บทที่ 727 มือสั่น

แม้ว่ากู้ซื่อกรุ๊ปจะเพิ่งเข้าสู่เมืองจินในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ด้วยเงินสนับสนุนจำนวนมากจากต่างประเทศ ในที่สุดกู้ซื่อกรุ๊ปก็สามารถปักหลักได้อย่างมั่นคงในเมืองจินที่เป็นดั่งถ้ำเสือรังมังกร

และหลังจากการปรากฏตัวในเมืองจินของกู้ซื่อกรุ๊ป ก็แทบไม่มีองค์กรอื่นที่สามารถสร้างห้องทดลองโดยใช้เงินเป็นจำนวนมากแบบพวกเขาได้

และเป็นเพราะเหตุนี้ที่ทำให้กองทัพชักนำเฉินหวั่นชิงมาที่กู้ซื่อกรุ๊ป ไม่ใช่ว่ากองทัพไม่มีห้องทดลองที่ดีกว่านี้ แต่ว่าสารพันธุกรรมได้ดึงดูดสายตาของหลายประเทศ การใช้ห้องทดลองทางทหารจะต้องเป็นจุดสนใจให้คนสืบสวนและถือว่ามีความปลอดภัยน้อยกว่าห้องทดลองของพลเรือน

นี่เป็นเหตุผลที่เฉินหวั่นชิงได้มารู้จักกับกู้ยี่เจ๋อแต่เฉินหวั่นชิงไม่เคยคาดคิดเลยว่า แค่คนทั้งสองเพิ่งพบกันผ่านหน้าจอวิดีโอกู้ยี่เจ๋อกลับแสดงความสนใจในตัวเธออย่างมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะปัญหาเรื่องสารพันธุกรรม เฉินหวั่นชิงอาจสะบัดมือตบหน้าเขาไปหลายครั้งนานแล้ว ไหนเลยที่เธอจะมาพูดคุยกับกู้ยี่เจ๋อมากขนาดนี้

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เฉินหวั่นชิงหยิบสัญญาเช่าห้องทดลองออกมาจากแขนของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มน้อยๆว่า “พี่กู้ ในเมื่อคนของพวกเรามากันหมดแล้ว อีกทั้งยังไปที่ห้องทดลองแล้วด้วย อย่างนั้นพวกเราก็ควรเซ็นสัญญาเช่าก่อนรึเปล่า?”

“ที่แท้คุณก็พูดถึงเรื่องนี้นี่เอง!”

กู้ยี่เจ๋อ ที่แต่เดิมคิดว่าพวกเขาใจตรงกันเมื่อได้ยินก็รู้สึกผิดหวังทันที เขาไหนเลยจะสนใจรายละเอียดเล็กน้อยพวกนี้ ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและปรบมือ

วินาทีถัดมา เสียงเพลงไพเราะเหมาะสำหรับการสารภาพรักก็ดังขึ้นในร้านอาหาร บริกรเดินออกมาพร้อมกับรถเข็น บนนั้นมีเค้กที่ตกแต่งด้วยการ์ตูนผู้หญิงน่ารัก

เนื่องจากตำแหน่งที่นั่งของเขา เย่เทียนจึงสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวนี้ในทันที เขาเหลือบมองขึ้นไปที่เค้กก้อนใหญ่และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่กู้ นี่มันสถานการณ์อะไรของคุณกัน? ทำไมผมถึงได้รู้สึกว่าคนที่เต้นอยู่บนเค้กนั้นเหมือนประธานเฉิน?"

“ลูกพี่ลูกน้องชายมีสายตาที่ดีจริงๆ เรียนตามตรง คนตัวน้อยๆนั่นสร้างเลียนแบบมาจากหวั่นชิง”

กู้ยี่เจ๋อ ยิ้มหยี สีหน้าดูภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน “ถึงแม้ว่าเวลาออกจะเร่งรีบอยู่หน่อย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากอาจารย์ด้านขนมอบชั้นนำในประเทศ ในที่สุดก็มาทันเวลา”

แม้ว่าสิ่งที่เขาพูดจะฟังดูเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่การที่เขาสามารถเชิญอาจารย์ขนมอบชั้นนำในประเทศมาช่วยงานได้อย่างง่ายดายนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมีความสามารถนี้ได้

เฉินหวั่นชิงไหนเลยจะเดาใจของกู้ยี่เจ๋อออก เธอขมวดคิ้วแน่นขึ้นทันทีและพูดอย่างมีมารยาท “พี่กู้ ลำบากคุณแล้ว แต่ว่าช่วงนี้ฉันกำลังลดน้ำหนัก...”

แต่ยังไม่รอให้เฉินหวั่นชิงพูดจบกู้ยี่เจ๋อกลับชิงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น จากนั้นก็มองเฉินหวั่นชิงด้วยสีหน้าจริงใจและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “หวั่นชิง คุณเองก็น่าจะรู้สึกถึงความในใจของผมไม่มากก็น้อย ผมกู้ยี่เจ๋อไม่เคยเชื่อในความรักแรกพบ แต่เมื่อพบคุณแล้วผมจึงเข้าใจ ที่แท้มันคือรักแรกพบจริงๆ ผมชอบคุณ เป็นแฟนกับผมเถอะนะ!”

แม้ว่าจะเดาถึงฉากนี้ได้นานแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อมันเกิดขึ้นจริงต่อหน้าเธอ เฉินหวั่นชิงก็ยังคงตกใจ ใบหน้างดงามของเธอมองไปที่เย่เทียนด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะยังไงเธอและเย่เทียนก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ต่อหน้าสามีของตนจะปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมาสารภาพรักแบบนี้ เชื่อว่าไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ต้องมีความคิดเห็นกับเรื่องนี้ทั้งนั้น และอาจถึงขั้นลงไม้ลงมือได้โดยตรง

อย่างไรก็ตาม เฉินหวั่นชิงพบว่าเย่เทียนไม่ได้ดูโกรธเลยสักนิด อีกทั้งยังถึงขั้นมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของเขาราวกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย

ฉากนี้ทำเอาเฉินหวั่นชิงต้องขมวดคิ้ว เธอรู้สึกโชคดีที่เย่เทียนไม่ได้หุนหันลงมือก่อน แต่กลับรู้สึกผิดหวังต่อปฏิกิริยาของเขาด้วย คนคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

กู้ยี่เจ๋อ ไม่รู้ว่าเฉินหวั่นชิงกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาสังเกตเห็นว่าเธอดูผิดปกติไป แต่ก็กลับไม่ได้คิดอะไรมาก เขาแค่คิดว่าเธออาจจะกำลังลังเล

เมื่อคิดถึงตรงนี้กู้ยี่เจ๋อไหนเลยจะกล้ารอช้า เขาหยิบกล่องเล็กๆ ประณีตสวยงามออกมาจากกระเป๋าของตนอย่างรวดเร็ว และในช่วงเวลาที่มันถูกเปิดออก ในนั้นก็มีแสงสว่างจางๆ ส่องออกมา มันคือแหวนเพชรเม็ดใหญ่ที่มีน้ำหนักมากกว่าสิบกะรัต!

“หวั่นชิง ความรักของผมที่มีต่อคุณก็เหมือนแหวนเพชรวงนี้ มันคือนิรันดร์!”

ภายใต้แสงสว่างจางๆของแหวนเพชรกู้ยี่เจ๋อก็ดูหล่อเหลาขึ้นมาไม่น้อย เขาพูดอย่างจริงจังว่า "เป็นแฟนของผมเถอะนะ! ขอแค่คุณรับปาก อย่าว่าแต่เรื่องยืมห้องทดลองเลย ให้ผมมอบมันให้คุณก็ยังได้!"