บทที่ 734 ผมเป็นคนส่งยา

“ขอโทษนะ ขอโทษที่ผมเยาะเย้ยว่าคุณช้า”

เมื่อเห็นกำปั้นขนาดเท่าหม้อของผู้คุมกันชกมา เย่เทียนก็ยื่นมือออกราวกับสายฟ้า จับหมัดของผู้คุมกันอย่างแม่นยำ และยิ้ม เผยฟันขาวใหญ่สองสามซี่ “พูดตามจริง คุณไม่เพียงแต่เชื่องช้า แต่พลังก็น้อยมาก!”

“แม่งเอ้ย...”

ในขณะที่ผู้คุ้มกันรู้สึกโมโห เขาก็ไม่สามารถระงับความตกใจภายในได้

เขายังคงรู้ดีเกี่ยวกับความสามารถของตัวเอง แต่เย่เทียนสามารถจับหมัดของตัวเองได้อย่างง่ายดาย ผู้ชายคนนี้เป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแน่นอน!

ในเวลาเดียวกันที่ในใจของเขากำลังว่าร้าย ผู้คุมกันก็พยายามจะดึงมือของเขาออก แต่ใช้สุดกำลังก็ยังไม่อาจเคลื่อนไหวได้

หลังจากผ่านการลองดูแล้ว สีหน้าของผู้คุ้มกันก็เปลี่ยนไปในทันใด และในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไร รอยยิ้มที่โหดร้ายก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเย่เทียน

ในวินาทีถัดมา สีหน้าของเย่เทียนก็เย็นชาลงอีกครั้ง และในมือก็บิดอย่างแรง!

ซ่า!

เสียงกระดูกร้าวที่คมชัดดังก้องจากข้อมือของผู้คุ้มกัน คาดว่า จะต้องใช้เวลาถึงสิบวันครึ่งเดือนในการรักษา

“โอ๊ยเจ็บ! มือผม!แม่มึงเอ้ย……”

ใบหน้าของผู้คุ้มกันก็ซีดทันที และมีเหงื่อหยดบนหน้าผากของเขา ภายใต้ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เขาก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างเหลือทน ราวกับว่าสิ่งนี้จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้

เพียงแต่ว่า เย่เทียนไม่ยอมปล่อยผู้คุมกันคนนี้ไป เขายกขาขึ้นแล้วเตะเขาอีกครั้ง

บูม!

เสียงทึมๆระเบิด และผู้คุ้มกันไม่มีความสามารถในการต่อต้านเลย เขาปล่อยให้เย่เทียนเตะและหมุนตัวบนอากาศอยู่หลายครั้ง แล้วกระแทกพื้นคอนกรีตแข็งอย่างแรง ราวกับว่าโลกสั่นสะเทือน

"โอ๊ย!"

สิ่งสำคัญที่สุดคือ เมื่อผู้คุมกันล้มลงกับพื้น เขาบังเอิญไปโดนมือของผู้คุมกันที่หมดสติไปก่อนหน้านี้ ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงได้ปลุกเขาให้ตื่น และปล่อยเสียงร้องอันเจ็บปวดออกมา

เย่เทียนยืนอยู่ที่เดิม มองไปที่ผู้คุมกันสองคนบนพื้นด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม ส่ายหัวและถอนหายใจ "กระจอกจริงๆ อย่างพวกคุณเนี่ยนะยังสามารถเป็นผู้คุ้มกันของกู้ยี่เจ๋อ กู้ยี่เจ๋อไม่โดนคนอื่นฆ่าตายถือว่าเป็นเรื่องอัศจรรย์มากแล้ว”

ผู้คุ้มกันที่ตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวด เหลือบมองไปรอบๆ และคิดได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเพื่อนของเขาและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว มองไปที่เย่เทียนด้วยท่าทางอย่างระมัดระวัง "คุณเป็นใคร!

“เมื่อกี้ผมบอกพวกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ ผมเป็นแค่ผู้ชายตัวเล็กๆที่มาส่งยาเสริมกำลังผู้ชาย”

เย่เทียนยักไหล่ รอยยิ้มไม่สนโลกยังคงอยู่บนใบหน้าของเขา และเขาก็เตะออกไปอีกครั้งเมื่อเขาขยับเท้า

เดี๋ยวเขาต้องการคุยกับกู้ยี่เจ๋อสักหน่อย และเขาไม่ต้องการให้ใครมารบกวนเขา

ทันใดนั้น ดวงตาผู้คุมกันก็พร่ามัว และความรู้สึกอันตรายก็ผุดขึ้นมาในหัวใจ แต่ไม่มีเวลาตอบสนองเลย เพียงรู้สึกเจ็บปวดจากร่างกายอย่างรุนแรง และทั้งคนก็บินขึ้นไปอากาศและกระแทกอย่างแรงบนสหายที่ล้มลงกับพื้นก่อนหน้านี้

ผู้คุมกันทั้งสองร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมๆกัน พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียนเลย และพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะแตะเสื้อผ้าของเย่เทียนด้วยซ้ำ

เย่เทียนก็ไม่ได้รีบร้อน ยังไงก็ตาม มันเป็นคืนที่ยาวนาน เขาไม่รังเกียจที่จะเล่นกับสองคนนี้ก่อน!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เทียนยิ้มและโบกมือไปที่ทั้งสองคน “อย่าบอกว่าผมไม่ให้โอกาสพวกคุณ พวกคุณสองคนมาพร้อมกันเลย!”

ในใจของผู้คุมกันทั้งสองโกรธมาก และคำพูดของเย่เทียน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา

แต่ถึงกระนั้น ทั้งสองคนก็รู้ดีว่าความแข็งแกร่งของเย่เทียนนั้นแข็งแกร่งมาก แค่ตัวคนเดียว ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่นอน ทั้งสองมองหน้ากันและลุกขึ้นจากพื้นทีละคน

"ไปตายซะ!"

ผู้คุมกันทั้งสองส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ และพุ่งเข้าหาเย่เทียนราวกับหมาป่า

ผู้คุ้มกันทางด้านซ้ายทุบใบหน้าของเย่เทียนด้วยกำปั้นอันใหญ่ของเขา ในขณะที่ผู้คุ้มกันทางด้านขวาก็กวาดไปทางส่วนล่างของเย่เทียน เห็นได้ชัดว่าทั้งสองได้ทำงานร่วมกันมาระยะหนึ่งแล้ว และพวกเขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้ก็เปล่าประโยชน์สำหรับเย่เทียน!