บทที่ 739 เป็นผีที่ฆ่าคน

เมื่อนั่งอยู่ในรถตำรวจ เย่เทียนจ้องมองทิวทัศน์ที่ผ่านไปนอกหน้าต่างอย่างว่างเปล่า ในหัวแอบนึกถึงเหตุการณ์ล่าสุดที่เกิดขึ้น และมองหาสิ่งผิดปกติ

แต่เย่เทียนพยายามแค่ไหน ก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงละทิ้งความคิดนั้นอย่างหมดหนทาง หันไปมองเจียวซินข่ายข้างๆเขาและถามอย่างไม่แน่นอนว่า “ผู้กองเจียวไม่ทราบว่าคุณสะดวกบอกผมเกี่ยวกับที่เกิดเหตุไหม?

“คุณชายเย่ คุณสุภาพเกินไปแล้ว คุณเรียกผมว่าเสี่ยวข่ายก็พอ”

เจียวซินข่ายแอบกลืนน้ำลายของเขา เขาอายุสี่สิบแล้ว แต่ตอนนี้เขาต้องการให้เย่เทียน ชายหนุ่มวัยยี่สิบเรียกเขาว่าเสี่ยวข่าย แต่เขาไม่เพียงไม่รู้สึกตลกเท่านั้น เขายังกังวลเล็กน้อยว่าเย่เทียนไม่ให้หน้านี้แก่เขา

“คุณอายุกว่าผม ผมเรียกคุณว่าพี่ข่ายแล้วกัน!”

เย่เทียนไม่รู้ว่าเจียวซินข่ายกลัวอะไร เขาหัวเราะและพูด "พี่ข่ายคุณช่วยอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?"

เมื่อเห็นความสุภาพของเย่เทียน หินก้อนใหญ่ของเจียวซินข่ายที่ห้อยอยู่ในหัวใจของเขาถือได้ว่าตกลงไปแล้ว แต่เขาไม่ได้ปิดบังอะไร และอธิบายเรื่องนี้อย่างละเอียด

“ตายด้วยการฟันด้วยมีดเดียว?”

หลังจากที่เย่เทียนได้ยินการเล่าของเจียวซินข่าย ดวงตาสีเข้มของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย และเขาก็พึมพำอย่างลับๆในใจ

เมื่อคืนตอนที่เขาออกจากบ้านพักของกู้ยี่เจ๋อน่าจะเป็นเวลาประมาณตีหนึ่ง แต่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุหลังจากได้รับแจ้งความแต่ก็ราวๆตีหนึ่งครึ่ง คาดว่าตำรวจไปถึงน่าจะยี่สิบนาที ดังนั้นเวลาที่กู้ยี่เจ๋อเสียชีวิตก็แค่ภายในสิบนาทีหลังจากที่เขาจากไป!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ การแสดงออกของเย่เทียนก็เริ่มเคร่งขรึม

เขาลองคาดเดาดู เกรงว่าอีกฝ่ายจะแอบติดตามเขาอยู่ แต่เขาไม่รู้เลยสักนิด!

“ผู้แข็งแกร่ง! ผู้แข็งแกร่งอย่างแน่นอน!”

เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะพึมพำในใจ เขามั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองมาก ใครก็ตามที่เข้าใกล้เขาด้วยความไม่ประสงค์ดีภายใน 100 เมตร ก็จะสามารถตรวจจับได้

อย่างไรก็ตาม ชายผู้นั้นที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ไม่เพียงแต่ไม่สังเกตเห็น แต่แม้หลังจากที่เขาจากไป เขาก็ฆ่ากู้ยี่เจ๋ออย่างเงียบๆ และโยนโทษให้เขา เห็นได้ชัดว่าคนที่มานั้นไม่ประสงค์ดี!

"มันคือใครกันแน่?"

คิ้วของเย่เทียนขมวดลงลึก บริษัทนักฆ่าอะไรกัน? หรือการแก้แค้นของเย่ย่งเล่อที่ไม่เต็มใจ? หรือเป็นกองกำลังที่ไม่รู้จักอื่นๆที่กำลังเล่นงานเขาอยู่?

ยิ่งเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เย่เทียนก็ยิ่งขมวดคิ้วมากขึ้นเท่านั้น และเขารู้สึกว่าเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากขึ้น

“ยังไงก็ตาม คุณชายเย่ ตามรายงานของคนของเราที่ไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ มีปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดมากในที่เกิดเหตุ”

ราวกับว่าเจียวซินข่ายเพิ่งจำได้ ก็รีบพูดออกมา "ในขณะนั้นอุณหภูมิภายนอกอย่างน้อยยี่สิบองศา แต่เครื่องวัดอุณหภูมิภายในบ้านมีเพียงแปดองศา"

หัวใจของเย่เทียนแข็ง และเขาถามอย่างไม่แน่นอน "เครื่องปรับอากาศเปิดอยู่หรือไม่?"

"ไม่ได้เปิด! เรายังได้ตัดสถานการณ์ที่มีน้ำแข็งออก ซึ่งไม่สามารถอธิบายทางวิทยาศาสตร์ได้เลย"

เจียวซินข่ายส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ลดเสียงลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณชายเย่ บอกตามตรงนะ หลายคนเดาว่านี่อาจเป็นผีก็ได้”

เย่เทียนตกใจ มองบนอย่างช่วยไม่ได้ และพูดอย่างโกรธเคือง "ผี? พวกเขาดูรายการทีวีมากเกินไปหรือเปล่า?"