บทที่ 868 คู่ครองเหลียนหัว

หมัดเดียวทุบเย่เทียนถอยกลับเป็นหลายก้าว อาสี่ก็ไม่ให้โอกาสเขาเลย

พัฟ!

เย่เทียนตอบสนองอย่างฉับไว เมื่อเห็นว่าอาสี่กำลังใกล้เข้ามา เขาไม่หยุดยั้ง และเลือดตรงหน้าอกของเขาก็พ่นออกมา

อาสี่ตกใจ ใครจะคิดว่าเย่เทียนจะทำเช่นนี้ และยกมือข้างหนึ่งขึ้นเพื่อบังตาของเขาโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่อีกข้างยังคงทำท่าโจมตีเย่เทียน

เกือบจะทันทีที่เขายกมือ อาสี่ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ และมือที่ปิดกั้นเลือดก็ยื่นออกมาอีกครั้ง

เย่เทียนที่ถูกต่อย ค่อนข้างโกรธ เขาก้มตัวเพื่อหลีกเลี่ยงการชกจากอาสี่ และทุบกลับอาสี่ด้วยความพยายามอย่างเต็มที่จากมือขวาของเขา

บูม!

สองเสียงอู้อี้ดังขึ้นทีละคน และทั้งสองชกต่อยกัน แต่เย่เทียนไม่ได้ถอย เขาคว้าปลอกคอของเขาในขณะที่อาสี่ไม่ได้เตรียมตัวไว้ และต่อยหน้าเขาอีกครั้ง ทุบจนแหลก

แต่ โกรธคือโกรธ เย่เทียนไม่ได้เสียสติ และหมัดที่ตกลงมาก็ไม่ได้ใช้กำลังภาย

ในฐานะที่เป็นรุ่นพี่ อาสี่ย่อมมีความเย่อหยิ่งโดยธรรมชาติ เขาจะเอาเปรียบ เย่เทียนด้วยเช่นนี้ได้อย่างไร ในเวลาเดียวกัน เขาก็สลายกำลังภายในของเขา เขายังคว้าปลอกคอของ เย่เทียนไว้ได้ และหมัดก็โจมตีกลับ

สักพักทั้งสองคนก็ทำตัวเหมือนพวกอันธพาลข้างถนน นายต่อยฉัน ฉันต่อยนาย

ฉากนี้ทำให้ทุกคนในตอนนี้ตะลึง พวกเขาคิดไม่ถึงว่าสถานการณ์จะพัฒนาเป็นเช่นนี้

“พอได้แล้ว หยุดเดี๋ยวนี้!”

หลังจากเป็นแบบนี้ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ในที่สุดหลู่ซูหางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา อาสี่และ เย่เทียนก็ค่อยๆ หยุดลง และหันมองที่ หลู่ซูหาง แต่พวกเขาไม่ยอมปล่อยปลอกคอของอีกฝ่ายลง

ทั้งสองหันหัวกลับ แต่กลับทำให้ทุกคนหัวเราะคิกคัก ตอนนี้สภาพของทั้งสองทำให้คนไม่กล้าที่จะมอง!

ตาขวาของอาสี่มีรอยฟกช้ำ จมูกของเขามีเลือดหยดลงมาเรื่อยๆ และมุมปากของเขาบวมอีกด้วย

เย่เทียนยิ่งแย่ไปใหญ่ ถูกทุบตีทั้งตาสองข้าง สะพานจมูกของเขาพังลง และน้ำสีแดงเข้มยังคงหยดลงมาอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้ว่าสถานการณ์ของทั้งสองคนจะไม่ค่อยดีนัก แต่ทุกคนในที่นี้รู้ดีว่าอาการบาดเจ็บของทั้งสองคนไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่พวกเขารู้สึกตกลงแค่นั้นเอง

“เจ้าสี่ นายพาเขาไปทำความสะอาดก่อน ฉันรอที่ห้องนั่งเล่น”

หลู่ซูหางพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง หันหลังกลับและเดินเข้าไปข้างใน แต่ไหล่ที่สะบัดสั่นของเขา ทำให้รู้ว่าเขากำลังรู้สึกตลกกับสิ่งที่เกิดขึ้น!

เนื่องจากแม้แต่ผู้เฒ่าหลู่ซูหางก็ออกคำสั่งแล้ว อาสี่จึงปล่อยมือของเขาที่ปลอกคอของเย่เทียนทันทีและพึมพำ "นายไม่รู้หรือว่าฉันเป็นคนแก่?ลงมือหนักขนาดนี้ ไม่ได้สืบทอดคุณธรรมตามประเพณีที่เคารพผู้เฒ่าเลย..”

“อาสี่ ดูแผลที่หน้าผมสิ ท่านลงมือหนักกว่าผมอีกต่างหาก!”

เย่เทียนกลอกตาไปที่อาสี่อย่างโกรธจัด แต่ในใจของเขามีความปรารถนาดีต่ออาสี่มากมาย

ในการต่อสู้เมื่อกี้ เขาได้ริเริ่มที่จะถอนกำลังภายในของเขา และอาสี่ก็ทำตาม โดยไม่เอาเปรียบเขาเลย จากจุดนี้ มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เย่เทียนรู้สึกดีต่อเขา

ในเวลานี้ หลู่ลี่หาวที่หยุดจินไห่เซวียน รีบวิ่งเข้ามาถาม “อาสี่ ท่านโอเคไหมครับ?”