บทที่ 668 ฉันจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่านักขับอีกสี่คนที่เหลือต้องการจะหลบหนีไป เย่เทียนก็แสยะยิ้มอย่างเย็นชา และในขณะที่เขากำลังพุ่งไปข้างหน้า แสงสีขาวสองสามเส้นถูกโยนออกจากมือของเขา ซึ่งเป็นเหรียญที่กลายเป็นลำแสงแล้วบินออกไปด้วยเจตนาฆ่าที่รุนแรง

พัฟ พัฟ!!

เหรียญพุ่งเข้าใส่ร่างของนักขับกลุ่มนั้น ทำให้พวกเขาอดส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ และจากนั้นถึงกับตกจากรถมอเตอร์ไซค์วิบากของพวกเขา

หัวหน้าของนักขับก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ แต่เขาไม่ได้สนใจเลือดที่ไหลออกมาจากน่องขาของเขา ได้แต่พยายามยกมอเตอร์ไซค์ขึ้นเพื่อจะหนีไปจากที่นี่

แต่แค่มือของเขาแตะที่รถมอเตอร์ไซค์ เท้าอันกว้างใหญ่ก็เหยียบลงมาที่รถของเขา แล้วจะเป็นใครได้อีกนอกจากเย่เทียน?

“นี่คุณจะดูถูกผมเกินไปไหม?”

เย่เทียนแสยะยิ้มออกมาและยกเท้าขึ้นแล้วเตะออกไปแรงๆ

หัวหน้านักขับคนนี้ไม่สนใจรถของเขาอีก ได้แต่รีบกลิ้งถอยออกไปเพื่อหลบการโจมตีนี้ จากนั้นเขารีบลุกขึ้นมาและมองไปที่เย่เทียนด้วยความระมัดระวังพร้อมกับหยิบมีดสั้นออกมา!

นี่เป็นสิ่งที่จำเป็นจริงๆ เพราะเขาใช่ว่าจะไม่อยากหนีไป แต่รถของเขาถูกเย่เทียนเหยียบไว้ แถมยังได้รับบาดเจ็บที่น่องอีกด้วย ฉะนั้นเขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกนอกจากสู้จนตัวตาย!

“อย่าหาว่าผมไม่ให้โอกาสนะ คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม รีบยอมแพ้ซะโดยดี!”

เย่เทียนถึงกับตกใจ รอยยิ้มอันเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา และเขาก็ยิ้มพูดว่า “ผมรับปากคุณ ขอแค่คุณบอกมาว่าใครส่งคุณมา ผมจะปล่อยคุณไป”

สีหน้าของหัวหน้านักขับที่ซ่อนอยู่ในใต้หมวกกันน็อกนั้นเคร่งขรึมมาก และเขายังตอบอย่างแน่วแน่ว่า “ยอมแพ้? นี่แกจะได้ใจมากไปแล้ว?”

“คุณพูดถูก ผมอาจจะได้ใจไปหน่อย แต่ว่า......”

เย่เทียนยกมือลูบคางของเขาแล้วยิ้มพูดว่า “ก็ผมมีสิทธิ์ที่จะได้ใจไง!”

“ไปตายซะ!”

หัวหน้านักขับอึดอัดไม่พอใจ ซึ่งเขาไม่อยากเสียเวลากับเย่เทียนอีก ได้แต่ยกเท้าขึ้นแล้ววิ่งตรงเข้าไปหาเย่เทียน

เย่เทียนได้แต่ส่ายหัวแล้วถอนหายใจ และเขาไม่ได้สนใจหัวหน้านักขับคนนี้เลยด้วยซ้ำ แทนที่จะถอยหลัง แต่เขากลับยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว และเป้าหมายก็คือการจับคอของหัวหน้านักขับคนนี้!

แต่ในขณะที่เย่เทียนมีการเคลื่อนไหว หัวหน้านักขับก็หยุดลงกะทันหัน จากนั้นเหยียดมือซ้ายไปด้านหลังแล้วหยิบปืนพกออกมา โดยที่ไม่รอช้า เขาเล็งปืนไปที่เย่เทียนแล้วเหนี่ยวไกทันที

แต่เย่เทียนมองเห็นภาพนี้ได้อย่างชัดเจน และเขาก็หลบไปด้านข้างด้วยไหวพริบของเขา

ปัง ปัง!!

เสียงปืนดังลั่น กระสุนกระทบดินข้างเท้าของเย่เทียนและฝุ่นกับทรายก็กระเซ็นออกไป

“ให้ตายสิ! เล่นไม้นี้เลยเหรอ หน้าไม่อายจริงๆ!”

เย่เทียนตวาดส่งเสียงดังออกไป แม้ปืนพกจะทำอะไรการป้องกันของเขาไม่ได้ แต่การลอบจู่โจมที่น่ารังเกียจของหัวหน้านักขับคนนี้ทำให้เขาหัวเสียอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“กระบวนการไม่สำคัญ สิ่งสำคัญก็คือผลลัพธ์ไม่ใช่เหรอ?”

หัวหน้านักขับหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา ซึ่งเขาไม่ได้รู้สึกผิดสำหรับพฤติกรรมที่ไร้ยางอายของเขาก่อนหน้านี้เลย แต่กลับยิ้มพูดอย่างได้ใจว่า “แกเก่งนักไม่ใช่เหรอ? เก่งจริงก็เข้ามาเลยสิ! อยากรู้เหมือนกันว่าแกจะเร็วกว่าหรือกระสุนของข้าจะเร็วกว่า!”

เย่เทียนก็หัวเราะลั่นและส่ายหัวตอบ “แล้วคุณคิดว่าไอ้ปืนกระจอกของคุณจะทำอะไรผมได้งั้นเหรอ?”

“ไม่อย่างงั้นล่ะ?”

หัวหน้านักขับทำหน้าบูดบึ้งและพูดอย่างดูถูก “เมื่อกี้ข้าแค่ตั้งใจยิงขู่เท่านั้น ถ้าแกกล้าขยับอีก ข้าขอรับประกันเลยว่าแกจะตายโหงแน่!”

“งั้นก็ยิงเลยสิ!”

ทันทีที่พูดจบ เย่เทียนก็เคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน และในชั่วพริบตา เขาได้พุ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้าหัวหน้านักขับด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา

พรุ่บ!

มือขวากำหมัดแน่นๆ และหมัดขนาดเท่าหม้อก็ชกออกไปที่หัวหน้านักขับคนนั้น