บทที่ 805 สาวสวยคือความซวย

“ตื่นเต้นยังไง? นายต้องการฉันที่ตรงนี้เลยหรือไง?”

การยั่วยุอย่างกล้าหาญของหลู่ซีซานเข้าหูเขา แต่เย่เทียนรู้สึกขมขื่นในใจและพูดอย่างช่วยไม่ได้ "เธอคิดไปไกลแล้ว! ฉันเป็นสุภาพบุรุษที่ดี!"

หลังจากที่รู้ว่าจี้เยียนหรันและคนอื่นๆ มีภารกิจลับ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหดหู่ใจ และเขาแค่อยากจะระบายมันออกมา

ท้ายที่สุดแล้ว มีตัวแปรปรวน ปีศาจเลือดนี้อยู่ เย่เทียนก็ไม่มีความมั่นใจเกี่ยวกับภารกิจในวันพรุ่งนี้

หรือสารพันธุกรรมยังไม่ถูกส่งออกมาอย่างปลอดภัย ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น เฉินหวั่นชิงก็จะถูกสังหารทันที!

"มากับฉัน!"

เมื่อคิดถึงเช่นนี้ เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะคว้ามือหยกของหลู่ซีซาน

และวิ่งไปที่เวทีตรงกลางฟลอร์เต้นรำ เมื่อมองดูท่าทางนั้น เหมือนกับว่าต้องการแสดงอะไรบางอย่าง

เดิมที่มีนักเต้นสาวน้อยกำลังเต้นฮอทโพลแดนซ์อยู่บนเวที เทียบกับแบ็คกราวนด์ของดีเจในบาร์ ผู้คนใต้เวทีที่โยกตัวไปมาก็ดูบ้าคลั่งมากขึ้นไปอีกราวกับภาพหมู่ปีศาจ เต้นอย่างบ้าคลั่ง

เย่เทียนคว้าหลู่ซีซานโดยไม่คำนึงถึงอะไรและเริ่มเต้น

สถานการณ์กะทันหันนี้ดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในทันที

เขากำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดเขา แต่เขาพบว่าเป็นหลู่ซีซานเจ้าของกิจการ ดังนั้นเขาจึงต้องถอยลง

แต่ว่า คนที่ล่างเวทีไม่สนใจอะไรมาก พอเห็นมีคนกระโดดขึ้นไปก็ร้องเสียงดังทันที

"เฮ้! ทำอะไรของพวกเธอ?"

"นี่! มีมารยาทไหม?ลงมาเดี๋ยวนี้!"

“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ไหน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ไหน!”

เย่เทียนที่กระโดดขึ้นไปบนเวทีนั้นมีรอยยิ้มที่อวดดีบนปากของเขา เขาเหลือบมองไปรอบๆ ผู้ชมอย่างภาคภูมิใจและตะโกนว่า "เสียงดังอะไรนักหนา!ฉันกำลังจะแนะนำคนสวยให้รู้จัก!"

ระหว่างที่พูด เย่เทียนก็ผลักหลู่ซีซานไปที่ใจกลางเวที

ในเวลานี้ พนักงานของบาร์ก็มาพร้อมกับลำแสงสปอตไลท์อย่างชาญฉลาด

เพียงชั่วครู่ ความไม่พอใจของทุกคนก็หายไปในทันที และพวกเขาทั้งหมดก็จ้องตากันด้วยดวงตาเบิกกว้างที่เผยให้เห็นอย่างกับหมู และผิวปากอย่างเมามัน

แม้ว่า หลู่ซีซานจะเป็นเจ้าของบาร์แห่งนี้ แต่เเธอเคยปรากฏตัวในลักษณะนี้มาก่อนสักที่ไหนล่ะ? รู้สึกน่าตื่นเต้นขึ้นมาทันที เอื้อมมือออกไหและเกี่ยวที่คอของเย่เทียน ไว้

“น่าจะไม่เคยเล่นแบบนี้มาก่อนใช่ไหมล่ะ?”

เย่เทียนหัวเราะ ปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่ และเริ่มเต้นรำพร้อมทั้งโอบเอวของหลู่ซีซานไว้

หลู่ซีซานไม่ได้ผลักเย่เทียนออกไป ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนเกือบจะเจาะกระดาษหน้าต่างชั้นสุดท้ายแล้ว ตอนนี้ ภายใต้อิทธิพลของแอลกอฮอล์ เธอพิงไหล่ของเย่เทียนในลักษณะที่วุ่นวายและร่วมมือกับเธอเย่เทียนเล่นการเต้นรำที่ร้อนแรง

ตราบใดที่ไม่ใช่คน ก็ดูออกว่าคืนนี้เย่เทียนผิดปกติ

เธอแค่อยู่เป็นเพื่อน เย่เทียนเพื่อให้เขานั้นได้ระบายออกมาให้เต็มที่

สถานที่เช่นบาร์มักเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในการสร้างแรงบันดาลใจให้กับสัตว์ป่าและเย่เทียน ก็เช่นกัน ด้วยปฏิสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างทั้งสอง มือของเย่เทียน ค่อยๆ กลายเป็นความไม่ซื่อสัตย์ และเขาเดินไปรอบๆ หลู่ซีซานอย่างประมาทเลินเล่อ

ทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจของทั้งบาร์อย่างไม่ต้องสงสัย และทุกคนในกลุ่มผู้ชมก็โห่ร้องและกรีดร้อง ราวกับปลดปล่อยภาวะซึมเศร้า

ในเวลาเดียวกัน ในเลานจ์แห่งหนึ่งบนชั้นสองของบาร์ ผู้ชายสองสามคนที่แต่งตัวไม่ได้ดูดีขนาดนั้น ซึ่งดูแวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี จ้องมองหลู่ซีซานที่อยู่บนเวทีด้วยดวงตาที่ชั่วร้าย

“ไอ้เวรเอ้ย! พี่จิน! ผู้หญิงบนเวทีดูดีจังวะ!”

ชายผมแดงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์อยู่ข้างๆไล่จิน และดวงตาชั่วร้ายมองไปที่หลู่ซีซาน ยิ่งแสดงท่าทีเจ้าเล่ห์มากขึ้นไปอีก

“ฉันยังไม่ตาบอดนะเว้ย!”