บทที่ 733 ไปหาถึงบ้าน

เย่เทียนขับรถไปที่วิลล่าหลินเจียงโดยไม่ปิดหน้าต่างรถ ปล่อยให้ลมหนาวโหมกระหน่ำในรถ เพื่อให้เขากระปรี้กระเปร่ามากขึ้น

ฉากด้านนอกรถถอยอย่างรวดเร็ว แต่ดวงตาสีเข้มของเขาฉายแสงที่มีความหมาย

"เย่ย่งเล่อ กู้ยี่เจ๋อ แก๊งหวงจี๋ ปืนใหญ่ ฮาชิโมโตะ มินาโตะ..."

เขากำลังพูดถึงชื่อที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันเหล่านี้ แต่เขาได้กลิ่นบางอย่างผิดปกติโดยสัญชาตญาณ แต่เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ!

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงให้เหลยเหลาหู่ไปตรวจสอบที่พักอาศัยของกู้ยี่เจ๋อ โดยตั้งใจจะไปพูดคุยกับกู้ยี่เจ๋อสักหน่อย

แน่นอน ก่อนหน้านั้น เย่เทียนได้โทรหาจี้เยียนหรัน แจ้งเฉินหวั่นชิงเกี่ยวกับเรื่องที่ตนเองมาเมืองจิน และบอกว่าต้องการให้เธอช่วยเก็บสำภาระของเขา จะมีคนไปรับ

จี้เยียนหรันชัดเจนมากเกี่ยวกับตำแหน่งของเธอ และไม่ได้โทษเย่เทียน เธอจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย

แต่ท่าทีแบบนี้ของเธอทำให้เย่เทียนมีความรู้สึกผิดมากขึ้น โดยแอบสัญญาในใจว่าจะต้องชดใช้ให้กับผู้หญิงคนนี้ในอนาคต

อย่างไรก็ตาม หลังจากขับรถไปประมาณครึ่งชั่วโมง เย่เทียนก็มาถึงวิลล่าหลินเจียงในที่สุด

เพราะเขากลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น เย่เทียนจึงไม่ได้ขับรถเข้าไปโดยตรง แต่จอดรถไว้ข้างถนน สำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ และเตรียมที่จะปีนเข้าไปในรั้วของวิลล่า แล้วแอบลักลอบเข้าไปวิลล่าหมายเลข 19ของกู้ยี่เจ๋ออย่างเงียบๆ

อย่างไรก็ตาม เขาเพิ่งลงจากรถและกำลังจะแอบเข้าไป แต่ความรู้สึกของการถูกสะกดรอยตามก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในหัวใจของเขา

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเย่เทียนตกใจ และเขามองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง แต่น่าเสียดายที่เขาไม่พบอะไรเลย

“ไอ้เหี้ยนั่นใครวะ?”

คิ้วของเย่เทียนก็ค่อยๆขมวด ระแวดระวัง เขาเชื่อว่าตนเองระมัดระวังตัวมากแล้ว แต่เมื่อความรู้สึกถูกสะกดรอยตามปรากฏขึ้นซ้ำๆ แน่นอนว่าเขาไม่คิดแบบนั้นหรอกว่า เป็นเพราะเขาเซนซิทีฟเกินไป!

เพราะว่า หนึ่งครั้ง อาจกล่าวได้ว่าเป็นเพราะเซนซิทีฟ แต่สองครั้งหรือสามครั้งเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว!

“ให้ตายเถอะ เก่งนักก็ซ่อนตัวไปตลอดชีวิต ถ้ากล้าวิ่งออกมา ผมจะทุบให้จมดิน!”

เนื่องจากเขาไม่พบร่องรอยของอีกฝ่าย เย่เทียนจึงไม่ใส่ใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาแอบด่าในใจ ขยับเท้า ทันใดนั้นเขาก็บินขึ้นไปในอากาศราวกับนกนางแอ่น กระโดดข้ามกำแพงอย่างสบายๆ และลงไปที่พื้นทันที

แต่ในไม่กี่วินาที เย่เทียนก็โผล่หัวออกมาจากผนังอีกครั้ง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง และพบว่ายังคงไม่มีอะไรผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงยอมปล่อยและรีบไปที่วิลล่าหมายเลข 19

ผ่านไปอีกสามนาทีเต็ม บนต้นไม้ริมถนนที่ห่างจากกำแพงที่เย่เทียนปีนประมาณ 100 เมตร ร่างหนึ่งก็กระโดดลงมา ใบหน้าของเขาซีดและร่างกายของเขาผอมบาง แต่ดวงตาของเขามีแสงวาบ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่สะกดรอยตามเย่เทียน

“เด็กคนนี้ระมัดระวังตัวจริงๆ ต้องขอบคุณตนเองที่ระมัดระวังมากพอ ดูเหมือนว่ายังคงต้องสังเกตดูอีกสักพัก…”

ชายที่ผอมแห้งพึมพำสองสามคำอย่างบูดบึ้ง จากนั้นไม่รู้ว่าเขาทำอะไร หายตัวไปในอากาศ ราวกับว่าไม่เคยปรากฏเลย!

น่าเสียดายที่เย่เทียนไม่ได้เห็นฉากนี้ ไม่เช่นนั้นเขาจะตกตะลึงอย่างแน่นอน ซ่อนตัวอยู่ในอวกาศ ซ่อนตัวในที่มองไม่เห็น และใช้พลังงานจากสวรรค์และโลกได้อย่างสมบูรณ์แบบ นี่เป็นวิธีที่ผู้แข็งแกร่งระดับฟ้าทำได้เท่านั้น!

ไม่ว่ายังไง เย่เทียนที่แอบเข้าไปในวิลล่าอย่างเงียบๆก็พบวิลล่าหมายเลข19ที่กู้ยี่เจ๋ออาศัยอยู่อย่างรวดเร็ว มองไปที่วิลล่าที่ส่องสว่างเหมือนตอนกลางวัน เย่เทียนก็หัวเราะอย่างเย็นชาซ้ำๆ และเดินไปที่ประตู เอื้อมมือไปกดกริ่ง

กระดิ่งกริ๊ง!

กริ่งประตูดังขึ้น บอดี้การ์ดสองคนที่เฝ้าประตูก็ตื่นขึ้นในทันที และมองไปที่ประตูอย่างระแวดระวัง

"ใครเหรอ?"

บอดี้การ์ดด้านขวาอดไม่ได้ที่จะตะโกน และเกิดความรำคาญขึ้นในใจ ดึกๆแบบนี้ จะขี้เกียจหน่อยก็ไม่ได้เหรอ?

ก่อนที่เขาจะเดินมาถึง เย่เทียนเห็นร่างของกู้ยี่เจ๋อจากระยะไกลผ่านหน้าต่างห้องนอนบนชั้นสอง และสามารถเห็นหญิงสาวที่เย้ายวนกำลังเต้นรำในชุดนักเรียนได้อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้แบบประชิดตัว