ตอนที่ 670
บทที่ 670 ฉันก็อยากบอกพวกคุณเหมือนกัน
October 21, 2026
“ผู้จัดการครับ เขาเป็นนักบู๊นะครับ! และอย่างน้อยต้องเป็นนักบู๊ในระดับดำแล้วนะครับ!”
เมื่อสัมผัสถึงความโกรธจากปลายสายอีกด้านของโทรศัพท์ ชายสวมแว่นก็อธิบายด้วยความตื่นตระหนก
“นี่เป็นเหตุผลของคุณงั้นเหรอ?”
ผู้จัดการเงียบไปทันที และหลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็พูดว่า “ต่อให้มันจะเป็นนักบู๊ แต่คงไม่ถึงขั้นให้เราเสียพนักงานไป 10 คนพร้อมกันหรอกนะ? ทั้งๆ ที่รู้ว่าสู้มันไม่ได้ แล้วทำไมไม่ให้พวกมันหนี?”
ชายใส่แว่นตกใจและรีบอธิบายด้วยเสียงที่สั่นเทา “ผู้จัดการครับ ผม ผมให้พวกมันถอนตัวแล้วครับ แต่ไอ้หมอนั่นมันมีฝีมือระดับดำจริงๆ ไม่มีใครหนีได้เลยครับ”
“หุบปาก!”
ผู้จัดการตวาดใส่ “คุณเป็นผู้อาวุโสในบริษัท คุณควรรู้กฎของบริษัทดี ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ความล้มเหลวก็คือความล้มเหลว!”
“ผู้จัดการครับ ผมผิดไปแล้ว! คุณเห็นแก่ผมที่ทำงานให้บริษัทมาหลายปีเถอะครับ ให้โอกาสผมอีกสักครั้งนะครับ!”
เมื่อได้ยินคำพูด ชายใส่แว่นก็รีบอ้อนวอนขอความเมตตาและต่อว่าในใจถึงคนที่รวบรวมข้อมูล
“คุณวางใจได้ คุณอยู่กับผมมานานหลายปีแล้ว ถึงแม้โดยส่วนใหญ่ผมจะเข้มงวดกับผลลัพธ์มาก แต่ผมยังไม่ถึงขั้นต้องเด็ดขาดขนาดนั้น”
น้ำเสียงของผู้จัดการอ่อนลงทันที และพูดเบาๆ ว่า “ภารกิจที่ล้มเหลวในครั้งนี้จะว่าไปก็เป็นความผิดของคนในแผนกการตลาดจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็เสียพนักงานไปสิบคนแล้ว เบื้องบนจะตรวจสอบลงมาแน่นอน คุณรีบเขียนรายงานการดำเนินการให้เร็วที่สุด ผมจะได้อธิบายกับเบื้องบนถูก”
ชายสวมแว่นถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณครับ! ขอบคุณผู้จัดการครับ! ผมจะรีบส่งรายงานการดำเนินการให้เร็วที่สุดครับ”
“คุณไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ต่อให้ผมจะปกป้องคุณ แต่เกรงว่าคงยื้อคุณไว้ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์หรอก”
ผู้จัดการส่ายหัวและยื่นคำขาด “คืนนี้ผมจะส่งลูกน้องยอดฝีมือให้คุณสิบคน ผมไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน แต่ภายในหนึ่งอาทิตย์ คุณต้องปิดจ๊อบนี้ให้ได้!”
“ผู้จัดการไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้ามียอดฝีมือมาด้วย ผมจะเป็นคนพาพวกเขาไปลงมือเอง ผมรับรองว่าจะปิดงานนี้ได้แน่นอนครับ!”
คนใส่แว่นรู้ดีว่านี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเขา ถ้าเขาล้มเหลวอีกครั้ง ต่อให้เขาไม่ตายในเงื้อมมือของเย่เทียน เขาก็จะต้องตายในเงื้อมมือของผู้จัดการคนนี้แน่นอน!
เพราะบริษัทไม่เคยเก็บผู้พ่ายแพ้ไว้!
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!”
เมื่อพูดจบ ผู้จัดการก็ไม่พูดอะไรต่อและวางสายไปทันที
หลังจากได้ยินเสียงดังขึ้นจากโทรศัพท์ ชายสวมแว่นก็รู้สึกถึงแผ่นหลังของเขาเปียกไปด้วยเหงื่อเย็นแล้ว และดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตาก็ประกายไปด้วยแสงอันเย็นเยือก ซึ่งทุกอย่างนี้ล้วนมาจากเย่เทียนคนเดียว!
“เย่เทียน ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไว้หรอก!”
......
บนถนนที่มืดมิด รถหลายคันได้จอดอยู่สักพักแล้ว
จี้เยียนหรันผู้กล้าหาญรีบออกจากรถแล้ววิ่งเข้ามาหาเย่เทียน จากนั้นสวมกอดเขาอย่างอบอุ่นโดยไม่ลังเล!
“พี่เยียนหรัน ก็แค่ไม่ได้เจอพี่เย่สองสามวัน ต้องขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”
เซวฟู่ยี่ที่ตามอยู่ข้างหลังยิ้มเยาะ “หรือว่ามันจะเหมือนที่เขาว่ากัน ไม่เจอกันแค่วันเดียว แต่เหมือนห่างกันตั้งหลายปี?”