บทที่ 705 พวกเราคุยกันดีๆ เถอะ

“แก ทำไมพลังของแกถึงยิ่งใหญ่ขนาดนี้?”

ตามองเห็นเย่เทียนเตะทีเดียวก็คือเตะจนหินแข็งแตกเป็นเสี่ยงๆ ชายผอมแห้งที่รีบร้อนหลบออกสีหน้าตื่นตกใจเต็มที่ ถึงแม้จะมีการฝึกฝนถึงระดับเหลืองสูงสุด ยังไม่กล้ารับประกันว่าพลังของการเตะทีเดียวจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้

เย่เทียนคงไม่สนใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ขยับเท้าฉับไวแนบตัวเข้าไป และเตะชายผอมแห้งอย่างโหดร้ายอีกที

เพิ่งเข้าใจพลังดุเดือดของเย่เทียน ชายผอมแห้งยังกล้าฝืนรับที่ไหน รีบกลิ้งตัวหลบอีกครั้งโดยเร็ว หลบออกมาแบบกระเซอะกระเซิงสุดจะทน

ปึง!

เย่เทียนก็ไม่รีบร้อน ค่อยๆ หยอกล้อชายผอมแห้งแบบนี้ไป ทว่าแต่ละครั้งที่เท้าของเขาร่วงลง ล้วนจำเป็นต้องทุบเป็นรอยหลุมออกมาแน่

เรื่องราวพัฒนามาถึงขั้นนี้ ชายผอมแห้งยังไม่เข้าใจที่ไหนว่าระหว่างเย่เทียนมีเส้นแบ่งที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ ในใจร้องขมขื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เย่เทียนกลับตามโจมตีตลอด เดิมทีไม่ให้โอกาสเขาลุกขึ้นมาเลย ต่อให้เขาอยากหนีก็หนีไม่รอด

เวลาไม่ไม่นานนัก พื้นดินที่แข็งเปลี่ยนไปบุบสลายสุดจะทน อย่างน้อยเหลือรอยเท้ายี่สิบกว่ารอยของเย่เทียนไว้แล้ว

ในใจชายผอมแห้งครุ่นคิด ค้นหาวิธีเอาตัวรอดอย่างลำบาก แต่พอไม่ระวังตัว กลับชนมอเตอร์ไซค์ที่ล้มอยู่ด้านหน้า ร่างกายหยุดชะงักลงโดยปริยาย

บนหน้าเขาดูตกใจ กำลังเตรียมจะพลิกตัวหลบหนีอีกรอบ แต่สุดท้ายก็สายไปเสียแล้ว

เท้าขนาดสี่สิบสองของเย่เทียนนั้นร่วงลงแบบไม่ปรานีสักนิด เสียงปึงดังทีหนึ่ง ทุบบนหัวเข่าของชายผอมแห้งอย่างหนักอึ้ง

“โอ๊ย!”

ชายผอมแห้งรีบส่งเสียงโหยหวนที่เจ็บปวดออกมา บนหน้าเผยสีหน้าที่เจ็บปวดมากขึ้น บนหน้าผากมีหยดเหงื่อเม็ดใหญ่เท่าถั่วผุดออก เท้าขวามีเลือดเนื้อผสมปนเปกันอย่างหมดสภาพ!

เห็นอาการเจ็บของเท้าขวา เดาว่าน่าจะรักษาไม่หาย ถึงแม้โชคดีไม่ตาย ชาตินี้คงเป็นขาเป๋แล้ว

“ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกแกแล้วว่า ถ้าทำเชื่องหน่อยบางทีจะเจ็บน้อยลง ทำไมแกถึงไม่ฟังฉันล่ะ? เวลานี้รู้ผลลัพธ์แล้วมั้ง?”

เย่เทียนส่งเสียงทอดถอนใจแบบส่ายหน้า ราวกับคนที่สร้างความทุกข์ทรมานปานนี้ให้ชายผอมแห้งเดิมทีไม่ใช่ตนเอง

ส่วนหัวหน้าเผิงในเวลานี้ กลับขยับเข้าไปใกล้ทางเฟอร์รารี่สีแดงแบบเงียบๆ

ตอนแรกที่มองเห็นชายผอมแห้งตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบ เขาก็รู้ว่าประเมินความสามารถของเย่เทียนต่ำไปอีกครั้ง ปัจจุบันนี้เห็นชายผอมแห้งถูกหักขาทิ้ง ยิ่งเพิ่มความเร็วฝีเท้าระดับหนึ่ง แฉลบผ่านเข้าไปทางรถแข่งอย่างรวดเร็ว

ปลายจมูกได้กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ นั้น เย่เทียนแสยะปากเผยรอยยิ้มดุร้ายออกมา กำลังอยากจะลงมือทำความเข้าใจชายผอมแห้งให้ถึงที่สุด กลับมีเสียงร้องตกใจแหลมคมดังขึ้นจากในรถแข่งด้านหลังที่ไม่ไกลนัก

เย่เทียนรีบหันหน้ามองไปทันใด ในที่สุดก็พบเจตนาของหัวหน้าเผิงเข้าแล้ว จากนั้นทำสีหน้าอึมครึมใช้เท้าเหยียบที่ลำคอของชายผอมแห้งอย่างแรง

ได้ยินเพียงเสียงดังแก๊กทีหนึ่ง แม้แต่เสียงร้องโหยหวนทีหนึ่งชายผอมแห้งก็ไม่ได้ร้องออกมา ลงไปเจอท่านยมทูตเรียบร้อยแล้ว

ชั่วขณะนั้นหัวหน้าเผิงขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา นึกไม่ถึงว่าเย่เทียนจะกำจัดลูกน้องของตนเองทิ้งอย่างรวดเร็วคล่องแคล่วขนาดนี้ แต่เขารู้ดีว่า เรื่องราวมาถึงตอนนี้เขาไม่มีทางอื่นอีกแล้ว

นึกถึงตรงนี้ เขารีบกวักมือเรียกลูกน้องแปดเก้าคนที่เหลือเข้ามาทันที วิ่งเข้ามาล้อมรอบรถแข่งเฟอร์รารี่สีแดงเอาไว้

เดิมทีดูความโหดร้ายของเย่เทียนด้วยตาตนเองอยู่ หลู่ซีซานยังอยู่ในความตื่นตระหนก แต่ตอนที่ตอบสนองเข้ามา กลับพบว่าตนเองโดนคนมาล้อมรอบทั่วทุกด้านเอาไว้แล้ว ตอนนี้จึงขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา

เย่เทียนมองจนหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนกัน พูดแบบไม่พอใจ “เชี่ยเอ๊ย! แกคนนี้ทำไมถึงเป็นแบบนี้? สู้ฉันไม่ได้ก็เตรียมข่มขู่ฉัน? ต้องต่ำทรามขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ต่ำทราม? นี่เรียกว่าการหลอกล่อศัตรู!”

หัวหน้าเผิงหัวเราะหึๆ ล้วงของชิ้นเล็กที่มีไฟสีแดงกะพริบอยู่ออกมาจากในอ้อมอก ติดไว้บนกระจกรถของเฟอร์รารี่ไปแล้ว

นักฆ่าคนอื่นต่างล้วงของชิ้นเล็กออกมาเช่นกัน ติดไว้บนตัวรถของเฟอร์รารี่กันทั้งหมดโดยพร้อมเพรียง