บทที่ 747 ผมเป็นพลเมืองดี

ภายในสำนักงานผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติเมืองจิน

ซ่านหงเลี่ยงนั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆอย่างมั่นคง และชาหอมบนโต๊ะน้ำชาก็เย็นลงแล้ว แต่ไม่มีวี่แววเอื้อมมือไปหยิบดื่มเลย

ใบหน้าของเจียวซินข่ายเต็มไปด้วยความตึงเครียด เหงื่อบนหน้าผากของเขาไม่เคยหยุด และแม้แต่แขนเสื้อของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

สิบนาทีผ่านไปในพริบตา และเจียวซินข่ายที่กำลังจ้องมองเวลาอยู่นั้น รีบถามซ่านหงเลี่ยงด้วยเสียงเบา “หัวหน้าซ่าน สิบนาทีผ่านไปแล้ว เราไปดูได้ยัง?”

ซ่านหงเลี่ยงจะไม่รู้ว่าเจียวซินข่ายกังวลเรื่องอะไรได้ไง โดยคิดว่าตนเองได้ยื้อเวลาสิบนาทีให้เย่เทียนแล้ว ถ้าเย่เทียนไม่รักษาโอกาสนี้ไว้ ก็ไม่สามารถโทษผู้นำที่ไม่ปกป้องเขาแล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ลุกขึ้น นัยน์ตาขุ่นมัวเล็กน้อยเหลือบมองเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วพูดอย่างสบายๆว่า "ได้! ยังไงก็ถึงเวลาแล้ว เราไปดูกันเถอะ!"

เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่รู้ว่าซ่านหงเลี่ยงหมายถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงเดินไปข้างหน้าอย่างชาญฉลาดและนำทางไป

ณ ขณะนั้น ทั้งสามมองไปที่ที่ตั้งของศูนย์กักกันชั่วคราวและเดินไปหาพวกเขา

ในใจเจียวซินข่าย รู้สึกประหม่าอย่างยิ่ง และแอบอธิฐานอ้อนวอนขอให้ทั้งสองฝ่ายไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้น เขาอาจจะต้องไปกวาดถนนตลอดชีวิตที่เหลือของเขา

เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันว่า วันนี้จะมีบุคคลสำคัญมากมายเข้ามาที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นเย่เทียน กู้เฉียงหรือเติ้งเจี้ยนข่ายหากมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งสามคน เขาก็ต้องรับผิดชอบ!

ซ่านหงเลี่ยงจงใจชะลอตัวลง พวกเขาทั้งสามใช้เวลาเกือบสิบนาทีกว่าจะถึงประตูห้องขังในที่สุด

เจียวซินข่ายที่กังวลใจไม่สามารถยับยั้งได้ เขายืดคอของเขาอย่างรวดเร็วและมองเข้าไปข้างใน

เพียงชำเลืองมอง หัวใจของเขาก็กระตุก และเขาเห็นบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ในชุดสูทและรองเท้าหนังนอนอยู่บนพื้นในทางเดินทีละคน ดูน่าสังเวชมาก

"แม่งเอ้ย!"

วินาทีถัดมา จู่ๆก็เกิดการด่าว่าหยาบคายเข้ามาในหูของเขา และก่อนที่เจียวซินข่ายจะดึงสติกลับมาได้ เขาก็เห็นชายคนหนึ่งที่จมูกช้ำและหน้าบวนถูกทุบไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งมาถึงที่ประตูจึงหยุดลง

เจียวซินข่ายตั้งสติและมองไป ผู้ชายคนนี้คือกู้เฉียง!

เมื่อรู้สึกความเจ็บที่ส่งผ่านมาจากแก้ม ไม่ต้องพูดถึงว่าในใจกู้ฉียงโกรธแค่ไหน อยากจะฟันเติ้งเจี้ยนข่ายด้วยดาบนับพันครั้ง เขาชุกต่อยจนเสียสติ ไม่ไปสนใจซ่านหงเลี่ยงและคนอื่นๆที่มาถึง เสียงคำรามออกมาจากปากของเขา และเขาก็รีบพุ่งไปที่เติ้งเจี้ยนข่ายอีกครั้ง

ถึงตอนนี้ เวลาที่ระหว่างพวกเขาสองคนต่อสู้กันนั้น อย่างน้อยก็ประมาณสิบนาทีแล้ว และพวกเขาสองคนสู้กันไปมา ดูสนุกมาก!

เบ้าตาทั้งสองของกู้เฉียงกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม และคราบเลือดก็ล้นออกมาจากมุมปากของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจเติ้งเจี้ยนข่ายก็ไม่ค่อยดีขึ้นเช่นกัน เสื้อผ้าของเขาถูกฉีกขาด เผยให้เห็นคราบเลือดที่เล็บขูดข่วน

“หยุด หยุดได้แล้ว!”

เจียวซินข่ายสังเกตเห็นสภาพที่น่าสังเวชของทั้งสองคน และเกือบจะตกใจจนเป็นลมในจุดนั้น เขาไม่มีเวลามาคิดอะไรเยอะ รีบวิ่งไปพร้อมกับตะโกน และบังคับให้ทั้งสองหยุดตีกัน พยายามหยุดการต่อสู้

เป็นเพียงว่า กู้เฉียงและเติ้งเจี้ยนข่ายกำลังอยู่ในอารมณ์ที่โมโห และไม่สนใจว่าใครยืนอยู่ระหว่างพวกเขา หมัดและการเตะของพวกเขากระแทกเข้ากับร่างกายของเจียวซินข่ายส่งเสียงอู้อี้ออกมา

เจียวซินข่ายผู้น่าสงสารที่ต้องการเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาอย่าตีกัน ถูกทุบตีทั้งด้านหน้าและข้างหลังเขา และเขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องด้วยความเจ็บปวด

คราวนี้ ซ่านหงเลี่ยงก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ดวงตาที่ขุ่นมัวกวาดมองที่สถานการณ์ในที่เกิดเหตุ และเขาก็สรุปได้คร่าวๆเกี่ยวกับสถานการณ์ในทันที