บทที่ 802 ข่าวบริษัท

“ฉันเกือบจะถูกคนทุบตีที่นี่ นายไม่ต้องอธิบายหน่อยเหรอ?”

คำพูดที่โกรธจัดของเย่เทียนเข้าไปที่หูของเขา ยังดีที่ไม่ได้ให้ผู้จัดการล็อบบี้คุกเข่าลง เขารีบยิ้มประจบประแจงอย่างรวดเร็วและพูดว่า “คนชายเย่ครับ ท่านต้องการอธิบายอย่างไรครับ? ตราบใดท่านแค่พูดคำเดียว ผมสัญญาว่าจะ ให้ท่านได้คำตอบที่พอใจครับ”

“โอเค นั่นนายพูดเองนะ!”

เย่เทียนมองไปที่ จี้คุนด้วยใบหน้าขี้เล่น ยิ้มและพูดว่า "ฉันไม่ต้องการอะไรมาก นายให้คนจัดการเอาชุดของไอ้นี่ให้หมด แล้วโยนทิ้งออกไปด้านนอก

ผู้จัดการตกตะลึง มองย้อนกลับไปที่จี้คุนโดยไม่รู้ตัว ตัดสินใจทันที พูดอย่างเคร่งขรึม: “ไม่ได้ยินที่คนชายเย่พูดหรือไง?เร็วเข้า จัดการชุดเสื้อผ้าไอ้นี่ออกให้หมดแล้วโยนทิ้งออกไปด้านนอก!”

จนถึงตอนนี้จี้คุนตอบโต้อย่างไม่เต็มใจ เมื่อเห็นกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพุ่งเข้ามา เขาก็ตะโกนอย่างรวดเร็ว: “พวก พวกนายกำลังจะทำอะไร? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?ยังอยากมีงานทำอีกอยู่ไหมห้ะ?”

อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดถัยไม่สนใจจี้คุนเลย และลากเขาออกจากโรงแรมโดยตรง

ในทางกลับกัน เย่เทียนหันกลับมาอย่างสง่างาม โดยไม่มองที่ผู้จัดการเลย และเดินตรงไปที่ลิฟต์ของโรงแรม

ฟู่จื้อเฉียงยังรออยู่ที่ห้องชั้นบนเพื่อจะพูดคุยเกี่ยวกับบริษัทนักฆ่าอยู่

เขาอยากจะเสียเวลาที่นี่ได้อย่างไร

ในห้องสวีทชั้นบน ฟู่เซิ่งหนานได้เดินกลับก่อนและนั่งลงบนโซฟาค่อนข้างสบายใจ

ว่ากันว่าพ่อรู้จักลูกสาวของตัวเองมากที่สุด ฟู่จื้อเฉียงสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกของลูกสาวของเขา และออกเสียงถาม: “แล้วเย่เทียนล่ะ?”

ฟู่เซิ่งหนานเบะปากและพูดอย่างโกรธเคือง "หนูจะไปรู้ได้อย่างไร?"

"ไม่รู้?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฟู่จื้อเฉียงขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึม “ลูกไปสร้างปัญหาอะไรอีกแล้วใช่ไหม?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ฟู่เซิ่งหนานก็โกรธทันที "คุณพ่อ พอหมายความว่าอย่างไร หนูเป็นคนประเภทที่จะริเริ่มสร้างปัญหาเหรอคะ?"

ฟู่จื้อเฉียงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดด้วยความสงสัย "ในเมื่อเย่เทียนไม่ได้มา ลูกก็ไม่ได้สร้างปัญหา แล้วลูกกำลังมีความสุขอะไรล่ะ?"

“เอ๊ะ?!”

ฟู่เซิ่งหนานพูดไม่ออกครู่หนึ่ง เปิดปากของเธอและแล้วในที่สุดก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

โชคดีที่ประตูถูกเคาะในเวลานี้ ซึ่งทำให้ฟู่เซิ่งหนานมีเหตุผลที่จะหลบหนี เธอรีบเดินไปเปิดประตู จะมีใครอีกนอกจากเย่เทียน?

เมื่อเห็นใบหน้าของฟู่เซิ่งหนานอย่างชัดเจน เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ เดิมแรกเขาต้องการจะสั่งสอนผู้หญิงคนนี้หน่อย ในที่สุดเขาก็ถูกเธอเล่นกลไปอีก ดังนั้นเขาจึงถูกบังคับให้เป็นผู้พิทักษ์ดอกไม้

ฟู่เซิ่งหนานดูราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทักทายเย่เทียนอย่างกระตือรือร้นด้วยรอยยิ้ม: "เฮ้ เย่เทียน นายมาแล้วเหรอ!"

“ประโยคนี่ที่เธอพูดกับไม่พูดมันต่างกันยังไง?”

เย่เทียนกลอกตาด้วยความรำคาญไปให้เธอ เขากังวลเรื่องกลุ่มนักฆ่า เขาจึงไม่อะไรกับเธอมาก ดังนั้นเขาจึงเดินตรงเข้าไปในห้อง

เมื่อเห็นร่างของเย่เทียนปรากฏขึ้น ฟู่จื้อเฉียงก็พยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย

เย่เทียนนั่งลงบนโซฟาอย่างมีสติ ดวงตาสีเข้มนั้นจ้องไปที่ ฟู่จื้อเฉียงและยิ้ม: "ลุงฟู่ครับ ตอนนี้ท่านควรบอกที่สัญญากับผมเมื่อคืนแล้วนะครับ?"

"นายมากับฉัน!"

ฟู่จื้อเฉียงพยักหน้า เขามาที่นี่เป็นครั้งแรก ก็มีบริษัทนักฆ่าจะฆ่าเย่เทียน

เขาติดตามแนวโน้มและเบาะแสของบริษัทนี้ บังเอิญกลายเป็นชิปต่อรองของเย่เทียน

เย่เทียนเองก็ไม่มีความคิดเห็นใดๆ อยู่แล้ว จ้องมองไปที่ฟู่เซิ่งหนานและตาม ฟู่จื้อเฉียงออกจากห้อง

ฟู่เซิ่งหนานเองก็ไม่ได้ไปตามด้วย เดินไปรอบ ๆ แล้วก็เข้าห้องข้างๆ ไป ซึ่งมีเสชื่อที่ถูกมัดไว้!

เมื่อเห็นร่างของฟู่เซิ่งหนานปรากฏ ใบหน้าของ เสชื่อก็เปลี่ยนไปเป็นสงสัย