ตอนที่ 855
บทที่ 855 หลู่ลี่หาวที่ไม่ยอม
October 21, 2026
“ในเมื่อแม้แต่อาหญิงข่งยังพูดขนาดนี้ งั้นดูแล้วพวกเราคงต้องสู้กันแล้วล่ะ มาเถอะ! ฉันเตรียมพร้อมแล้ว!”
มองเห็นเย่เทียนเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว โข่งจื่อโถงเดิมทีไม่พูดเหลวไหล พอก้าวเท้าออกมาก็กระโจนเข้าไปอย่างห้าวหาญ มือที่สวยราวกับสามารถทุบที่ว่างกลางอากาศพังได้ ต่อยเข้าไปยังเย่เทียนสามหมัดรวด
เย่เทียนหรี่ดวงตาเล็กน้อย ขยับฝีเท้าเปลี่ยนแปลงรูปร่าง ไม่มีความหมายจะสู้เอาชัยชนะกับโข่งจื่อโถงทั้งนั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ขอเพียงต้องยืนหยัดอยู่ในน้ำมือของโข่งจื่อโถงได้ห้าสิบทีก็ถือว่าผ่านด่าน เห็นแก่ที่ข่งเทียนหยินมอบเหล้าปีศาจให้เขา บวกกับยังต้องพักที่โรงเตี๊ยมไฉ่สิ่งอีกสักพัก จึงไม่มีความจำเป็นต้องสร้างความสัมพันธ์ให้ลำบากใจขนาดนั้นโดยสิ้นเชิง
“ความเร็วไวขนาดนี้?”
โข่งจื่อโถงตะลึงในใจ เคลื่อนตัวไม่ช้านัก สู้เข้าไปทางเย่เทียนอีกครั้ง
สิ่งที่เสียใจคือ เย่เทียนที่ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่ปะทะฝีมือซึ่งหน้ากับโข่งจื่อโถงเลยทั้งสิ้น ไม่ว่าโข่งจื่อโถงจะบุกโจมตีอย่างไร เขามักจะสามารถหลบหายออกมาในระหว่างอันตรายล่อแหลมได้เสมอ
นี่ทำให้โข่งจื่อโถงที่เดิมหงุดหงิดใจยิ่งสู้ก็ยิ่งโมโห ร้องคำรามออกมาอย่างอดไม่ได้ “เย่เทียน นายยังเป็นผู้ชายอยู่มั้ย? กล้าไม่กล้าสู้กันซึ่งหน้ากับฉันสักตั้ง?”
“ไม่มีความจำเป็นอันนี้มั้ง?”
เย่เทียนส่ายหน้าตอบ “ในเมื่อขอแค่ฉันยืนหยัดได้ห้าสิบทีก็พอ ถ้าเธออยากตัดสินแพ้ชนะกับฉันจริง ไม่สู้รอจนถึงการแข่งชิงสิทธิ์ไม่ดีกว่าล่ะ ถ้าฉันไปเจอกับเธอเข้าจริง ฉันรับรองว่าจะไม่ออมมือ”
ใบหน้าเย็นชาของโข่งจื่อโถงยิ่งหนักกว่าเดิม มีเจตนาอยากจัดการเย่เทียนให้เข็ดสักยก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แค่ความเร็วร่างกายอย่างเดียว เดิมทีเธอก็ตามเย่เทียนไม่ทันแล้ว บวกกับสถานที่นี้คับแคบ ถ้าใช้งานพลังภายใน ต้องกระทบต่อข่งรุ่นเยว่แน่นอน
นึกถึงตรงนี้ เธอถือโอกาสเลือกยอมปล่อย แอบนึกถึงว่าถ้าเจอกับเย่เทียนในการแข่งชิงสิทธิ์ รับรองว่าต้องต่อยเย่เทียนจนแม้แต่แม่เขายังจำไม่ได้ให้ดู
“ถือว่าฉันแพ้ ไม่สู้แล้ว!”
พูดจบ โข่งจื่อโถงไม่ได้สนใจใครอีกทั้งนั้น หมุนตัวเดินไปอย่างเดือดดาล
“เย่เทียน นายอย่าถือสาเลย จื่อโถงหล่อนก็นิสัยแบบนั้น”
เห็นได้ชัดว่าข่งรุ่นเยว่รู้สึกจำใจต่อโข่งจื่อโถงถึงขั้นสุดแล้ว เดินมาข้างหน้าสองสามก้าว ล้วงป้ายแขวนเอวสีดำอันหนึ่งออกมายื่นให้เย่เทียน “นี่คือหลักฐานผ่านการทดสอบ ถึงการแข่งชิงสิทธิ์วันนั้นแล้ว นายแขวนป้ายอันนี้ไว้เข้าไปก็พอ”
เย่เทียนยื่นมือรับป้ายแขวนเอวไว้แล้ว พยักหน้าบอก “อาหญิงข่ง รบกวนคุณอาแล้วนะครับ”
ข่งรุ่นเยว่ไม่ได้พูดเกรงใจอะไรกับเย่เทียนอีก หมุนตัวไปพูดกับจิงไห่เชียนที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่กล้าบ่นสักคำว่า “ไห่เชียน นายพาเย่เทียนกลับไปก่อนเถอะ ฉันยังต้องบันทึกคะแนนการทดสอบของเย่เทียนสักหน่อย”
“น้องเย่ พวกเราไปกันเถอะ?”
จิงไห่เชียนย่อมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว พยักหน้าติดกันพาเย่เทียนออกไปจากที่นี่
“เหล่าหลัวเจ้าสารเลวคนนี้ นึกไม่ถึงนายกล้าเพิกเฉยต่อหน้าที่แบบโจ่งแจ้ง คิดว่าฉันอารมณ์เสียไม่เป็นจริงๆ งั้นเหรอ?”
รอภาพเงาของทั้งสองหายลับไป ข่งรุ่นเยว่ที่หน้าตาเรียบเฉยปรากฏสีหน้าโกรธขุ่นเคืองขึ้นมา ไปหาชายกำยำวัยกลางคนที่ปล่อยเย่เทียนผ่านด่านไปง่ายดายด้วยฝีเท้าเร่งรีบ
ในขณะเดียวกัน จิงไห่เชียนที่พาเย่เทียนออกมาก็เงียบงันไปสักพัก ในที่สุดยังทนไม่ไหว สอบถามว่า “น้องเย่ นายอย่าหาว่าฉันขี้นินทาเลยนะ ฉันเห็นความสัมพันธ์นายกับคุณหนูใหญ่ตระกูลหลู่เหมือนจะไม่ธรรมดาเลยล่ะ?”
เย่เทียนตะลึง กลับไม่ได้ปิดบังจิงไห่เชียน พูดไปตามตรง “หล่อนเป็นผู้หญิงของฉัน”
“ตามคาด......”
จิงไห่เชียนหัวเราะขมขื่นพลางส่ายหน้า พูดเตือนสติ “งั้นนายรู้หรือเปล่า คุณหนูใหญ่ตระกูลหลู่เป็นคนที่มีการหมั้นหมายอยู่?”
“เรื่องนี้ฉันรู้”
ไม่รอจิงไห่เชียนพูดจนจบ เย่เทียนก็ปัดมือขัดจังหวะทันที เบ้ปากบอกว่า “ปัญหาสำคัญคือ ตอนนี้มันยุคสมัยไหนแล้ว? แต่งงานแบบคลุมถุงชนล้าสมัยไปนานแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ต้องให้ความสำคัญคือความรักแบบอิสระ!”
“ถ้าซีซานยินยอม งั้นฉันจะไม่ขวางหล่อน แต่ซีซานไม่ได้เต็มใจเลย ฉันจะมองหล่อนตกอยู่ในความลำบากต่อหน้าต่อตาได้เหรอ?”