บทที่ 738 การดำรงอยู่ที่น่ากลัว

“เย่เทียน กู้ยี่เจ๋อตายแล้ว!”

ได้ยินเสียงระเบิดจากเฉินหวั่นชิงเข้ามาในหูของเขา เย่เทียนที่ยังคงสลึมสลืออยู่เล็กน้อย ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ และขมวดคิ้ว “นี่มันเป็นไปไม่ได้! ตอนที่ผมจากไปเมื่อคืนนี้ ผมแค่ทำให้เขาหมดสติไป เขาจะตายได้อย่างไร?"

“ฉันจะรู้ได้ยังไง?”

เฉินหวั่นชิงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เหลือบมองเย่เทียนอย่างมีความหมาย และพูดอย่างจริงจัง“เย่เทียน ที่นี่ไม่มีคนนอก โปรดบอกฉันตามตรง คุณฆ่ากู้ยี่เจ๋อหรือไม่ ถ้าเป็นคุณ ฉันจะได้จัดการให้”

“ภรรยา ผมไม่ได้ฆ่าเขาจริงๆ คุณก็รู้ความสามารถของผมนิ ถ้าผมต้องการจะฆ่าเขาจริงๆ ผมจะปล่อยให้คนอื่นรู้ได้อย่างไร?”

เย่เทียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และหัวใจของเขาก็ถูกกระตุ้นความโกรธอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไอ้สารเลวคนไหนกล้ามาใส่ร้ายตัวเขา? ถ้าจับได้ เขาจะดึงสายไฟข้างทางตีให้ตายเลย และทำให้เขากลายเป็นคนดังในโลกโซเชียล!

"ไม่ใช่คุณก็ดีแล้ว"

หลังจากได้รับคำตอบแล้ว เฉินหวั่นชิงก็ถอนหายใจยาว และพูดอย่างช่วยไม่ได้“คนที่เก่งสุดจากสถานีตำรวจกำลังรอคุณอยู่ที่ชั้นล่าง ฉันหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับพวกเขานะ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ฉันจะหาคนมาช่วยคุณเอง เข้าใจไหม?”

เมื่อมองดูท่าทางระมัดระวังของเฉินหวั่นชิง เย่เทียนก็พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “โอเค ผมจะฟังคุณ”

ปังๆ!

ในขณะนี้ มีคนมาเคาะประตูห้อง และเสียงชายที่ทุ้มต่ำก็ดังขึ้น “คุณเฉิน ไม่ทราบว่าคุณเย่ตื่นหรือยัง?”

สีหน้าของเฉินหวั่นชิงมืดลงเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไปและคว้ามือที่หยาบของเย่เทียน พูดอย่างมั่นใจว่า"เย่เทียน เกรงว่าพวกเขาจะรอไม่ไหวแล้ว นี่ไม่ใช่เจียงหนัน จำไว้ว่าอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ฉันจะไปสืบเรื่องนี้ให้ได้!"

เย่เทียนไม่ได้มองโลกในแง่ดีอย่างที่เฉินหวั่นชิง เขาเพิ่งไปหากู้ยี่เจ๋อเมื่อคืนนี้ และในทันทีกู้ยี่เจ๋อก็ถูกสังหาร ซึ่งเห็นได้ชัดว่าตั้งใจใส่ร้ายเขา

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนก็หรี่ลงเล็กน้อย และเขาก็ส่ายหัวและพูดว่า “ภรรยา คุณก็บอกแล้วว่านี่ไม่ใช่ในเจียงหนัน ดังนั้นอย่าเสียเวลาเลย ผมจะฟังคุณและไปกับคนข้างนอกก่อน เดี๋ยวคุณค่อยโทรหาคนที่ชื่อหยวนเข่อเหวย และบอกเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง เขาน่าจะมีวิธีนำผมออกมาได้!”

แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ในเมืองจิน เขาไม่ต้องการที่จะขอความช่วยเหลือจากตระกูลเย่ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงขอให้หยวนเข่อเหวย เพื่อนร่วมทีมของเขาช่วย ซึ่งถือว่าได้รับประโยชน์จากของส่วนรวมที่เบียดบังเป็นของส่วนตัว

แน่นอน เชื่อว่าถ้าเขาขอความช่วยเหลือจากเซวหมานจื่อ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่เย่เทียนไม่ต้องการเป็นหนี้บุญคุณเพิ่ม ดังนั้นในที่สุดเขาก็ขจัดความคิดนี้ออกไป

ในระหว่างการสนทนา เย่เทียนก็ลงจากเตียงและรีบสวมเสื้อผ้าของเขา

“ได้ เดี๋ยวฉันจะโทรหาหยวนเข่อเหวย”

เฉินหวั่นชิงไม่ได้สงสัยเย่เทียน และพยักหน้าอย่างหนัก

“คุณเฉิน คุณอยู่ที่นั่นหรือเปล่า? คุณเฉิน?”

คนนอกห้องยังคงเคาะประตูและเร่งเร้า แต่ไม่กล้าที่จะบุกเข้ามา ดังนั้นจึงทำได้เพียงตะโกนอย่างช่วยไม่ได้

เย่เทียนที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วไม่ได้ไปเปิดประตูทันที แต่ส่งจูบอันแสนหวานให้กับเฉินหวั่นชิงเปิดประตูห้องและพูดด้วยรอยยิ้มที่สดใส"คุณน่าจะเป็นคนที่เก่งที่สุดของสถานีตำรวจเมืองจินใช่ไหม?ผมจะกลับไปกับคุณ สองสามวันนี้ก็รบกวนคุณแล้ว”

“คุณชายเย่ คุณเกรงใจ เกรงใจเกินไปแล้ว...”

คนที่เก่งที่สุดของสถานีตำรวจที่รออยู่ที่ประตู ได้เช็ดเหงื่อเย็นๆที่ไม่มีบนหน้าผากของเขาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้ตัวตนของเย่เทียนในฐานะลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเย่ ได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองจิน ก่อนที่ตระกูลเย่จะแสดงทัศนคติอย่างชัดเจน เขาไม่กล้าที่จะประมาทแม้แต่น้อย