บทที่ 706 เบาะแสขาดหายกลางคัน

ข้างหูคือคำพูดของเย่เทียนดังขึ้น ทำให้สีหน้าหัวหน้าเผิงดูแย่ถึงขีดสุด แต่เขายินยอมถูกจับแต่โดยดีได้ที่ไหน กำลังอยากจะโจมตีกลับ เย่เทียนกลับกระทุ้งเข้าบนท้องของเขาอย่างแรงทีหนึ่งก่อน

ตึง!

เสียงทุ้มดังทีหนึ่ง หัวหน้าเผิงเพียงรู้สึกตรงท้องมีความเจ็บปวดที่จมลึกสู่จิตวิญญาณลอยมา เข่าทั้งสองข้างงอลง ชั่วขณะนั้นอยากคุกเข่าลงพื้นแบบควบคุมไม่ไหว

ส่วนเวลานี้เอง ในที่สุดนักฆ่ากลุ่มหนึ่งก็ตอบสนองเข้ามา เดิมทีไม่สนใจความเป็นความตายของหัวหน้าเผิง กระโจนเข้าไปยังเย่เทียนแบบเงียบงัน

ดวงตาดำมืดคู่นั้นของเย่เทียนมีแสงเย็นเฉียบแฉลบผ่าน ไม่ให้โอกาสใดๆ แก่ฝ่ายตรงข้ามทั้งสิ้น พอขยับเท้า ร่างกายก็แฉลบออกมาแบบพร่ามัว ระดับความเร็วไวขั้นสุด

เพียงแค่เวลายี่สิบวินาทีสั้นๆ นักฆ่าเกือบสิบคนล้มลงพื้นตามกัน เดิมทีไม่ใช่ศัตรูที่สู้ครั้งเดียวแพ้ของเย่เทียน!

ถึงเวลานี้แล้ว เย่เทียนเพิ่งโล่งลงในที่สุด ตอนนี้วิกฤติอันตรายถือว่ากำจัดทิ้งแล้ว

หัวหน้าเผิงที่ทุกข์ทรมานล้มลงพื้นสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก เรื่องราวพัฒนามาถึงขั้นนี้ ยังไม่รู้ชัดว่าแผนการล้มเหลวถึงที่สุดได้อย่างไร ในสายตาประกายแววเศร้าสลด เพิ่งเตรียมกัดฟันยาพิษที่ทำไว้ในปากให้แตก

แต่ เย่เทียนกลับรีบก้าวมาก่อน กดเบาๆ บนตัวหัวหน้าเผิง หยุดยั้งความคิดฆ่าตัวตายของเขาไว้ในที่สุด

“ทำอะไรน่ะ? ฉันล้มแกจนคว่ำอย่างยากลำบากขนาดนี้ จะให้แกตายไปง่ายๆ ได้อย่างไรล่ะ?”

เย่เทียนหัวเราะเยาะอย่างชั่วร้าย รู้เล่ห์เหลี่ยมของเจ้าพวกนี้แต่แรกแล้ว จะไม่ระวังตัวไว้ก่อนได้ที่ไหนล่ะ?

หัวหน้าเผิงถลึงดวงตาโตแบบสั่นสะเทือน นึกไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าเย่เทียนจะมาลูกไม้นี้

เย่เทียนคงไม่สนใจว่าเขาจะคิดอย่างไร ง้างปากของเขาออกแบบสบายๆ นำฟันพิษในปากของเขาดึงออกมาแล้ว

หัวหน้าเผิงรู้สึกกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นเพิ่มขึ้นในปากทันที ถึงแม้จะฟื้นฟูการควบคุมของร่างกายกลับมาได้อีกครั้ง ทว่าแม้แต่ไพ่ใบสุดท้ายเขาล้วนใช้หมดแล้ว ยังมีวิธีอะไรอีกที่ไหนล่ะ?

“ตอนนี้ก็ได้แล้ว ในที่สุดพวกเราก็คุยกันได้ดีๆ แล้ว”

เย่เทียนหัวเราะหึๆ “ต่อไปนี้ ฉันถามคำหนึ่ง แกตอบคำหนึ่ง ถ้าไม่ตอบคำถาม แกน่าจะรู้ว่าจะมีผลอะไร”

“เก่งจริงแกก็ฆ่าฉันเลยสิ แกจะไม่ได้รู้ข้อมูลใดๆ จากในปากฉันหรอก!”

หัวหน้าเผิงหลับดวงตาทั้งสองข้าลงแบบสิ้นหวัง ค่ำคืนนี้สามารถพูดได้ว่าเขาใช้ความคิดไปหมดแล้ว นึกไม่ถึงว่ายังไม่สามารถพอจะจัดการเย่เทียนได้

“ฆ่าแก? แกก็ฝันไปเถอะ!”

เย่เทียนส่งเสียงหัวเราะเยาะ ลูกตาที่ดำมืดหมุนวนกลิ้งกลอก ไม่รู้ว่ากำลังคิดแผนการชั่วร้ายอะไร

ในขณะเดียวกัน ในที่สุดหลู่ซีซานก็เดินลงมาจากด้านในรถแข่ง ประสบพบเจอกับเหตุการณ์ฉากหนึ่งที่โหดร้ายเมื่อสักครู่นั้นแล้ว จนถึงตอนนี้เธอยังอกสั่นขวัญแขวนอยู่บ้าง

“คุณชายเย่ คุณไม่เป็นอะไรนะคะ?”

“คุณเห็นท่าทางผมเหมือนเป็นอะไรเหรอ?”

เย่เทียนยักไหล่ พูดเตือนสติแบบยิ้มกริ่ม “เมื่อกี้คุณก็รับรู้ฝีมือของผมแล้วสินะ ถ้าคุณอยากจะจัดการผม ดีที่สุดชั่งน้ำหนักดูก่อนสักหน่อย ผมคนนี้ถึงแม้ไม่ชอบลงมือโหดกับสาวสวย แต่ตอนที่จำเป็นต้องทำ ผมก็จะไม่กังวลมากเกิน!”

หลู่ซีซานได้ยิน ดวงตางดงามผุดแววซับซ้อนมากออกมาทันที

เมื่อสักครู่เย่เทียนจัดการศัตรูทั้งหมดด้วยการแสดงพลังวิเศษ นั่นราวกับเป็นเหตุการณ์ที่เทพสงครามครอบครองอำนาจวิเศษปรากฏในสายตาของเธอ และสั่นสะเทือนเธออย่างลึกล้ำตั้งแต่แรกแล้ว

ปัจจุบันนี้เย่เทียนพูดเตือนสติเช่นนี้อีก เธออดพยักหน้าด้วยท่าทางระมัดระวังเต็มที่ไม่ได้ พูดรับรอง “คุณชายเย่ ฉันเคยบอกแต่แรกแล้ว ฉันไม่เป็นศัตรูของคุณ ตอนนี้ไม่เป็น ต่อไปก็ไม่อาจเป็นเช่นกัน!”

“หวังว่าเป็นแบบนี้นะ!”

เย่เทียนยักไหล่แบบไม่มีความคิดเห็น “คุณไปยืนรอข้างๆ ก่อนเถอะ! ให้ผมจัดการเจ้าหมอนี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

“ได้!” หลู่ซีซานพยักหน้า ไปยืนอยู่ด้านข้างแบบเชื่อฟัง