ตอนที่ 669
บทที่ 669 เขาเป็นนักบู๊
October 21, 2026
“เห็นชัดแล้วว่าตอนนี้คุณแพ้แล้ว”
เย่เทียนเดินเข้าไปหาหัวหน้านักขับแล้วนั่งยองๆ และยิ้มพูดว่า “ตอนนี้บอกผมได้แล้วยังว่าใครส่งคุณมา?”
หัวหน้านักขับเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่คิดเลยว่าเย่เทียนจะแข็งแกร่งขนาดนี้ แค่ฝีมือการต่อสู้ก็สามารถจัดการพวกเขาทั้งหมดได้แล้ว
และในใจยังสาปแช่งพวกที่รวบรวมข้อมูลของเย่เทียนว่าเป็นพวกที่ทำงานห่วยแตกที่สุด!
แม้จะคิดเช่นนี้ แต่หัวหนัานักขับไม่ได้ลังเลอะไรเลย เขาได้แต่กัดฟันอย่างเด็ดเดี่ยวและสีหน้าก็กลายเป็นความเจ็บปวด
เย่เทียนเองก็ตกใจมาก และรีบเข้าไปถอดหมวกกันน็อคให้กับหัวหน้านักขับเพื่อพยายามจะหยุดสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว!
หลังจากเย่เทียนถอดหมวกกันน็อคของหัวหน้านักขับ เขาได้กัดพิษที่ซ่อนอยู่ในปากของเขาและตายจนไม่รู้จะตายยังไงอีกแล้ว
“ให้ตายสิ! เราลืมเรื่องแบบนี้ได้ไง!”
เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา เพราะเห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ทำไมเขาถึงลืมป้องกันไม่ให้พวกเขาฆ่าตัวตายได้!
ทีนี้ก็ลำบากเลยสิ แม้แต่หัวหน้านักขับก็ตายแล้ว แล้วเขาจะไปหาผู้บ่งการเบื้องหลังจากไหน?
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่เทียนก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และในใจก็รู้สึกผิดไม่น้อย
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!!
ในขณะนั้น เย่เทียนได้ยินเสียงแว่วของนาฬิกาดังขึ้น และเมื่อตั้งสติได้ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นก็อดไม่ได้ที่จะหันไปหาศพของหัวหน้านักขับ
วินาทีถัดมา เย่เทียนรู้สึกได้ถึงวิกฤตที่กำลังจะเกิดขึ้น โดยที่ไม่มีเวลาให้คิดมากไปกว่านี้ และด้วยสัญชาตญาณ เขารีบถอยออกไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว
บูม!
ด้วยเสียงระเบิดดังขึ้น ศพของหัวหน้านักขับระเบิดอย่างกะทันหัน เนื่องจากเขาได้ฝังระเบิดขนาดเล็กไว้ในร่างกายของเขาแล้ว ดังนั้นจึงทำให้ระเบิดจนร่างกายแหลกเป็นชิ้นส่วน!
“ให้ตายสิ ซวยจริงๆ!”
เย่เทียนบ่นพึมพำกับตัวเอง โชคดีที่เขาถอยทัน ไม่อย่างนั้น ต่อให้จะไม่โดนระเบิดไปด้วย แต่คราบเลือดหรือเศษชิ้นส่วนของร่างกายต้องกระเด็นใส่เขาอย่างแน่นอน
เมื่อมองไปรอบๆ นอกจากไอ้เหลือขอสองคนที่เสียชีวิตในกองเพลิงแล้ว นักขับคนอื่นๆ ก็เลือกที่จะฆ่าตัวตายด้วยการวางยาพิษกันหมด!
ซึ่งสถานการณ์นี้ทำให้เย่เทียนสีหน้าดูตึงเครียดมาก เพราะคนกลุ่มนี้เลือกที่จะยอมตายแต่ไม่ยอมเปิดเผยผู้บงการที่อยู่เบื้องหลัง นั่นก็หมายความว่าพวกเขาต้องมีเบื้องหลังที่น่ากลัวอย่างแน่นอน!
แต่จะว่าไป จวบจนวันนี้ ศัตรูของเขาเคยเป็นคนธรรมดาสักที่ไหน? แต่ในเมื่อพวกมันกล้าโจมตีเขา พวกมันก็ต้องรับโทษอย่างสาสมแน่นอน!
“อย่าให้รู้ก็แล้วกันว่าเป็นใคร ไม่อย่างนั้นผมขอรับประกันเลยว่าพวกคุณจะต้องเสียใจ!”
จากนั้นเย่เทียนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วโทรหาจี้เยียนหรัน
จี้เยียนหรันกำลังนอนอยู่บนเตียงอุ่น ๆ และในขณะนี้ หลังจากได้รับสายจากเย่เทียนเธอก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่งและกดปุ่มรับสายแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เย่เทียนเหรอ?”
เมื่อตระหนักถึงความตื่นเต้นในคำพูดของเธอ เย่เทียนก็ลูบจมูกของเขาแล้วยิ้มเยาะว่า “ก็ผมเอง”
น้ำเสียงของจี้เยียนหรันเปลี่ยนไปในทันทีและพูดขึ้นเสียงว่า “คนนิสัยไม่ดี คุณหายไปไหนกันแน่? ไม่บอกไม่กล่าว ไม่คิดว่าฉันจะเป็นห่วงเหรอ?”
“หา?!”
เย่เทียนตกใจและพูดอย่างประหลาดใจว่า “ท่านถังไม่ได้บอกคุณว่าผมไปไหนเหรอ?”
จี้เยียนหรันเลิกคิ้วเบาๆ “คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ?”
“ไม่รู้อะไร?”
เย่เทียนตกตะลึงและรู้สึกไม่ดีมาก
“ท่านถังเสียแล้ว!”
จี้เยียนหรันส่ายหัวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่นแล้วพูดเบาๆ ว่า “หลังจากการแข่งขันคัดเลือกของทีมสายฟ้าเสร็จ เครื่องบินของแกได้ระเบิดในระหว่างบินกลับ และทุกคนบนเครื่องบินก็ไม่รอดกันหมด”
เย่เทียนสตั๊นราวกับถูกฟ้าผ่าและไม่สามารถตั้งสติได้ในชั่วขณะ