บทที่ 895 ไม่มีใครสู้ได้

"ใครกันที่ใจกล้าบ้าบิ่น? กล้าดียังไงมาขีดการแข่งขันอย่างเปิดเผย?"

"คุณตาบอดรึไง? ไม่เห็นหรือว่านี่คือโฉวฝันเฟยจากสำนักเหลียนหัว?"

"ถ้ายังไม่อยากตายก็รีบหุบปาก ไม่งั้นถ้าให้เขาได้ยินก็จบกัน!"

เมื่อเห็นว่ามีคนกระโดดขึ้นไปบนสังเวียน และทำให้เย่เทียนบาดเจ็บ ผู้ชมก็เกิดความแตกตื่น แต่หลังจากเห็นหน้าคนที่มาชัดแล้ว ก็หุบปากเพราะกลัวจะนำความตายมาหาตัวเอง

"เจ้าสำนักโฉว ท่านหมายความว่าอย่างไร?"

กรรมการรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าบึ้งตึง สายตาที่มองโฉวฝันเฟยเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

"หมายความว่าอย่างไร? คุณยังมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอ?"

โฉวฝันเฟยยิ้มอย่างเย็นชา:"เมื่อกี้หมอนั้นเกือบจะฆ่าลูกศิษย์ของฉัน ทำไมคุณถึงไม่ช่วย? ถ้าไม่ใช่ว่าฉันเห็นพอดี เกรงว่าตอนนี้ฉันจะไม่มีทางเจอกับลูกศิษย์แล้ว!"

"เจ้าสำนักโฉว ท่านก็คงจะรู้กฎของรอบคัดเลือกด้วย ไม่ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล้มลงสังเวียน หรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมแพ้เอง มิฉะนั้นกรรมการจะไม่ได้รับอนุญาตให้ช่วย!"

กรรมการส่ายหัว และพูดอย่างเคร่งขรึม:"เหยียนเฟิงลูกศิษย์ของท่านอ่อนแอกว่าคนอื่น เพื่อศักดิ์ศรีแค่นี้ ยอมเปลี่ยนวิชายุทธ์ก็ไม่ยอมแพ้ ท่านว่าฉันจะทำอย่างไรดี?"

"อะไรนะ! เสี่ยวเฟิงเขาเปลี่ยนวิชายุทธ์?"

โฉวฝันเฟยตกตะลึง และรีบดึงข้อมือของเหยียนเฟิงมา เพื่อวัดชีพจรอย่างละเอียด

เพียงไม่กี่วินาที เขาก็ปล่อยมือของเหยียนเฟิง และเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

ในสายตาที่มองไปทางเย่เทียน ก็มีเจตนาฆ่าที่รุนแรงอย่างปิดไม่มิด

แม้ว่าเขามักจะเข้มงวดกับเหยียนเฟิง แต่เขาที่ไม่มีลูก จึงถือว่าเหยียนเฟิงเป็นลูกชายแท้ๆ มานานแล้ว มิฉะนั้น ทุกครั้งที่เหยียนเฟิงสร้างปัญหา เขาจะเต็มใจเก็บกวาดเรื่องที่สร้างขึ้นมาได้อย่างไร?

แต่ตอนนี้เหยียนเฟิงถูกเย่เทียนบีบบังคับให้เปลี่ยนวิชายุทธ์ และจากนี้เป็นต้นไปจะกลายเป็นคนไร้ค่า จะให้เขาไม่โกรธได้อย่างไร?

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองของโฉวฝันเฟย เย่เทียนขมวดคิ้วลึก ๆ รู้สึกราวกับว่าเขากำลังตกเป็นเป้าหมายของงูพิษที่รอคอยโอกาสมาเป็นเวลานาน ยืนตัวตรงอย่างควบคุมไม่ได้ หากมีอะไรที่สบาย เขาจะตอบสนองแต่แรกแน่นอน

กรรมการก็สังเกตเห็นเจตนาฆ่าในตาของโฉวฝันเฟย และรีบขยับเท้าก้าวไปขวางตรงหน้าเย่เทียน:"เจ้าสำนักโฉว นี่อยู่ในการแข่งคัดเลือกสด ไม่ว่าคุณอยากจะทำอะไร ฉันหวังว่าท่านจะคิดให้ดีๆ !"

"ทำไม? คุณกำลังบีบฉันเหรอ?"

โฉงฝานเฟยเหลือบมองกรรมการด้วยความดูถูก และพูดอย่างเย็นชาว่า:"ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกคุณ คุณสามารถหยุดฉันได้เหรอ?"

"เจ้าสำนักโฉว ท่านกำลังทำอะไรอยู่? รังแกผู้ด้อยกว่ามันภาคภูมิใจมากเหรอ?"

แต่ในขณะนั้นเอง ก็มีร่างอีกคนหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนสังเวียน และนั่นคือฟ่านเฟิงเป่า เจ้าสำนักของสำนักชางหลง

"ฟ่านเฟิงเป่า ดูเหมือนว่าคุณก็อยากจะปกป้องเด็กคนนั้นสินะ?"

โฉวฝันเฟยเลิกคิ้ว ส่งสัญญาณให้เหยียนเฟิงอยู่ห่างๆ ก้าวขาเดินเข้าไป และจ้องไปที่ฟ่านเฟิงเป่าอย่างหน้าบึ้ง

"ไม่มีการปกป้องอะไร ในฐานะที่เป็นหนึ่งในผู้ตัดสินการแข่งขันรอบคัดเลือก ฉันมีหน้าที่รับผิดชอบ และต้องดูแลความปลอดภัยของผู้เข้าแข่งขัน!"

ฟ่านเฟิงเป่าส่ายหัวเล็กน้อย และพูดอย่างเคร่งขรึม:"ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเดือนที่แล้ว ลูกศิษย์ของสำนักเหลียนหัว ทำร้ายลูกศิษย์ของสำนักชางหลงหลายคนอย่างไร้เหตุผล จนได้รับบาดเจ็บสาหัส เรื่องนี้คุณยังไม่ได้ให้คำอธิบายกับฉันเลย!"

"อธิบาย? มีอะไรให้อธิบายอีก!"

โฉวฝันเฟยยิ้มอย่างเย็นชา:"ในเมื่อเดินเส้นทางศิลปะการต่อสู้นี้แล้ว งั้นก็ควรจะเข้าใจให้มาก ใหญ่กว่าก็คือเหตุผลที่ไม่สามารถฝืนได้ ถ้าจะโทษก็โทษพวกเขาที่ไม่มีกำลัง!"