที่ 667 ความผิดพลาดที่ร้ายแรง

เมื่อเห็นว่าเย่เทียนจัดการกับนักขับมอเตอร์ไซค์สองคนได้อย่างง่ายดาย สีหน้าของนักขับแปดคนที่เหลือก็กลายเป็นความเคร่งขรึมอย่างห้ามไม่ได้ และแววตาที่มองเย่เทียนก็เริ่มหวาดกลัวเล็กน้อย

“คุณชายเย่ครับ คือว่า......”

หยางซิงไห่ที่หลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วก็เริ่มแสดงสีหน้ารู้สึกผิด เขาไม่ได้แปลกใจสำหรับผลงานที่โดดเด่นของเย่เทียน แต่เขาละอายใจที่หลบการโจมตีก่อนหน้านี้ด้วยสัญชาตญาณของเขามากกว่า เพราะนี่เป็นบททดสอบของเย่เทียนสำหรับเขา!

“ไม่เป็นไร”

ก่อนที่หยางซิงไห่จะพูดจบ เย่เทียนก็โบกมือเพื่อขัดจังหวะเขา และยังคงยืนอยู่กับที่แล้วมองที่นักขับมอเตอร์ไซค์ที่เหลือด้วยสีหน้าอมยิ้มเล็กน้อย

“ก็คิดว่าจะเก่งสักแค่ไหนเชียว ที่แท้ก็งั้นๆ”

ในความเป็นจริง เขาไม่รู้ว่าหัวหน้าของศัตรูคือใครด้วยซ้ำ เพราะตามปกติแล้ว ผู้นำมักจะยืนอยู่ตรงกลางสุดไม่ใช่หรือ?

ในเวลาเดียวกัน ณ โรงแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป ชายสวมแว่นขอบดำขมวดคิ้วและผลักแว่นตาของเขา ซึ่งเขาไม่คิดเลยว่าสถานการณ์ที่ตามคาดของเขาจะเกิดข้อผิดพลาดเช่นนี้ได้

แต่ชายสวมแว่นดำไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่ ได้แต่พูดพึมพำว่า “ไอ้หมอนี่มันมีของนี่นา ในเมื่อสองคนไม่ไหวก็เข้าไปพร้อมกันสี่คนเลย!”

ทันทีที่พูดจบ นักขับที่อยู่ตรงกลางสุดโบกมือ และมอเตอร์ไซค์วิบากสี่คันที่อยู่ข้างๆ ก็พุ่งออกไปหาเย่เทียนด้วยความเร็ว

“เพื่ออะไร?”

เย่เทียนแสยะยิ้มอย่างเหลืออด จากนั้นคว้ารถมอเตอร์ไซค์ที่เพิ่งล้มลงกับพื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็วและบิดคันเร่งให้สุดเพื่อพุ่งเข้าหาศัตรูอย่างไม่สนใจชีวิต

บรึ้นนนน!

เสียงคำรามของรถมอเตอร์ไซค์วิบากดังสนั่นขึ้น ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที และภายใต้การขับขี่ของเย่เทียน เขาได้เร่งความเร็วของรถจักรยานยนต์ให้สูงสุด ซึ่งดูแล้วเขากำลังจะชนเข้ากับมอเตอร์ไซค์สี่คันที่กำลังวิ่งเข้ามาด้วยความเร็ว

และภาพนี้ก็ทำให้หัวหน้านักขับที่จอดนิ่งอยู่ถึงกับอดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้ เพราะพวกเขาได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี และตราบใดที่ไม่ได้รับคำสั่ง ไม่ว่าคนตรงหน้าจะเป็นใคร พวกเขาก็ไม่สามารถหยุดได้!

แม้จะหนีความตายจากมัจจุราชได้ในชั่วขณะ แต่หลังจากนั้นเขาจะถูกองค์กรตามล่าอย่างแน่นอน และถึงเวลานั้นเขาจะตายอนาถมากกว่าตอนนี้!

แต่เป้าหมายของภารกิจ.oวันนี้กลับตรงกันข้าม เพราะศัตรูกำลังขับรถตรงเข้ามาเพื่อชนพวกเขา แล้วนี่ไม่ใช่การดิ้นหาที่ตายงั้นหรือ?!

“คุณชายเย่!”

เมื่อเห็นเย่เทียนพุ่งเข้าไปโดยไม่คำนึงถึงชีวิต และแม้จะรู้ว่าเย่เทียนไม่ใช่คนธรรมดา แต่หยางซิงไห่ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ชายสวมแว่นที่บงการอยู่เบื้องหลังก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน รอยยิ้มที่โหดเหี้ยมปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา และเขาก็ย้ำเตือนว่า “นายจ้างบอกแล้วว่าต้องการหัวมัน อย่างให้พลาดเชียวล่ะ!”

แต่ทว่า หลังจากที่เขาพูดจบ รอยยิ้มอันเหี้ยมโหดบนใบหน้าของเขาก็แข็งตัวลงทันที และเขาก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความประหลาดใจ

“เป็นไปได้ไง!”

ชายที่สวมแว่นลุกขึ้นยืนทันที และรูม่านตาอันลึกล้ำของเขาสะท้อนถึงร่างของเย่เทียนที่ซึ่งกำลังบินอยู่ท่ามกลางอากาศและกางปีกออกดั่งนกอินทรี

แน่นอนว่าเย่เทียนคงไม่โง่พอที่จะเล่นกับพวกกุ๊ยกลุ่มนี้จนเข้าเนื้อตัวเองหรอก และเมื่อระยะของทั้งสองฝ่ายมาถึงครึ่งเมตร เขาอดไม่ได้ที่จะเคลื่อนไหว

ในขณะนั้น เขาขยับเท้าและกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ ด้วยมือที่เปิดกว้างเหมือนกับนกอินทรีที่กางปีกออก และวาดเส้นส่วนโค้งที่สวยงามแล้วกดลงไปที่พื้น

แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ในใจเย่เทียนก็ยังแปลกใจเล็กน้อย เพราะเขาไม่คิดเลยว่าคนกลุ่มนี้จะไม่กลัวความตายเลย

ในชั่วพริบตา และก่อนที่เท้าของเย่เทียนจะแตะลงพื้น เสียงระเบิดที่รุนแรงก็ดังสนั่นขึ้น!

บูม!