บทที่ 726 แสร้งเป็นหมูหลอกกินเสือ

“คุณหนูเฉิน ไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร? ทำไมคุณไม่สั่งอาหารสักหน่อย?”

กู้ยี่เจ๋อ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักว่าเย่เฉินสั่งอะไรไป ยังไงเสียแค่มื้อเดียวยังไงก็ไม่ทำให้เขาจนลงได้ อีกทั้งยังอาศัยโอกาสนี้ถามเฉินหวั่นชิงอย่างอ่อนโยน

เฉินหวั่นชิงไม่ชอบแววตาอ่อนโยนของ กู้ยี่เจ๋อเป็นอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะเธอกังวลเกี่ยวกับการยืมห้องทดลองของอีกฝ่ายล่ะก็ เธอคงจะไม่มีทางไปมาหาสู่กับกู้ยี่เจ๋อมากไปแน่

คำพูดของกู้ยี่เจ๋อดังขึ้นในหูของเธอ เฉินหวั่นชิงอดทนต่อความไม่พอใจของตนและยิ้มอย่างสุภาพ “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เลือกกิน”

ในเวลานี้ เย่เทียนเองก็สั่งอาหารกับบริกรเสร็จแล้ว จากนั้นก็เริ่มเปิดหน้าไวน์และถามกู้ยี่เจ๋อว่า “ประธานกู้ ยังไงก็มาแล้ว พวกเราดื่มไวน์สักหน่อยไหม?”

"เรื่องนี้ฉันคิดเอาไว้แล้ว"

กู้ยี่เจ๋อ ยิ้มน้อยๆและจ้องไปที่เฉินหวั่นชิงอย่างแนบแน่น “ผมสั่งให้พวกเขาปลุกไวน์ลาฟิทปี 1982 ที่ผลิตจากBodegas Faustinoเอาไว้ก่อนแล้ว ไม่ทราบว่าคุณหนูเฉินถูกปากหรือเปล่า?”

“แค่ลาฟิทปี 1982?”

ไม่ต้องรอให้เฉินหวั่นชิงเอ่ยปาก เย่เทียนก็ส่ายหัวและแสดงท่าทางรังเกียจอย่างมาก

ล้อเล่นอยู่รึเปล่า แค่ขวดไวน์ลาฟิทปี 1982 ก็คิดจะซื้อเขาได้? ฝันไปเถอะ!

ในเวลานี้กู้ยี่เจ๋อ ขมวดคิ้วขึ้นมา เขาก็แค่ถามอย่างไม่ใส่ใจ แต่สำหรับคนผู้นี้ที่รู้อะไรเพียงเล็กน้อยบนโลกนี้ถึงจะไม่พอใจจริงๆ ก็น่าจะพูดมันออกมา

แต่เขาไม่คาดคิดว่าเย่เทียนจะพูดอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้ และยิ่งทำให้เขาไม่พอใจเย่เทียนมากขึ้นไปอีก

อะไรคือแค่ลาฟิทปี82? ต้องรู้ด้วยว่าราคาตลาดของมันต่อขวดอย่างน้อยๆก็มีแสนหยวนขึ้นไป หากไม่ใช่เพราะเขาต้องการต้อนรับเฉินหวั่นชิงล่ะก็ แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าดื่มด้วยซ้ำง!

“ประธานกู้ คุณอย่าได้เข้าใจผิด ผมไม่ได้หมายความว่ารังเกียจมัน”

เย่เทียนทำท่าราวกับตัวเองเพิ่งจะรู้สึกตัวขึ้นมา จากนั้นก็อธิบายอย่างเคร่งขรึม "บางทีคุณอาจจะไม่ค่อยรู้ งานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของท่านผู้เฒ่าตระกูลเฉินเราก็คือการสะสมไวน์ พวกเราคนรุ่นหลังเองก็มักจะได้รับอานิสงส์ไปด้วย ของห่วยพื้นๆแบบนี้ดื่มจนเบื่อมานานแล้ว "

คำพูดนี้ทำเอาบริกรที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ในใจแบบด่าพวกสุนัขตัวใหญ่เหล่านี้อย่างลับๆ ไวน์แดงหลักแสนยังกล้าบอกว่าเป็นของห่วยพื้นๆทั่วไป ช่างฟุ่มเฟือยจริงๆ!

แต่ถุงจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจของบริกรไหนเลยจะไม่นึกถึงชีวิตหรูหรานี้?

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเย่เทียนกู้ยี่เจ๋อ ก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขาไม่สงสัยว่าที่เย่เทียนพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จแล้วและถึงขั้นที่แอบยินดีที่เย่เทียนเอ่ยเตือนเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงจะต้องเสียหน้าจริงๆ

เขามีความเข้าใจเกี่ยวกับตระกูลเฉินอยู่บ้าง และรู้ว่าแม้ว่าตระกูลเฉินจะเทียบไม่ได้กับตระกูลกู้ แต่ก็ยังห่างชั้นกว่าตระกูลธรรมดามากเช่นกัน ไม่น่าแปลกใจที่มีท่านผู้เฒ่าชอบสะสมไวน์ เกรงว่าลาฟิทราคาหลักแสนขวดนี้ จะไม่เข้าตาเฉินหวั่นชิง จริงๆ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รีบพูดขึ้นว่า “ลูกพี่ลูกน้องชายพูดถูก อย่างนั้นคุณคิดว่าดื่มอะไรถึงจะดี?”

“ฉันดูไปบ้างแล้ว ที่นี่ดีที่สุดก็มีแค่มาร์โกซ์เท่านั้น ไวน์นี้ถือว่าไม่เลว เอามาสามขวดก่อนเป็นไง?”

เย่เทียนชี้ไปบนรายการไวน์ชาโต้มาร์โกซ์ที่มีเลขศูนย์เป็นพรวนตามอยู่ด้านหลัง

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมากู้ยี่เจ๋อก็ตกตะลึงไป ยังมีดีที่สุดแค่มาร์โกซ์?เอามาสามขวดก่อน? ผู้ชายคนนี้คิดว่านี่เป็นน้ำเปล่าหรือไง?

ต้องรู้ว่า มาร์โกซ์นั้นมีราคาแพงกว่าราฟิทกว่าสิบเท่า แค่เพียงขวดเดียวก็ราคาเป็นล้านแล้ว!

“คุณ คุณผู้ชาย คุณแน่ใจหรือว่าต้องการมาร์โกซ์สามขวด?”

ตรงกันข้ามกับบริกรที่อยู่ข้างๆ เขาลืมเรื่องที่ตนดูถูกเย่เทียนไปนานแล้ว เหลือไว้ก็แต่ความตื่นเต้น หากพวกเขาขายไวน์หนึ่งขวดได้พวกเขาจะได้รับค่าคอมมิชชั่น 1% และไวน์ขวดนี้สามารถเติมเต็มเงินเดือนของเขาได้หนึ่งเดือน!