บทที่ 834 มาถึงโลกบู๊

ข้างหูมีคำเตือนจริงจังของเจี่ยซือหวี่ลอยมา เย่เทียนเพียงแค่ส่ายหน้าหัวเราะอย่างขมขื่น ไม่ได้พูดอะไรมากอีก เลือกที่จะหลับตาพักผ่อน

นี่เป็นเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้ พลังงานสองส่วนภายในร่างกายของเขาแยกออกรวดเร็วอยู่ตลอด นี่ทำให้เขาอ่อนแอลงไปทุกเวลา เอาเวลามาพูดไร้สาระ ไม่สู้พักผ่อนให้มากหน่อยจะดีกว่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนหน้านี้ผ่านการต่อสู้อันยากลำบากมารอบหนึ่งแล้ว เย่เทียนหลับตาสองข้างลงไม่นานก็นอนหลับลึก และไม่ได้สัมผัสถึงสายตาของเจี่ยซือหวี่ที่อยู่ตรงข้ามหยุดบนตัวของตนเองมาตลอด

ไม่รู้ว่าโดยรวมแล้วเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รอตอนที่เย่เทียนถูกเจี่ยซือหวี่ปลุกให้ตื่นขึ้น สีท้องฟ้าข้างนอกก็ดำมืดลงไปตั้งนานแล้ว

เจี่ยซือหวี่พูดเตือนสติเสียงเบา “พวกเราลงกันที่นี่เถอะ! มุ่งหน้าไปอีกประมาณหนึ่งกิโลจะถึงเขตแดนของโลกบู๊แล้ว”

เย่เทียนพยักหน้านิดหนึ่ง ดวงตาอันดำคล้ำมองไปยังด้านล่างผ่านหน้าต่าง ถึงแม้เป็นช่วงกลางคืน แต่ภายใต้การใช้งานของชี่ทิพย์ เขายังสามารถมองเห็นสถานการณ์ด้านล่างได้อย่างชัดเจน

พอมองไป เป็นป่าเขาสุดลูกหูลูกตาผืนหนึ่ง เดิมทีไม่มีร่องรอยของใครใดๆ

แต่ไม่นาน เขาก็พบสถานที่ผิดปกติเข้าแล้ว

ป่าเขาด้านล่างดูเหมือนเป็นผืนเดียว แต่ตรงด้านหน้าซึ่งไม่ไกลนักกลับไม่ค่อยเหมือนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบเท่าไร ให้ความรู้สึกของภาพลวงตาอย่างหนึ่ง

พิจารณาถึงตรงนี้ เย่เทียนอดไม่ไหวส่งเสียงพึมพำว่า “ที่นี่ก็คือโลกบู๊แล้วเหรอ?”

ภายใต้การชี้นำของเจี่ยซือหวี่ ไม่นานพนักงานขับนำเฮลิคอปเตอร์ก็จอดลงมาที่ตำแหน่งค่อนข้างกว้างขวางและราบเรียบแห่งหนึ่ง เย่เทียนเดินลงมาจากบนเฮลิคอปเตอร์ กวาดสายตามองโดยรอบเที่ยวหนึ่ง สุดท้ายยังเคลื่อนสายตามาตกบนตัวของเจี่ยซือหวี่ “ตอนนี้พวกเราจะเข้าไปอย่างไร?”

“โชคดีก็เดินเข้าไปโดยตรง โชคไม่ดี......”

เจี่ยซือหวี่ยักไหล่แล้ว พูดเยาะเย้ย “งั้นก็ต่อสู้เข้าไป!”

ระหว่างพูดจา ยังไม่เห็นเธอมีการเคลื่อนไหวอะไร รอบด้านกลับเป็นงูพิษแต่ละตัวโผล่ออกมา คุ้มครองพวกเขาไว้ตรงกลาง

เย่เทียนตะลึง นึกไม่ถึงว่าเจี่ยซือหวี่จะบุ่มบ่ามง่ายดายขนาดนี้

“พวกเรามีหนังสือรับรองผ่านด่านอะไร การเคลื่อนไหวของเครื่องบินนี้ก็มากขนาดนี้อีก ต้องดึงดูดคนเฝ้าแดนมาแน่ ถึง......”

ไม่รอให้เจี่ยซือหวี่พูดจนจบ เหมือนว่าเพื่อพิสูจน์คำพูดของเธอ ในป่าสี่ด้านเกิดเสียงกรอบแกรบระลอกหนึ่งกะทันหัน ทำให้เย่เทียนพวกเขาสองคนระมัดระวังขึ้นมาทันที

ไม่นานมากสักเท่าไร ภายใต้การสาดส่องของแสงจันทร์สลัว ในพุ่มไม้เตี้ยมีภาพของสองคนกระโดดออกมาแล้ว

“พวกนายทำอะไรกัน? ที่นี่เป็นเขตแดนของโลกบู๊ พวกคนนอกออกไปให้ไว!”

คนทางซ้ายนั้นสวมชุดลำลอง ในมือถือมีดคมกริบเอาไว้ ถึงท่าทางจะดูธรรมดาทั่วไป แต่สายตากลับเฉียบแหลมมาก

คนทางขวานั้นสวมชุดถังจวงสมัยโบราณ ถึงแม้จะอยู่ในช่วงกลางคืนที่ลมเย็นพัดโชยนี้ ในมือเขากลับยังถือพัดพับได้ไว้ พัดเบาๆ อยู่ตรงนั้นแบบคิดเอาเองว่าสง่างาม

เย่เทียนมองจนหางตากระตุกนิดหน่อย ในใจแอบตำหนิว่า “นี่ค่อนข้างแสดงเป็นเกินไปหน่อยมั้ง?”

สองคนนั้นตรงข้ามย่อมไม่รู้ความคิดของเย่เทียน สายตาชายถือมีดเย็นเฉียบฉับพลัน สีหน้าดูแปลกประหลาดขึ้นมาทันใด “เฮ้ยๆ ผู้หญิงคนนั้นเหมือนเป็นคนของสำนักพิษนะ!”

“ฉันมองออกแล้ว!”

ชายชุดถังจวงพยักหน้าเล็กน้อย ตะโกนบอกไปยังเจี่ยซือหวี่ “นี่ยัยสำนักพิษคนนั้น เธอวิ่งมาที่นี่อยากจะทำอะไร?”

เจี่ยซือหวี่พูดแบบอารมณ์เสีย “แน่นอนว่าจะไปโลกบู๊นะสิ! ฉันคงไม่มาที่นี่เพื่อดื่มด่ำความงามของธรรมชาติหรอกมั้ง?”

ป้าบ!

ชายชุดถังจวงพับพัดในมือเก็บไว้อย่างแรง ทันใดนั้นมุมปากวาดรอยยิ้มผิดปกติขึ้นมา ดวงตายิ่งเผยความปรารถนาสู้รบอันเข้มข้นออกมา “ฉันไม่เห็นได้รับการแจ้งใดๆ ถ้าเธออยากเข้าไป งั้นก็ล้มฉันคว่ำให้ได้ก่อนเถอะ!”