บทที่ 857 หลักการที่ตกลงไว้ล่ะ

“ที่ควรมาสุดท้ายก็ต้องมา ทำไมฉันต้องหลบ!”

สำหรับคำแนะนำของจิงไห่เชียน เย่เทียนคิดก็ไม่คิดส่ายหน้าปฏิเสธแล้ว “ถ้านายกลัว ก็ไม่ต้องลงไปเป็นเพื่อนฉันหรอก ดูอยู่ตรงนี้เถอะ!”

พูดจบ เย่เทียนไม่มองจิงไห่เชียนอีกสักแวบเลย ก้าวใหญ่ๆ เดินลงไปด้านล่าง แม้กระทั่งเดิมทีไม่ได้มองกัวหมิงเลี่ยงสักแวบ เข้าไปหาข่งเทียนหยินข้างเคาน์เตอร์โดยตรง

แต่ เย่เทียนไม่สนใจกัวหมิงเลี่ยง ไม่ได้หมายความว่ากัวหมิงเลี่ยงไม่สนใจเย่เทียน

แทบจะขณะที่เย่เทียนเพิ่งเดินลงบันไดขั้นสุดท้าย ข้างหูก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสนั้นของกัวหมิงเลี่ยงดังขึ้นทันที “คนนั้นที่ลงบันไดมา นายน่าจะไม่ใช่คนของเมืองเถาหยวนมั้ง? นายชื่ออะไร?”

นี่เป็นเวลาที่ไม่มีความผิดให้วิจารณ์ได้ เขาไม่รู้หน้าตาของเย่เทียน หลังวิ่งเข้ามาย่อมเจอใครก็ถามขึ้นเป็นธรรมดา

เย่เทียนยักคิ้ว ดวงตาดำมืดคู่นั้นมีแสงเย็นเฉียบผลิบานออกมา พูดเย็นชา “ในเมื่อเป็นนายถามฉัน งั้นท่าทีนายไม่แย่เกินไปหน่อยเหรอ?”

กัวหมิงเลี่ยงตะลึง ลุกยืนขึ้นจากเก้าอี้ฉับพลัน พูดเยาะเย้ย “ถ้าฉันเดาไม่ผิด นายน่าจะเป็นเย่เทียนสินะ?”

“ถูกต้อง ฉันก็คือเย่เทียน”

เย่เทียนยักไหล่ เบ้ปากบอก “นายก็คือกัวหมิงเลี่ยงที่คนเรียกว่าอัจฉริยะเหนือชั้นหาได้ยากของเมืองเถาหยวนเหรอ? มิน่าพูดจาไม่เกรงใจขนาดนี้ แค่ไม่รู้ว่านายมีฝีมืออันนั้นจริงหรือเปล่า!”

พูดแบบนี้ออกมา ชั่วขณะหนึ่งผู้คนในนั้นแตกตื่นฮือฮา ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็นึกไม่ถึงว่าเย่เทียนยังกล้าเป็นฝ่ายยั่วยุกัวหมิงเลี่ยงก่อน

แม้แต่คนที่ดูเรื่องสนุกกลุ่มนี้ยังเป็นเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกัวหมิงเลี่ยงเจ้าตัวที่โดนพูดถึงเองเลย หน้าตาอึมครึมลงถึงขีดสุดในชั่วพริบตา ขณะเดียวกันยื่นมือจับกระบี่บนโต๊ะขึ้นค่อยๆ เดินไปยังเย่เทียน พูดเสียงหนาวเย็น “อย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาสนาย ตอนนี้นายรีบไสหัวออกไปจากเมืองเถาหยวนซะ และรับปากว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่เจอหน้าซีซานอีก!”

“ยังไม่พูดถึงนายมีสิทธิ์อะไรให้ฉันออกไปจากเมืองเถาหยวน ขอถามนายว่าจะขัดขวางฉันเจอซีซานได้อย่างไร? มีสิทธิ์อะไรมาจำกัดการติดต่อของฉันกับหล่อน?”

เย่เทียนส่ายหน้าเล็กน้อยแล้ว พูดเย้ยหยัน “ไม่เสียแรงที่นายเป็นอัจฉริยะเหนือชั้นเสียจริง นี่คงคิดเอาเองสินะว่ายังไม่มีใครเทียบฝีมือนายได้จริงๆ !”

ชั่วขณะนั้นกัวหมิงเลี่ยงโกรธเคืองขึ้นมาพอสมควร พูดด้วยเสียงทุ้ม “หล่อนเป็นคู่หมั้นของฉัน ฉันจะไม่มีสิทธิ์จำกัดการติดต่อของนายกับหล่อนได้อย่างไร!”

เย่เทียนแบมือสองข้างออก พูดเหยียดหยาม “ขอร้องล่ะ ตอนนี้มันยุคสมัยไหนแล้ว? แต่งงานแล้วก็หย่าร้างกันได้ นับประสาอะไรกับหล่อนที่เป็นแค่คู่หมั้นของนาย นายยุ่งมากเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”

กัวหมิงเลี่ยงในเวลานี้มาถึงด้านหน้าของเย่เทียนแล้ว พูดอย่างแอบโมโห “นายรู้หรือเปล่าว่า ขืนนายยั่วโมโหฉันแบบนี้ต่อไปอีก ก็คือกำลังหาที่ตายชัดๆ!”

ซวบ!

ยังไม่รอเย่เทียนตอบกลับ ด้านนอกประตูมีเสียงดังของฝีเท้าเร่งรีบลอยมา วินาทีสำคัญนี้ดึงดูดสายตาของทุกคนเข้าไปอย่างไม่ต้องสงสัย

“เย่เทียน แกไอ้สารเลวคนนี้ ฉันบอกแกไปตั้งแต่แรกแล้วว่าเรื่องระหว่างพวกเราไม่ถือว่าจบ ครั้งนี้แม้แต่พี่เขยฉันแกยังกล้าหาเรื่อง ฉันจะดูว่าแกจะตายอย่างไร!”

หลู่ลี่หาววิ่งเข้ามาจากด้านนอกประตูอย่างว่องไว พอมองเห็นสีหน้ากัวหมิงเลี่ยงอึมครึม ยังเดาว่าเกิดเรื่องอะไรไม่ออกที่ไหน

หลังจากเมื่อวานพูดเรื่องพวกนั้นกับกัวหมิงเลี่ยงไป เขาก็ส่งคนจ้องร่องรอยการเดินทางของกัวหมิงเลี่ยงเอาไว้ พอรู้ว่ากัวหมิงเลี่ยงมาที่โรงเตี๊ยมไฉ่สิ่ง จึงรีบตามเข้ามาทันที ไม่อยากพลาดเหตุการณ์ที่เย่เทียนคุกเข่าอ้อนขอชีวิต

เย่เทียนจำใจถึงที่สุดแล้ว ยังเดาไม่ออกที่ไหนว่ากัวหมิงเลี่ยงเป็นหลู่ลี่หาวเรียกเข้ามา เขานึกไม่ถึงว่านิสัยของน้องเขยคนนี้จะดื้อขนาดนี้

ถึงจะพูดแบบนี้ เขากลับไม่ได้สนใจหลู่ลี่หาว ดวงตาดำมืดจ้องที่กัวหมิงเลี่ยงโดยตรง “ดูแล้วระหว่างพวกเราคงไม่มีอะไรให้พูดกันดีๆ แล้ว ให้ฉันเห็นหน่อยว่านายมีฝีมืออะไร!”