บทที่ 803 ผู้จัดการปรากฏตัว

ภายใต้การนำของ ฟู่จื้อเฉียง ทั้งสองก็ถึงทางเข้าด้านหลังของโรงงานอย่างรวดเร็ว เย่เทียนมองไปรอบ ๆ พบว่าโรงงานน่าจะเพิ่งถูกทิ้งร้างไม่นานมานี้ ทำเลที่ตั้งดีและสะดวก และเหมาะกับการหลบซ่อนอีกด้วย

เมื่อคิดถึงเช่นนี้ เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะหันมอง ฟู่จื้อเฉียง "บริษัทนักฆ่าอาศัยอยู่ที่แห่งนี้มาก่อนเหรอครับ?"

“อืม ความสามารถในการต่อต้านการลาดตระเวนของอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ตอนที่ฉันตามหาถึงที่นี่ ดูเหมือนพวกเขาจะสังเกตเห็น พวกเขาก็หนีไปตอนคืนที่ฉันไม่ได้เตรียมตัวรับมือ แต่ว่า…”

ฟู่จื้อเฉียง พยักหน้าและพูดด้วยความหมายลึกซึ้ง: “อีกฝ่ายเหลือของขวัญไว้ให้นาย ไม่เช่นนั้นฉันก็ไม่พานายมาที่นี่”

“เหลือของขวัญให้ฉัน?”

เย่เทียนตกใจไปครู่หนึ่ง เขาคิดถึงว่าสถานการณ์จะกลายเป็นเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ ฟู่จื้อเฉียง ได้ผลักเปิดประตูแล้วบุกเข้าไป เย่เทียนเองก็รีบตามไป

อุปกรณ์ในโรงงานหมดไปนานแล้ว แต่มีคอมพิวเตอร์ไว้ตรงกลางอย่างผิดปกติ!

ทั้งสองเพิ่งเดินเข้ามา คอมพิวเตอร์ก็เริ่มทำงานเอง เย่เทียนตกใจ เขากวาดตามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังและพบจอภาพอยู่ที่มุมห้อง เกรงว่าทุกอย่างทุกก้าวของพวกเขาอยู่ในสายตาของพวกนั้นหมด

อย่างไรก็ตาม ชายวัยกลางคนก็ปรากฏตัวขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ รูปลักษณ์หน้าตาที่ชั่วร้ายของเขาทำให้รู้ว่าไม่ใช่คนดีแน่นอน

เมื่อเห็นท่าทางระมัดระวังตัวของเย่เทียน ชายวัยกลางคนในคอมพิวเตอร์ก็หัวเราะเบา ๆ "เย่เทียน นายไม่จำเป็นต้องกังวลมากขนาดนั้น ถ้านายจัดการได้ง่ายๆ รับรองว่าสถานที่นั้นระเบิดไปนานแล้ว”

"นายคือใคร?"

เย่เทียนได้ยินคำพูดนั้น คิ้วขมวดของเขาคลายลงเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มนั้นหรี่ลงเล็กน้อย จ้องไปที่คอมพิวเตอร์

“ฉันเหรอ?เรียกฉันว่าผู้จัดการก็ได้”

อีกฝ่ายไม่ได้ปิดบังตัวตนของเขา และพูดอย่างตรงไปตรงมา: “เย่เทียน ฉันต้องบอกว่านายเหนือความคาดหมายของฉันจริงๆ นายสามารถฆ่าผู้กำกับที่โดดเด่นที่สุดของฉันได้”

“นายคือผู้จัดการงั้นเหรอ!”

ดวงตาสีเข้มของเย่เทียน ฉายแววเย็นชาและเยาะเย้ย: "ผู้กำกับไม่ได้ตายด้วยมือฉัน นายหาคนฆ่าตายเองไม่ใช่หรือไง?"

ถึงจะพูดไปเช่นนั้น เย่เทียนเองก็กลัวบริษัทลึกลับนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว

อันดับแรก ผีเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเขามีจำนวนคนเท่าไหร่กันแน่ สิ่งที่ทำให้คนหวาดกลัวอันดับสองคือ เกือบทุกคนที่มาจากพวกเขา ล้วนเป็นคนรับใช้ที่ตายอย่างจงรักภักดี เมื่อรู้ว่าสถานการณ์แย่ พวกเขาจะไม่ให้โอกาสกับเชลยเลย และทุกคนจะเลือกฆ่าตัวตายเพื่อไปตามหาเจ้าแห่งนรก!

ดังคำพูดที่ว่า: มดเยอะฆ่าช้างได้

หนึ่งหรือสอง เย่เทียนเองก็ไม่ได้กลัว แต่กลัวที่สุดก็คือคนพวกนี้รวมตัวกันจะสร้างระเบิดในตัวเป็นกลุ่มๆ แค่คิดก็ทำให้หนังศีรษะของเขาชา

“บริษัทของเราจะไม่มีวันสนับสนุนคนเกียจคร้าน เนื่องจากภารกิจล้มเหลว ก็จะไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่รอดในโลกนี้ต่อไป ฉันทำแบบนี้คือช่วยเขาต่างหาก!”

ผู้จัดการส่ายหัวเล็กน้อย ละสายตาจากเย่เทียน และหยุดไปฟู่จื้อเฉียงที่อยู่ข้างๆ เขา “มีข่าวลือว่ารองผู้คุมของกิลด์ทหารรับจ้างมีเรื่องที่สามเหลี่ยมทมิฬ คิดไม่ถึงว่าหนี่มาอยู่ที่ เมืองจินแล้ว เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? หรือว่ากิลด์ทหารรับจ้างของพวกนายสนใจสารพันธุกรรมด้วยเหรอ?”

เย่เทียนตระหนักได้ทันที ว่าเขาสงสัยมาตลอดเกี่ยวกับความล้มเหลวของแผนการลอบสังหาร ทำไมบริษัทนักฆ่าไม่ออกจากเมืองจิน ปรากฏว่าเป็นเพราะปัญหาของสารพันธุกรรมนั้นเอง!

เมื่อคิดถึงเช่นนี้ เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะหันศีรษะและมองไปที่ฟู่จื้อเฉียง อย่างประหลาดใจ

จากการสรุป ฟู่จื้อเฉียง จะปล่อยสามเหลี่ยมทมิฬแล้วมาถึงนี่ เพราะนอกจากเหตุผลที่ชั่วร้ายนี้แล้ว ไม่มากก็น้อยเพราะสารพันธุกรรมนี้ด้วยล่ะสิ?

ฟู่จื้อเฉียง ไม่สนใจสายตาของเย่เทียน เลย พยักหน้าและพูดอย่างตรงไปตรงมา: "ฉันยอมรับว่าฉันสนใจสารพันธุกรรมจริงๆ ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว หลายคนก็สนใจสารพันธุกรรมด้วย