บทที่ 746 คุณใช้ชีวิตช่วงปลายของชีวิตอย่างสบายใจได้เลย

“ผมเป็นคนดีอยู่ พวกคุณอยากให้ผมปล่อยพวกคุณไปไม่ใช่เหรอ? ได้!”

เย่เทียนมองไปที่กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายต่อหน้าพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม และพูดติดตลกว่า "แต่ ผมสามารถปล่อยไปได้เพียงคนเดียว ขึ้นอยู่กับคุณสองคนที่จะพูดคุยกันว่าเป็นใคร!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายก็ตกตะลึง แม้ว่าพวกเขาจะไม่พอใจอย่างยิ่งกับข้อสรุปนี้ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นเลยในสถานการณ์ปัจจุบัน

เพราะว่า บอดี้การ์ดสิบกว่าคนที่ถูกปลดออกจากกองทัพก็โดนเย่เทียนชกจนล้มลงกับพื้นจนหมด เพียงพวกเขาสองคน ก็มีแค่ทางตายเท่านั้น

เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว และดวงตาที่พวกเขามองดูกันและกันก็ไร้ความปรานี

ดังคำกล่าวที่ว่า เพื่อนตายได้ แต่ตนเองจะไม่ยอมตาย!

“เอาล่ะ ทุกคนก็ยุ่ง อย่ามาเสียเวลาผม”

เย่เทียนสังเกตเห็นถึงความแค้นระหว่างคนทั้งสอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็เผยที่มุมปากของเขา และถอยกลับไปสองสามก้าว “เริ่มได้เลย ใครก็ตามที่สามารถยืนหยัดจนถึงที่สุด ผมจะปล่อยคนนั้นไป ไม่เช่นนั้น ผมรับรองเลยว่าจุดจบของพวกคุณจะน่าสังเวชยิ่งกว่าบอดี้การ์ดพวกนี้เสียอีก!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทั้งสองคนก็ชะงักทันที

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดกู้เฉียงก็ทนไม่ไหว ส่ายหัวแล้วพูดว่า “เติ้งเจี้ยนข่ายคิดดูแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพราะคุณชักชวนผม หากคุณยังมีจิตสำนึก ก็ปล่อยผมไปซะ ผมรับรองว่าอนาคตผมจะตอบแทนคุณแน่นอน!"

“กู้เฉียง แม่ง มึงช่างไร้ยางอายจริงๆ”

เติ้งเจี้ยนข่ายจะยอมได้ไงและโต้กลับว่า “ใช่ ผมยอมรับว่าผมเป็นคนเสนอให้มาที่นี่เอง แต่ผมไม่ได้ให้คุณพาบอดี้การ์ดมาด้วยนิ! ผมแค่อยากมาเยี่ยมพี่เย่ เห็นได้ชัดว่าคุณต่างหากที่ต้องการแก้แค้นพี่เย่ และ ตอนนี้ยังเดือดร้อนถึงผมอีก ต้องปล่อยผมไปจึงจะถูก!"

เดิมทีทั้งสองคนก็ไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว แต่เพราะเย่เทียน ทั้งสองคนเลยเกาะติดกัน ตอนนี้ภัยพิบัติใกล้เข้ามาแล้ว แม้แต่นกในป่าเดียวกันก็ยังบินไปคนละทาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่า สองคนนี้มาด้วยกันแบบกะทันหันและไม่ได้สนิทกัน?

“ในเมื่อคุณไม่ยอมให้ผมไป ดูเหมือนว่าพวกเราจะต้องสู้กันสักหน่อยแล้ว!”

กู้เฉียงยิ้มอย่างเย็นชา กับเย่เทียน เขาทำได้แค่นับถือและศรัทธา ​​แต่กับเติ้งเจี้ยนข่าย เขายังคงมีความมั่นใจอยู่บ้าง

แต่กู้เฉียงไม่รู้เติ้งเจี้ยนข่ายก็มีความคิดแบบนี้เช่นกัน พูดอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ "อย่าพูดมาก คิดว่าผมกลัวคุณจริงๆเหรอ?"

“แม่ง มึงนอนลงไปซะ!”

กู้เฉียงรู้สึกหงุดหงิด เขาส่งเสียงคำราม ยกกำปั้นขึ้นสูงและทุบไปที่เติ้งเจี้ยนข่ายก่อน

เติ้งเจี้ยนข่ายเห็นสิ่งนี้ แต่แทนที่จะถอยกลับวิ่งไปข้างหน้าด้วยคำด่าที่โกรธจัด

น่าเสียดายที่พวกเขาทั้งสองเป็นคุณชายเสเพลที่อ่อนแอ และทักษะการต่อสู้ของพวกเขาก็ไม่ดีเท่าพวกอันธพาลข้างถนน แต่เพราะกระบวนท่าการต่อสู้ที่ชุ่ยๆของทั้งสองคน มองดูแล้วก็น่าสนุกดี

ในตอนแรก ทั้งสองมีความเกรงๆไม่มากก็น้อย แต่หลังจากถูกตีร่างกายไม่กี่ครั้ง ความโกรธในใจก็เพิ่มขึ้น และการลงมือก็ไร้ความปราณีมากขึ้น

ใช้เวลาไม่นาน ก่อนที่ทั้งสองคนจะโดนทุบ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กู้เฉียงที่ถูกเติ้งเจี้ยนข่ายต่อยที่หน้า และเบ้าตาขวากลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม

ผู้ชมเพียงคนเดียวคือเย่เทียน เฝ้าดูอย่างมีความสุขในหัวใจของเขา ไม่ว่าคุณจะดูการกัดกันเองของสุนัขกี่ครั้ง ก็จะทำให้รู้สึกมีความสุขมาก!

“กู้เฉียง คุณไม่ได้กินข้าวเหรอ?เติ้งเจี้ยนข่ายทำให้เบ้าตาของคุณบวม คุณควรใช้กำลังบ้างนะ!”

“เติ้งเจี้ยนข่าย คุณโง่หรือเปล่า? เมื่อกี้มีโอกาสที่ดีเช่นนี้ หากคุณเตะเนื้อก้อนนั้นของกู้เฉียง ผมเดาว่าเขาคงจะล้มลงตั้งนานแล้ว!”

เย่เทียนกำลังดูความสนุกและไม่กลัวเรื่องจะใหญ่ และเขาก็พูดยุยงไปเรื่อยๆ กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายที่น่าสงสารทั้งเจ็บตัวและเจ็บใจ!

สภาพที่ถูกทรมานทั้งร่างกายและจิตใจนี้ ไม่ง่ายเหมือนหนึ่งบวกหนึ่งอย่างแน่นอน!

การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ผู้คุ้มกันที่นอนอยู่บนพื้นรู้สึกทึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ พวกเขาคงจะดีใจที่ได้เห็นการแสดงดีๆเช่นนี้ แต่ตอนนี้ พวกเขาก็ไม่ได้ดีมากนัก ก่อนหน้านี้เย่เทียนลงมืออย่างโหดเหี้ยม ไม่ได้เมตตาเลย