บทที่ 728 นายกำลังคุกคามอยู่หรือ?

เมื่อเห็นกู้ยี่เจ๋อที่ถูกไวน์ราดตัว เฉินหวั่นชิงก็ทั้งโกรธทั้งตลก เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงขอโทษว่า "ประธานกู้ ลูกพี่ลูกน้องของฉันเป็นคนหยาบกระด้าง มือไม้มักจะไม่เป็นที่เป็นทางเสมอ คุณอย่าได้ถือสานะคะ"

“หวั่นชิง ฉันไปทำความสะอาดก่อน”

เพื่อรักษาท่าทางของสุภาพบุรุษกู้ยี่เจ๋อที่ในใจโกรธถึงขีดสุดกลับไม่ได้ระเบิดออกมาต่อหน้าเฉินหวั่นชิง และได้แต่เอ่ยอย่างรวดเร็วและรีบไปที่ห้องน้ำ

“ต้องใช้วิธีสร้างความเสียหายแบบนี้เลยหรือไง?”

เมื่อเห็นกู้ยี่เจ๋อออกไป เฉินหวั่นชิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยิ้มอย่างขมขื่นและจ้องไปที่เย่เทียนด้วยความโกรธ

"ภรรยา ผมต่างหากที่ต้องเรียกว่าเสียหาย?"

เย่เทียนเบ้ปากและเอ่ย "เขาสารภาพรักกับคุณต่อหน้าฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะผมไม่อยากจะหยาบคายต่อหน้าคุณ ผมคงเอาใบหน้าเหม็นเน่าของเขาถูพื้นไปนานแล้ว"

“ฉันไม่รู้จะพูดกับคุณยังไงแล้ว”

เมื่อเฉินหวั่นชิงได้ยินคำพูดนี้ แม้ว่าปากจะยังตำหนิเย่เทียน แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่น

ในเวลาเดียวกันกู้ยี่เจ๋อที่วิ่งไปห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดสิ่งสกปรกบนเสื้อผ้าของเขาตอนนี้ในอกกำลังเต็มไปด้วยความโกรธ เขาไม่เคยคิดว่าลูกพี่ลูกน้องของเฉินหวั่นชิงจะปฏิบัติต่อตัวเองแบบนี้ ดวงตาของเขาฉายแววเย็นเฉียบราวกับว่าเขาต้องการจะจับใครสักคนมากิน

หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน เขาถึงค่อยระงับความโกรธในใจตนลงได้ และแน่ใจว่ามันจะไม่ปะทุต่อหน้าเฉินหวั่นชิง จากนั้นเขาถึงค่อยหันหลังเดินออกจากห้องน้ำ

“เย่เทียน อย่าได้เล่นแรงเกินไป อีกเดี๋ยวพอประธานกู้ออกมา นายไปดื่มกับเขาสักสองแก้วเป็นการขอโทษดีไหม?”

เฉินหวั่นชิงเอ่ยเตือน แต่เมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่ที่กู้ยี่เจ๋อถูกไวน์สาดใส่เธอก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

“ภรรยา ไม่ต้องกังวล! ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง”

เย่เทียนยิ้มร่าเผยให้เห็นฟันขาวขนาดใหญ่หลายซี่ แต่ใบหน้าของเขากลับแสดงออกถึงความเฉยชา เขาไหนเลยจะเอาเรื่องนี้มาใส่ใจ

หลังจากได้รับคำตอบยืนยัน หัวใจของเฉินหวั่นชิงที่ขึ้นมาอยู่ในลำคอก็ค่อยกลับเข้าที่ไป เมื่อคิดดูเมื่อครู่นี้หากไม่ใช่เพราะเย่เทียนช่วยเอาไว้ เธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะปฏิเสธกู้ยี่เจ๋ออย่างไร

เย่เทียนหัวเราะแหะๆ ดวงตาของเขาเป็นประกายเย็นชา ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

อย่างไรก็ตามกู้ยี่เจ๋อที่ออกมาจากห้องน้ำสังเกตเห็นว่าพวกเย่เทียนกำลังพูดคุยและหัวเราะจากระยะไกล ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก ในใจมีความแค้นฝังลึกต่อเย่เทียนแต่ก็กังวลเรื่องเฉินหวั่นชิง ดังนั้นเขายังคงเดินไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เย่เทียนแต่เดิมก็สังเกตยังทิศทางห้องน้ำมาโดยตลอด ด้วยสายตาที่เฉียบคมเขาจึงเห็นกู้ยี่เจ๋อในทันที จากนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้และเป็นฝ่ายเข้าไปต้อนรับและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยคำขอโทษ "พี่กู้ เมื่อกี้ผมตื่นเต้นมากไป ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ผมเชื่อว่าพี่กู้คงจะไม่ใจแคบตำหนิผม?"

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้ใจแคบขนาดนั้น”

กู้ยี่เจ๋อ มีรอยยิ้มบนใบหน้าดังเดิม แต่ในใจของเขาเกลียดเย่เทียนไปนานแล้ว

เย่เทียนไหนเลยจะไม่รู้ว่ากู้ยี่เจ๋อคิดอะไร เขาแอบคิดว่าผู้ชายคนนี้หน้าซื่อใจคดเกินไป แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงเหมือนเดิม เขาเอื้อมมือออกและตบกู้ยี่เจ๋อหนักๆบนไหล่ จากนั้นก็หันไปหาเฉินหวั่นชิงแล้วพูดว่า “พี่สาว ผมบอกแล้วว่าพี่กู้ไม่ได้ใจแคบขนาดนั้น คงไม่เกลียดผมด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้หรอก?”

“เอาล่ะ พวกเราไปนั่งคุยกันระหว่างกินข้าวกันเถอะ!”

มือที่เย่เทียนตบลงไปบนไหล่ของอีกฝ่ายนั้นเขาจงใจเพิ่มความแรงลงไปด้วย ถึงแม้ว่ามันจะยังอยู่ในขอบเขตของความแข็งแกร่งของคนทั่วไป แต่ก็ทำให้กู้ยี่เจ๋อรู้สึกเจ็บปวดและรีบหลบอย่างแนบเนียน ก่อนจะสาปแช่งเย่เทียนอย่างลับๆ ว่าเป็นพวกคนป่าเถื่อนหยาบคาย

"ดี!"

เย่เทียนรู้สึกตลกในใจ แต่เขาก็ชื่นชมกู้ยี่เจ๋ออยู่เล็กน้อย เขาทำขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายยังไม่เปลี่ยนสีหน้า ช่างอดทนได้ดีจริงๆ!