บทที่ 886 ถูกจับตามองแล้ว

หลังจากที่การแข่งคัดเลือกเริ่มต้นขึ้น คนที่ถูกขานชื่อก็พากันกระโดดขึ้นสังเวียน

จากทางหางตา เย่เทียนได้สังเกตเห็น ‘คนรู้จัก’ ที่ชื่อหลิ่งเอ๋อจากสังเวียนที่หนึ่ง และได้ดึงตัวเจี่ยซือหวี่ไปทางนั้นทันที

ช่ายเหมยเป่าเองก็ตามทั้งคู่ไปติดๆ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรที่น่ารำคาญ เย่เทียนจึงต้องอดกลั้นความไม่พอใจไว้ แล้วทำราวกับว่าเธอเป็นอากาศ

“ข้าน้อยหลิงเซวียนแห่งสำนักหยุน โปรดชี้แนะด้วย”

อย่างไรก็ตาม บนสังเวียนที่หนึ่ง คนที่สู้กับเสี่ยวอวี้นั้นเป็นชายที่หน้ามีแต่กล้ามเนื้อ ถือมีดสปาต้าไว้หนึ่งเล่ม ให้อารมณ์เหมือนโจรป่าไม่มีผิด

หลิ่งเอ๋อกวาดตามอง หลิงเซวียนหัวจรดเท้า ส่ายหน้าแล้วพูดไปว่า “ศิษย์พี่凌คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน คุณยอมแพ้ไปเลยเอามั้ย?”

“สู้เธอได้รึเปล่า มันก็ต้องสู้กันก่อนถึงจะรู้!”

คำดูถูกของหลิ่งเอ๋อนั้นทำให้หลิงเซวียนโมโหขึ้นมาทันที ขยับขาแล้วพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว มีดสปาต้าในวันได้ฟันไปที่หลิ่งเอ๋อตรงๆ

แคร็ง!

หลิ่งเอ๋อไม่ได้เกรงกลัว ขยับมืออย่างรวดเร็ว กระบี่แหลมคมตรงเอวก็ถูกชักออกจากฝัก แล้วปัดมีดสปาต้าที่ฟันมาออกไปด้านข้างอย่างน่าเหลือเชื่อ

“ฉันจะดูว่าเธอจะปัดได้สักกี่ครั้ง!”

เห็นได้ชัดว่าหลิงเซวียนไม่เคยคิดว่าจะจัดการหลิ่งเอ๋อได้ง่ายๆ เสียงคำรามดังออกมาจากปาก แล้วฟันสวนไปอีกรอบ

“เงากระบี่เตี๋ยอู่!”

หลิ่งเอ๋อไม่ถอยแต่กลับรุกเข้าใส่ เปิดฉากด้วยท่าใหญ่ พริบตาเดียวสังเวียนที่หนึ่งก็เต็มไปด้วยเงาของเธอ แล้วล้อมหลิงเซวียนไว้ตรงกลาง

“คนที่ชื่อ เชียนอะไรนั่นกำลังจะแพ้แล้ว”

เย่เทียนวิจารณ์ออกมาอย่างไม่รู้ตัว เขานั้นเคยลองท่านี้มาด้วยตนเองแล้ว จึงรู้จักความร้ายกาจของท่านี้เป็นอย่างดี

แล้วก็เป็นไปตามคาด สีหน้าของหลิงเซวียนเปลี่ยนไปทันที ดูไม่ออกเลยว่าคนไหนเป็นตัวจริง ทำได้แค่ฟันออกไปอย่างมั่วๆ หวังว่าจะโชคดีจนฟันโดนร่างจริงของหลิ่งเอ๋อเข้า

แต่ เทพธิดาแห่งความโชคดีนั้นไม่ได้กังวลเรื่องหลิงเซวียนเลย การฟันในครั้งนี้จึงฟันลงพื้นเวทีอย่างแรง

การโจมตีของหลิ่งเอ๋อมาถึงอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็ทิ้งรอยแผลเล็กๆ มากมายไว้บนตัวของหลิงเซวียนแล้ว เลือดที่พุ่งออกมาได้ย้อมเสื้อจนแดงอย่างรวดเร็ว หลิงเซวียนเปียกชุ่มไปด้วยเลือด น่าสยดสยองมาก

ยังไม่ทันที่กระบวนท่านี้ของหลิ่งเอ๋อจะสิ้นสุด หลิงเซวียนก็ได้ตะโกนออกมาเสียงดังว่า “ฉันขอยอมแพ้! ขอยอมแพ้!”

พอเขาพูดแบบนั้นออกมา หลิ่งเอ๋อที่มีอยู่เต็มเวทีก็กลับมาเหลือแค่คนเดียวอย่างรวดเร็ว กระบี่ในมือก็ไม่รู้ว่าถูกเก็บเข้าไปในฝักตั้งแต่เมื่อไหร่ “ศิษย์พี่凌 ออมมือแล้ว”

หลิงเซวียนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น ตอนแรกยังมาเข้าร่วมการแข่งขันด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม ใครจะไปคิดว่าจะแพ้ตั้งแต่รอบแรก?

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็แพ้อย่างไม่ติดใจอะไร อย่างเห็นว่าตอนนี้เขาดูค่อนข้างสาหัส แต่มันก็เป็นแค่แผลภายนอกเท่านั้น ถ้าหลิ่งเอ๋อลงมือหนักกว่านี้ ไม่แน่เขาอาจจะได้ลงไปวุ่นวายกับยมบาลตั้งนานแล้ว

กรรมการบนเวทีได้ประกาศผลการต่อสู้ “สังเวียนที่หนึ่งคู่แรกหลิ่งเอ๋อสำนักซวนซวงชนะ!”

หลิ่งเอ๋อก็ไม่ได้สนใจหลิงเซวียนอะไรมากมาย หมุนตัวลงจากเวทีแล้วหายเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ส่วนหลิงเซวียนก็ถูกพวกหมอที่ใส่ชุดกาวน์สีขาวพยุงไปรักษา

นี่มันก็ถือเป็นเรื่องปกติ ทุกคนก็แค่มาเข้าร่วมการแข่งขัน แต่บนสังเวียนนั้นไม่ได้จำกัดเรื่องมีดดาบ เหล่าลูกศิษย์ผู้เชี่ยวชาญของสำนักหมอเทพก็กลายเป็นฝ่ายรับผิดชอบด้านการรักษาในการแข่งคัดเลือกครั้งนี้ไปโดยปริยาย

พอเห็นผลออกมาตามที่เย่เทียนคาดการณ์ ช่ายเหมยเป่าก็พูดด้วยสีหน้าที่ตกใจว่า “แพ้จริงๆ ด้วย? นี่คุณมองออกได้ยังไงเนี่ย?”