บทที่ 833 มุ่งหน้าไปโลกบู๊

สำหรับคำแนะนำของเซ่เจีย เย่เทียนชั่งน้ำหนักดูในใจรอบหนึ่ง ยังมีความจำเป็นต้องไปสำนักซิงเฉินแห่งโลกบู๊สักรอบด้วยตนเอง

นี่คือเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสะบัดสถานการณ์ของตัวเขาเองทิ้งไปดู แต่อย่าลืมว่าตอนนั้นบิดาของเขากลายเป็นคนทรยศของสำนักซิงเฉินอย่างน่าประหลาดใจ เขาในฐานะลูกชายคนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็มีเหตุผลไปค้นหาให้กระจ่างกระมัง?

ถึงพูดเช่นนี้ เย่เทียนกลับนึกถึงปัญหาสำคัญขึ้นได้กะทันหัน พูดอ่อนลง “เสี่ยวเจีย พูดขึ้นมาฉันยังไม่เคยไปโลกบู๊มาก่อน สรุปสถานที่นี้อยู่ที่ไหนกัน?”

“เรื่องนี้นายไม่ต้องกังวล ถ้านายไม่รู้จักสถานที่ ถึงตอนนั้นให้ซือหวี่พานายเข้าไปก็ได้”

เซ่เจียหัวเราะแบบกลั้นไม่อยู่ ส่งเสียงบอกว่า “แต่ว่า ก่อนหน้านั้น นายต้องบอกคุณย่านายก่อนสักหน่อย ให้หล่อนไปแจ้งคนของสำนักซิงเฉิน ให้พวกเขาบอกคนเฝ้าแดนไว้ นายก็เข้าไปได้แล้ว”

เย่เทียนขมวดคิ้ว ถามอย่างสงสัย “คนเฝ้าแดน? นี่คืออะไรอีก?”

“ความจริงก็คือความหมายตามชื่อ คนที่เฝ้าเขตแดนโลกบู๊”

เซ่เจียไม่ได้รำคาญ พูดอธิบายว่า “นายน่าจะรู้ชัดถึงระหว่างคนที่ฝึกการต่อสู้กับคนธรรมดามีความแตกต่างกันเยอะมาก จึงกังวลจะว่าสร้างความหวาดกลัวขึ้น ดังนั้นโดยพื้นฐานโลกบู๊ล้วนอยู่ในสภาพปิดล้อมตนเอง มีเพียงการยอมรับของสำนักใหญ่ไม่กี่แห่งในโลกบู๊ หรือว่าถือหนังสือรับรองผ่านด่านไว้ถึงสามารถเข้าไปได้”

“แบบนี้งั้นเหรอ?”

เย่เทียนพยักหน้าแบบเข้าใจทุกอย่างทันใด ในใจกลับขมขื่นครู่หนึ่ง ถึงแม้เขาจะอยากไปสำนักซิงเฉิน แต่สถานการณ์ของเขาปิดชื่อไว้ก็จะสะดวกหน่อยแบบไม่ต้องสงสัย ขืนเข้าไปแบบเปิดเผยเช่นนี้ ยังจะจัดการไม่ง่ายจริงๆ

นึกถึงจุดนี้ เย่เทียนรีบถามต่อว่า “งั้นนอกจากสองวิธีนี้แล้ว ยังมีวิธีอื่นอะไรอีกไหมที่จะเข้าไปได้?”

“งั้นก็เหลือแค่แอบลอบเข้าลับๆ ทางเลือกอันนี้แล้ว”

เซ่เจียมองเย่เทียนด้วยสายตาแปลกประหลาด กลับไม่ได้ถามอะไรมาก พูดตรงไปตรงมาว่า “โดยเฉพาะโลกบู๊ไม่ถือว่าเล็ก คนเฝ้าแดนก็ไม่อาจระวังเขตแดนได้ทั้งหมด พวกเขาเป็นพวกนิสัยเคลื่อนที่รวดเร็ว ขอเพียงหาโอกาสเหมาะ ก็สามารถเข้าไปได้แล้ว”

แอบเข้าไปลับๆ?

เย่เทียนอดหัวเราะแบบขมขื่นไม่ได้ นึกไม่ถึงตนเองจะมีสักวันหนึ่งที่ต้องใช้วิธีแบบนี้ด้วย

“ก็ได้! งั้นฉันไปดูสถานการณ์ที่โลกบู๊ดูหน่อยแล้วกัน!”

ถึงแม้ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าจะทำอย่างไรสำนักซิงเฉินถึงจะให้ยืมปลาครอบจักรวาลหยินหยาง แต่เทียบกับรอคอยที่โลกนี้อยู่เฉยๆ นั่นย่อมไม่สู้วิ่งไปด้านใน อย่างน้อยโอกาสยังจะมากกว่าบ้าง

“เธอขวางฉันไว้ทำไม? ฉันจะเข้าไป!”

ในเวลานี้เอง ด้านนอกประตูกลับมีเสียงตะโกนชัดแจ๋วที่มีความไม่พอใจระดับหนึ่งของเฉินหวั่นชิงดังขึ้นมาแล้ว เย่เทียนยังกล้าชักช้าอยู่นานอีกที่ไหน รีบลุกขึ้นยืน แอบสัมผัสได้ถึงสถานการณ์ร่างกายของตนเองนิดหน่อย หลังจากแน่ใจว่าไม่มีปัญหาใดชั่วคราว จึงยกเท้าเดินเข้าไปทางประตูห้อง

หลังจากดึงประตูเปิดออก ก็เห็นเพียงเฉินหวั่นชิงใบหน้าแดงฉาน ดวงตาเบิกโต เห็นได้ชัดว่าโกรธเจี่ยซือหวี่ที่ขวางทางเอาไว้ไม่เบา

“เย่เทียน นาย......”

ตามองเห็นภาพของเย่เทียนปรากฏตัวขึ้น เฉินหวั่นชิงรีบสาดส่องสายตาเข้าไปทันที ในดวงตางดงามคู่หนึ่งมีความหมายเป็นกังวลที่เข้มข้น

แต่ไม่รอเธอพูดจาออกมา เย่เทียนก็ส่งเสียงบอกไปโดยตรง “ที่รัก สองวันนี้ฉันคงต้องออกไปข้างนอกสักเที่ยว”

“ออกไปข้างนอก?”

เฉินหวั่นชิงรู้สึกตะลึง รีบสอบถามอย่างประหม่า “นายจะไปที่ไหน? ร่างกายของนาย......”

“ร่างกายฉันไม่ค่อยปกติเท่าไร ฉันต้องการไปที่โลกบู๊สักรอบ”

เย่เทียนยักไหล่ ยิ้มพูดว่า “เวลาก็ไม่น่าจะนานนัก อย่างเร็วหนึ่งอาทิตย์ อย่างนานครึ่งเดือนคงกลับมาได้”

เฉินหวั่นชิงลังเลอยู่สองวินาที จากนั้นพยักหน้าบอกแบบหน้าดูแน่วแน่เต็มที่ “งั้นก็ได้! ฉันจะไปด้วยกันกับนาย!”