บทที่ 856 กัวหมิงเลี่ยงอัจฉริยะเหนือชั้น

สำหรับหลู่ลี่หาวมารับตนเองได้ กัวหมิงเลี่ยงยังรู้สึกดีใจมาก แต่มองบาดแผลบนหน้าของหลู่ลี่หาวชัดๆ เขากลับ

ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันที “เสี่ยวหาว บนหน้านายนี้คือเป็นอะไรกัน? ไปทะเลาะกับคนอื่นมาอีกเหรอ?”

“พี่เขย พี่ต้องแก้แค้นแทนผมนะ!”

เดิมทีหลู่ลี่หาวมีความคิดอยากให้กัวหมิงเลี่ยงไปแก้แค้นแทนตนเอง ปัจจุบันนี้เขาเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน ชั่วขณะนั้นดีใจยกใจ รีบเล่าที่ผ่านมาไปรอบหนึ่งทันที

แน่นอนว่า เขาย่อมผ่านการแต่งเติมมาแล้วรอบหนึ่ง พูดให้เย่เทียนกลายเป็นเจ้าวายร้ายที่เกินกว่าจะให้อภัยโดยสิ้นเชิง ทุกคนสามารถฆ่าเขาทิ้งได้หมด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน กัวหมิงเลี่ยงต้องเชื่อข้ออ้างอันนี้ของหลู่ลี่หาวเป็นแน่ แต่เขาในตอนนี้ไปใช้ชีวิตข้างนอกมาหลายปีขนาดนี้ ยังมองไม่ออกว่าด้านในนี้มีส่วนที่เกินจริงอยู่ได้ที่ไหน?

หลังจากตัดข้อมูลบางอย่างทิ้งแบบเลือกสรร เขาคิดว่าเป็นหลู่ลี่หาวไม่พอใจอีกฝ่ายเท่านั้น ถึงจงใจไปหาเรื่องคนอื่น

“เสี่ยวหาว เมื่อกี้นายบอกว่า คนอื่นเขาแข่งขันตัวต่อตัวกับนาย ในเมื่อนายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา งั้นนายน่าจะต้องพยายามฝึกฝน จนกระทั่งสามารถโจมตีเขาให้แพ้ด้วยตัวเองให้ได้สิ!”

นึกถึงตรงนี้ เขามองหลู่ลี่หาวแบบแฝงความหมายลึกซึ้ง ส่ายหน้าบอก “ถ้านายอยากให้ฉันไปช่วยนายแก้แค้นจริง งั้นชาตินี้นายคงไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้!”

“เอ๋?”

ชั่วขณะหนึ่งหลู่ลี่หาวตกใจค้าง เขานึกไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่ากัวหมิงเลี่ยงไม่เพียงไม่ช่วยเขา แต่กลับสั่งสอนเขาเช่นนี้

ประเด็นสำคัญคือ เย่เทียนไม่ใช่คนของเมืองเถาหยวนแห่งนี้ ถ้าต้องรอเขาฝึกฝนถึงตอนที่เอาชนะเย่เทียนได้จริง ไม่มีใครรู้ว่าเย่เทียนจะอยู่ที่ไหน? หรือว่าไม่มีทางทำให้กัวหมิงเลี่ยงออกหน้าได้เลยเหรอ?

“พี่เขย พี่อาจจะไม่ค่อยรู้ชัด เย่เทียนคนนั้นเข้ามาจากโลกทั่วไปด้วยกันกับพี่สาวผมด้วย!”

พอนึกถึงตรงนี้ ในใจหลู่ลี่หาวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ กลอกลูกตาวนไปสองรอบ ได้ความคิดออกมาแล้วทันใด กดเสียงลงต่ำระดับหนึ่งพูดว่า “พี่ก็รู้ ผมหาเรื่องเจ้าหมอนั่นได้ แต่รู้สึกว่าสายตาที่มันมองพี่สาวผมไม่ค่อยปกติ ผมทำเพื่อพี่เลยนะ!”

“เสี่ยวหาว นี่คือฉันเพิ่งกลับมา มีบางเรื่องยังไม่อาจฟังความจากนายข้างเดียวได้ รอฉันเห็นกับตาตัวเองก่อน ฉันย่อมรู้ว่าคือเรื่องอะไรกันแน่”

กัวหมิงเลี่ยงได้ยินดังนั้น ขยับคิ้วแรงสักหน่อย แต่ไม่นานก็ฟื้นกลับสู่ปกติ ยื่นมือตบไหล่ของหลู่ลี่หาว “พอแล้ว ฉันขอบใจนายที่เข้ามารับฉันโดยเฉพาะ แต่ว่านี่ฉันเพิ่งกลับมา ยังต้องกลับบ้านไปเจอพ่อแม่ฉันก่อนสักรอบ นายกลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันค่อยไปบ้านนาย”

พูดจบ กัวหมิงเลี่ยงไม่รอคำตอบของหลู่ลี่หาว ขยับฝีเท้าต่อเนื่อง มุ่งไปทางไกลนั้นอย่างฉับไว

ดูเหมือนจะเป็นฝีเท้าที่ผ่อนคลาย แต่ละก้าวที่ก้าวออกมากลับห่างอย่างน้อยหนึ่งเมตร ในเวลาไม่กี่อึดใจสั้นๆ ก็หายไปจากเส้นสายตาของหลู่ลี่หาวพวกเขาสามสี่คนนั้นอย่างรวดเร็ว

“เย่เทียน โดนคนสารเลวอย่างแกต่อยฉันจนแย่ขนาดนั้น ฉันยังไม่เชื่อว่าแม้แต่พี่ใหญ่กัวก็จัดการแกไม่ได้!”

มองภาพด้านหลังของกัวหมิงเลี่ยงที่ค่อยๆ เลือนหายไป มุมปากหลู่ลี่หาวอดวาดรอยยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ด้านในหัวสมองเริ่มจินตนาการภาพที่เย่เทียนโดนต่อยจนร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิต

ตั้งแต่เด็กเขาก็ตามด้านหลังก้นกัวหมิงเลี่ยงเติบโตมา ยังไม่รู้ชัดที่ไหนว่านี่คือกัวหมิงเลี่ยงใส่ใจแล้ว ถึงบอกว่าไม่ได้เจอกันเป็นเวลาหลายปี แต่นิสัยเรื่องพรรค์นี้ ไม่ใช่บอกเปลี่ยนก็สามารถเปลี่ยนได้

เย่เทียนอาจไม่รู้ชัดว่าตนเองโดนคนจ้องไว้แล้ว เขาในเวลานี้กำลังดื่มเหล้าพูดคุยกับข่งเทียนหยินพวกเขาหลายคนนั้น เป็นที่น่าพอใจยิ่ง

บางทีอาจเป็นสาเหตุเพราะหลู่ซีซาน ข่งเทียนหยินไม่เพียงลงมือเข้าครัวทำอาหารป่ารสเลิศออกมาเต็มโต๊ะด้วยตนเอง ยิ่งนำเหล้าชั้นดีที่สะสมไว้หลายปีออกมาด้วย ทำให้เย่เทียนที่มีวินัยมาแต่ไหนแต่ไรอดดื่มสักสองสามแก้วไม่ได้

อาหารมื้อหนึ่งกินกันสองชั่วโมงกว่าเต็มๆ เนื่องจากความรู้สึกฝืนใจหลายวันนี้ เย่เทียนจึงไม่ได้ใช้พลังไล่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกมา นอนบนเตียงหลับไปโดยตรง

รอตอนที่เขาตื่นตัวขึ้นมาจากอาการหลับใหล ท้องฟ้าตรงหน้าต่างก็มืดสนิท

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกคือ โรงเตี๊ยมไฉ่สิ่งที่เมื่อช่วงบ่ายยังครึกครื้น คืนนี้กลับเงียบสงบจนทำให้คนกลัวอยู่บ้าง