บทที่ 804 เล่นอะไรที่น่าตื่นเต้นหน่อยไหม

ดงดง!

เมื่อเห็นเซวฟู่ยี่หายหัวอย่างเร็ว ถึงจะรู้สึกแปลกประหลาด แต่เย่เทียน ชก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเคาะประตูห้องของจี้เยียนหรัน

“ฟู่ยี่! ฉันบอกว่าอย่ารบกวนฉัน!ให้ฉันอยู่คนเดียวอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง?”

แต่จี้เยียนหรันไม่ได้เปิดประตู แต่ตอบสนองด้วยเสียงร้องไห้ เสียงร้องที่บาดใจนั้นทำให้คนรู้สึกสงสาร

เย่เทียนตกใจครู่หนึ่งและรีบพูดขึ้นว่า "เยียนหรัน ฉันเองเย่เทียน เปิดประตูก่อนได้ไหม?"

คลิก!

เสียงสะอื้นในห้องหยุดลงทันที และมันก็เป็นเสียงตื่นตระหนก หลังจากที่รอเป็นหลายนาที ในที่สุดประตูห้องก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างของจี้เยียนหรัน

เห็นได้ชัดว่าจี้เยียนหรันจัดการตัวเองไปสักพัก แต่ดวงตาสีแดงนั้นไม่สามารถสลายไปอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นว่าก่อนหน้านี้เธอร้องไห้อย่างเศร้าขนาดไหน

เย่เทียนรู้สึกเจ็บปวดในใจและพูดด้วยความรักใครว่า "ภารกิจหรัน ทำไมอยู่ๆ ก็ร้องไห้ล่ะ? มีใครรังแกเธอหรือเปล่า บอกฉันสิ ฉันสัญญาว่าจะทำให้ไอ้นั่นรู้สึกเสียใจที่หลัง!"

ระหว่างที่พูด เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะกระจายความโกรธออกมาและดวงตาสีเข้มนั้นก็เปล่งประกายด้วยแสงที่เย็นชา

ว่ากันว่ามังกรมีเกล็ดกลับด้าน เกล็ดของเย่เทียนคือผู้คนรอบๆ ตัวเขาอย่างไม่ต้องสงสัย และจี้เยียนหรันก็อยู่ท่ามกลางพวกมันแน่นอน

จี้เยียนหรันสูดหายใจเข้าลึกๆ ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่ ไม่มีใครรังแกฉัน"

เย่เทียนจะมองไม่ออกอย่างไรว่าจี้เยียนหรันกำลังโกหกอย่างชัดเจน เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก"มีใครบอกเธอไหมว่าทักษะการโกหกของเธอแย่มาก"

"ฮือ!"

จี้เยียนหรันไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เธอโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เทียนและร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

เย่เทียนรีบตบหลังจี้เยียนหรันเพื่อปลอบเขา "โอ๋! โอ๋! ฉันอยู่ที่นี่! ไม่ร้อง ไม่ร้องนะ!"

จี้เยียนหรันร้องไห้เป็นเวลานาน หลังจากที่เธอทำเสื้อผ้าของเย่เทียนเปียกจนหมด เธอก็ค่อยๆ หยุดมัน

ในเวลานี้เย่เทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและถามอย่างรวดเร็ว “เยียนภารกิจรันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เย่เทียน ฉันรู้พรุ่งนี้นายจะช่วยพี่หวั่นชิงทำภารกิจคุ้มกันสารพันธุกรรม”

จี้เยียนหรันสำลักและพูดว่า "ฉันและพี่หมานจื่อได้รับแจ้งว่าเราจะเข้าร่วมในภารกิจนี้ด้วย"

“นั่นเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่หรือ? ด้วยมีความช่วยเหลือของพวกเธอ ฉันถึงรู้สึกสบายใจมากขึ้นเกี่ยวกับภารกิจในวันพรุ่งนี้ นี่มันน่าเศร้าตรงไหนกัน?”

เย่เทียน ตกตะลึง โดยไม่รู้นี่มันน่าร้องไห้ตรงไหน

“เปล่า เราไม่ได้แค่ตามคุ้มกันแค่นั้น”

จี้เยียนหรันส่ายหัวและพูดว่า "ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่คนข้างบนได้ทักทายเราแล้ว สารพันธุกรรมได้รับความสนใจจากผู้คนจำนวนมากเกินไป และกองกำลังส่วนใหญ่ได้ถูกส่งออกไปเพื่อทำลายพวกอันธพาลเหล่านั้น ปิดกั้นไว้นอกเมืองจิน และภารกิจในวันพรุ่งนี้จะไม่ส่งคนจำนวนมากมาปกป้อง "

“นอกจากนี้แล้ว เรายังมีภารกิจลับด้วย ถ้าสถานการณ์มันพัฒนาจนไม่สามารถหวนกลับคืนมาได้ เราจะทำลายสารพันธุกรรมและต้องฆ่าบุคลากรที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เราต้องมั่นใจว่าสารพันธุกรรมไม่ตกครอบครองของเป็นของอีกฝ่าย!"

เมื่อ เย่เทียน ได้ยินคำพูดเหล่านี้ อยู่ดีๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองโดนฟ้าผ่า จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าจี้เยียนหรันทำไมถึงร้องไห้

คนข้างบนเตรียมมือทั้งสองข้างไว้ชัดเจนไม่ว่าจะส่งสารพันธุกรรมเข้าค่ายทหารได้สำเร็จ หรือบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับผู้ก่อการร้ายก็ต้องหายตัวไปพร้อมกับสารพันธุกรรม!

กว่าจะปลอบโยนจี้เยียนหรันได้สำเร็จ เย่เทียนก็ออกจากบ้านตระกูลเซวไปด้วยความงุนงง