บทที่ 867 สู้อาสี่

“เจ้าเด็กนี่ช่างทำให้เซอร์ไพรส์จริงๆ!”

อาสี่ที่โดยหมัดของเย่เทียนหลายหมัดไม่โกรธเลย แต่มองเย่เทียนด้วยความชื่นชมในดวงตาของเขา

“เซอร์ไพรส์ที่ใหญ่กว่ายังมาไม่ถึง!”

เย่เทียนหยุดพูดกับอาสี่ มุ่งไปที่อาสี่ราวสายฟ้า

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันไปมา เป็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมมาก

ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะเจรจากันโดยปริยายและไม่ได้ใช้กำลังภายในใด ๆ พวกเขาเพียงแค่ใช้ความแข็งแกร่งทางกายภาพต่อสู้และทักษะการต่อสู้ที่ดีที่สุดและยอดเยี่ยมที่สุดของกันและกันก็ปะทะกัน!

ในเวลานี้ ผู้คนในคฤหาสน์ของตระกูลหลู่วิ่งออกมาในที่สุด เมื่อมองดูคนสองคนที่ต่อสู้กันไปมา แต่ละคนก็ตกตะลึง สติหายไปเป็นเวลานาน

“ไอ้หมอนี้ ทำไมแข็งแกร่งจัง?”

หลู่ลี่หาวจ้องไปที่ เย่เทียนด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แม้ว่าเขาจะเคยเห็นการต่อสู้ระหว่าง เย่เทียนและ กัวหมิงเลี่ยงมาก่อน แต่การต่อสู้นั้นไม่น่าตื่นเต้นเท่าการต่อสู้ตรงหน้าเช่นนี้

อย่าพูดถึงเข้าลย หลู่ซูหางผู้รอบรู้ยังจ้องมองการต่อสู้ระหว่างทั้งสองอย่างจดจ่อ ดวงตาที่ขุ่นเล็กน้อยของเขากะพริบเป็นบางครั้ง เห็นได้ชัดว่าคิดอะไรบางอย่าง

บูม!

ไม่ว่าในกรณีใด ในกาต่อสู้นี้ ใบหน้าของคนสองคนได้สูญเสียความหมองคล้ำในตอนแรกไปนานแล้ว และทั้งคู่ตั้งใจขึ้นมาเป็นหลายเท่า

บูม!

ทั้งสองชกต่อยกันอย่างหนัก ยังดีที่เย่เทียนอาจมีแรงที่แข็งแกร่งกว่า ทำให้อาสี่ถอยหลังโดยไม่ตั้งใจ ในที่สุดก็ทำให้จังหวะการต่อสู้ช้าลง

โว้ว!

แม้ว่าจะเป็นเพียงการต่อสู้ระยะประชิดเพียงสิบนาที แต่ความรุนแรงของการต่อสู้ยังคงทำให้อาสี่หอบหายใจ และความขมขื่นปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา

ที่ผ่านมานั้น เขาไม่จำเป็นต้องถอยเลยเมื่อเย่เทียนชกเข้ามา แต่หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดนี้ สมรรถภาพทางกายของเขาค่อนข้างจะคลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย

ในทางกลับกัน เย่เทียนกลายเป็นผู้กล้าหาญมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา เป็นไปได้ไหมว่าเขาแก่แล้วจริงๆ?ไม่แข็งแกร่งเท่าคนที่อายุน้อยกว่า?

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ความคิดมากมายผุดขึ้นในใจของอาสี่ แต่เขาเหลือบเห็น หลู่ซูหางและคนของตระกูลหลู่ อยู่ที่มุมของแสง เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ทันทีและตะโกนว่า "มาอีก! "

หลังพูดจบ จู่ๆ อาสี่ก็ยืนนิ่งและพุ่งออกราวกับระเบิดไปยังเย่เทียน

"มาก็มาสิ!"

เย่เทียนไม่กลัวเลยสักนิด การต่อสู้ที่ดุเดือดนี้ทำให้เลือดของเขาเดือดพล่าน เขาได้ระบายความคับข้องใจล่าสุดทั้งหมดของเขาออกหมด

เป็นเพราะเหตุนี้ เมื่อเห็นอาสี่ลุกขึ้นอีกครั้ง เย่เทียนไม่ได้ถอยกลับแต่ก้าวไปข้างหน้า และวิ่งพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

บูม!

อาสี่รีบยกแขนเพื่อสกัดกั้น เพียงรู้สึกชาที่แขนของเขา แอบแปลกในใจ คิดไม่ถึงความแข็งแกร่งของเย่เทียนจะแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย

เย่เทียนไม่สนใจว่าอาสี่กำลังคิดอะไรอยู่ เขาใช้ประโยชน์จากการเสียสมาธิสั้น ๆ ของเขา จึงเข้าไปใกล้เขา และเข่าที่แหลมคมก็กระแทกที่ท้องของอาสี่

อาสี่ดึงสติกลับอย่างรวดเร็ว และใช้แขนบังข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว เพื่อสกัดกั้นการตีเข่าอันทรงพลังของ เย่เทียน

แต่ เย่เทียนโจมตีผิดพลาดไม่หยุดแค่นั้น มือของเขากระแทกไปข้างหน้าและเขาก็เกี่ยวแขนของอาสี่บังคับให้อาสี่ก้มลงและในเวลาเดียวกันขาและเข่าของเขา เป็นเหมือนเม็ดฝนถึงอกของอาสี่

四ทำอะไรไม่ได้ เขาจึงรีบยกแขนขึ้นเพื่อป้องกันการโจมตีที่หน้าอก แต่เขาไม่สามารถกำจัดสถานการณ์นี้ทันที

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์การต่อสู้ไม่เอื้ออำนวยต่ออาสี่ หลู่ลี่หาวซึ่งเฝ้าดูอยู่ข้างๆ เขาอยู่ในอาการกระสับกระส่าย เขาก้าวไปข้างหน้าต้องการที่จะช่วย