บทที่ 866 ฉันต้องเจอเธอ

“ไอ้หนู ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะไปหานายดีไหม ไม่คิดว่านายจะมาหาเองถึงที่”

เย่เทียนรู้สึกถึงความขุ่นเคืองอย่างจากอาสี่ เย่เทียนขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึม: “อาสี่ ท่านเองก็ไม่ต้อนรับผมแล้วเหรอครับ?”

"ไม่ต้อนรับ!"

อาสี่ยิ้มอย่างเย็นชาและจ้องไปที่ เย่เทียนอย่างเฉียบขาด "ถ้านายต้องการเข้าประตูนี้ งั้นก็สู้เข้ามาซะ!"

“อาสี่ ในเมื่อท่านพูดสักขนาดนี้แล้ว งั้นต้องขอโทษด้วยนะครับ”

ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนแสดชัดเจน เขาเองขี้เกียจที่จะพูดต่ออีก และเดินไปหาอาสี่ทีละขั้น

สิ่งสำคัญที่สุดคือทุกครั้งที่ก้าวลงจากตำแหน่ง จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันแข็งแกร่งจะกระจายออกจากร่างของเขา เมื่อเขาเดินไปถึงที่ห่างจากอาสี่ประมาณหนึ่งเมตร จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้จะแข็งแกร่งพอดี และพุ่งเข้าไปที่อาสี่

"ฮึ!"

แม้ว่าอาสี่จะตกใจกับสถานการณ์ที่เย่เทียนพุ่งเข้ามา แต่เขาก็ไม่ได้หวาดกลัว ดวงตาของเขาเย็นชาและแรงผลักดันอันรุนแรงกวาดออกจากร่างกายของเขา

บูม!

ในช่วงเวลาหนึ่ง ออร่าที่ไร้ตัวตนที่ชัดเจนของทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงกลางอากาศ และความขัดแย้งที่รุนแรงก็ปะทุขึ้นในอากาศ ซึ่งพัดให้เหล่าชิงที่อยู่ด้านข้างก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

จินไห่เซวียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่ดวงตาของเขาที่มองเย่เทียนก็น่าเหลือเชื่อเช่นกัน ยิ่งเขาเข้าใจ เย่เทียนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกมีอันทรงพลังของเย่เทียน!

หวด!

ในวินาทีถัดมา อาสี่เป็นคนเริ่มก่อน กำห้านิ้วของเขาให้เป็นกำปั้น และกำปั้นของเขาที่ใหญ่เท่ากับหม้อปรุงอาหารดูเหมือนจะสามารถระเบิดผ่านช่องว่างได้ ทำให้เกิดเสียงหวีดหวิว และเดินตรงไปยังร้านของเย่เทียน พุ่งทุบมันด้วยความเร็วสูง

เย่เทียน ผู้ซึ่งเตรียมพร้อมมาเป็นเวลานานจะกลัวได้ไงล่ะ แต่เขาไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เพียงแค่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น

แต่ในสายตาของอาสี่ เย่เทียนในตอนนี้ดูเหมือนจะหวาดกลัวและโง่เขลา ที่ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้

นี่ทำให้อาสี่เยาะเย้ยในใจเขา อยากจะบุกเข้าไปในตระกูลหลู่เพียงเพราะความโกรธของเขางั้นหรือ? ไอ้เด็กนี่นี้คงดูถูกตระกูลหลู่มากเกินไปแล้ว?

เมื่อคิดถึงเช่นนี้ อาสี่ก็เพิ่มกำลังหมัดของเขาอีกครั้ง พยายามทำให้เย่เทียนล้มลงกับพื้นด้วยหมัดเดียว

แต่ เย่เทียนจะสามารถจัดการได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไรล่ะ?

เมื่อหมัดของอาสี่ใกล้จะถึงตรงหน้า เย่เทียนที่นิ่งไม่ขยับไปไหนในที่สุดก็ขยับ เขายกมือขึ้นราวกับเร็วอย่างกับสายฟ้าและทุบมันด้วยหมัดอย่างประณีตและไม่มีการเคลื่อนไหวเพิ่มเติม!

บูม!

ชั่วขณะหนึ่งหมัดของทั้งสองกระแทกเข้าหากันกลางอากาศ และทันใดนั้นก็ระเบิดออกด้วยอันทรงพลัง ซึ่งในที่สุดทำให้ จินไห่เซวียนอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

ส่วนเหล่าชิงไม่ต้องพูดถึง เขาต้องถอยกลับไปหลายเมตร ถึงจะทรงตัวได้อย่างมั่นคงได้

ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเขาดูร่าเริงขึ้น เมื่อพิจารณาจากหมัดนี้ เย่เทียนแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้ ต้องขอบคุณเขาที่ตัดสินใจเลือกอย่างชาญฉลาดมาก่อน ไม่เช่นนั้น ตอนนี้เขาคงนอนอยู่กับพื้นนานแล้ว?

ในเวลาเดียวกัน ในคฤหาสน์ตระกูลหลู่ ก็ยังมีเสียงต่อสู้ดังขึ้น ซึ่งเห็นได้ชัดว่เป็นเพราะการเคลื่อนไหวของคนสองคนที่ต่อสู้กัน

อย่างไรก็ตาม อาสี่เพียงรู้สึกถึงพลังมหาศาลจากมือของเขาที่จะเจาะทะลุร่างกายของเขาทั้งหมด และเท้าของเขาก็ถอยห่างออกไปสามก้าวโดยไม่สมัครใจ

ในทางกลับกัน เย่เทียนยังปล่อยให้แรงต้านการกระแทกขนาดใหญ่ถอยกลับ 4 ก้าว จากช่องว่างเล็ก ๆ นี้ จะเห็นได้ว่าทั้งสองใครแข็งแกร่งกว่า ใครอ่อนกว่า!

“ยอมรับว่านายทำให้ฉันอึ้งนะเนี่ย”

อาสี่ที่นิ่งลงก็ไม่ได้โกรธ ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขามองไปที่เย่เทียนด้วยความชื่นชมเล็กน้อย "ด้วยความแข็งแกร่งของนาย นายสามารถติดอันดับหนึ่งในสิบในเมืองเถาหยวนได้เลย”

“อาสี่ ท่านชมเกินไปแล้วครับ ถ้าเทียบกับอายุของท่าน ผมคงต้องใช้เวลาฝึกฝนอีกสักสองสามปี?”

เย่เทียนยิ้มเล็กน้อย แต่ความระมัดระวังในดวงตาของเขาเริ่มเข้มข้นขึ้น

อาสี่พูดอย่างเย็นชาว่า “ในเมื่อนายเองก็รู้ตัวเองดี เพราะซีซานฉันปล่อยนายไปได้ แต่ถ้านายกล้ามาสร้างปัญหาให้ตระกูลหลู่อีก อย่าว่าฉันโหดเหี้ยมละกัน!"