ตอนที่ 905
บทที่ 905 วัยหนุ่มสาวคนแรก
October 21, 2026
“ขอบคุณศิษย์พี่เย่!”
เสวียนเฉิงกระอักคำนี้ห้าคำนี้ออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะทนไม่ไหว ล้มลงกับพื้นและสลบไป
ฟิ้ว!
เมื่อเห็นว่าเสวียนเฉิงล้มลง เย่เทียนก็ผ่อนคลาย พ่นลมหายใจที่ขุ่นมัวออกมาอย่างหนัก เขาทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน ทรุดนั่งลงบนพื้นโดยไม่สนภาพลักษณ์ หอบหายใจเฮือกใหญ่
กระบวนท่าสุดท้ายของเสวียนเฉิงอันตรายเกินไป กระบี่ดาวตกหนักอยู่ห่างจากลำคอของเขาเพียงเซนเดียว ในชั่วพริบตานั้นแม้แต่เย่เทียนก็ยังได้กลิ่นลมหายใจของโลหะจากกระบี่ดาวตกหนัก ถ้าเขาไม่โจมตีเสวียนเฉิงก่อน ตอนนี้หัวของเขาน่าจะกระแทกพื้นไปตั้งนานแล้ว
“ชนะแล้ว! เย่เทียนชนะแล้วจริงๆ!”
“ถึงเสวียนเฉิงจะพ่ายแพ้ แต่เขาก็ยังภาคภูมิใจในตัวเอง!”
“ให้ตายสิ ผู้ฝึกระดับดินตอนปลายเสวียนเฉิงมีความสามารถขนาดนี้ น่าแปลกใจจริงๆ!”
แม้ว่าหลายคนจะเชื่อมานานแล้วว่าสุดท้ายผู้ที่จะชนะจะเป็นเย่เทียน แต่พวกเขาก็ยังตกใจเมื่อเห็นมันกับตา
ในสนามมีผู้แข็งแกร่งมากประสบการณ์สามดอกไม้รวมยอดระดับฟ้าอยู่หลายคน ต่างอดกลืนน้ำลายไม่ได้ มองไปที่เย่เทียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน พวกเขาไม่แน่ใจว่าจะต้านทานกระบวนท่าสุดท้ายของเสวียนเฉิงเมื่อครู่ได้!
กระบวนท่าสุดท้ายของเหยียนเฟิงดูเหมือนจะเป็นเพียงการแทงออกมาในขณะนั้น แต่ที่จริงแล้ว มันคือการแทงแปดครั้งติดต่อกัน อย่างไรก็ตาม ความเร็วนั้นเร็วเกินกว่าจะหลบหลีกได้!
แต่เย่เทียนก็หยิบมันขึ้นมา ฉวยโอกาสชกเสวียนเฉิง ทำให้เขาสูญเสียกำลังต่อสู้
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เสวียนเฉิงตกอยู่ในอาการโคม่า นักพรตเต๋าชิงเฟิงซึ่งอยู่บนเวทีก็ก้าวขึ้นไปบนสังเวียนต่อสู้ทันที เขายิ้มให้เย่เทียน แล้วอุ้มเสวียนเฉิงขึ้นมา สาวเท้าวิ่งเข้าไปในฝูงชน ไม่จำเป็นต้องเดา เขากำลังพาเสวียนเฉิงกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บ
เย่เทียนจินไห่เซวียนและเจี่ยซือหวี่ช่วยพยุงออกจากสังเวียน
เมื่อการแข่งขันนัดแรกสิ้นสุดลง นัดที่สองกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า
วูสิงกระโดดขึ้นไปบนสังเวียนต่อสู้พร้อมกับถือกระบี่ด้วยมือข้างหนึ่ง ยืนอยู่กับที่ด้วยท่าทางเย็นชา ราวกับเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่
ในอีกฝั่งหนึ่ง กัวหมิงเลี่ยงค่อยๆ เดินขึ้นไปบนสังเวียนต่อสู้ แต่ทุกย่างก้าวของเขา ลมปราณอันเย็นชาและรุนแรงรอบตัวเขาก็ทวีขึ้น ทำให้ผู้คนได้รับแรงกดดันมหาศาล
สัมผัสได้ถึงความทรงพลังของกัวหมิงเลี่ยง สายตาของวูสิงที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง กลายเป็นเคร่งขรึมไปโดยปริยาย
กัวหมิงเลี่ยงไม่สนใจว่าวูสิงกำลังคิดอะไร พอขึ้นเวทีมาก็เหลือบมองวูสิงแล้วส่ายหน้า “วูสิง คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม เราไม่ควรมาเสียเวลา คุณยอมแพ้เถอะ!”
วูสิงตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วความโกรธก็พลุ่งพล่าน “กัวหมิงเลี่ยง คุณดูถูกผมมากเกินไปหรือเปล่า?”
“คุณต่างหากที่ต้องการสู้!”
กัวหมิงเลี่ยงก็ไม่ได้โต้เถียง พลางชักดาบออกจากเอวแล้วชี้ไปที่วูสิงจากระยะไกล
ทันใดนั้น ในความคิดของวูสิงเกิดภาพลวงตาเหมือนถูกขังอยู่ ราวกับว่าทันทีที่กัวหมิงเลี่ยงโจมตี เขาจะไม่สามารถหลบหนีได้เลย
ฟิ้ว!
ไม่ต้องรอให้วูสิงได้คิดอะไรมาก กัวหมิงเลี่ยงก็ขยับเท้า กระบี่ยาวในมือของเขาฉายประกายเย็นวาบ วาดร่องรอยในอากาศที่ว่างเปล่าและแทงเข้าที่วูสิ อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
หากกระบี่ของเสวียนเฉิงมีการไล่ล่าด้วยความเร็วสูง เช่นนั้นกระบี่ของกัวหมิงเลี่ยงก็คือคำว่าสงบนิ่ง แต่ทำให้ผู้คนเกิดภาพหลอน ทำให้ผู้คนจมอยู่ในภวังค์ความคิดจนโงหัวไม่ขึ้น
วูสิงตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด จนกระทั่งกระบี่ของกัวหมิงเลี่ยงมารออยู่ตรงหน้าเขาครึ่งเมตร เขาถึงได้สติกลับมาในที่สุด รีบยกกระบี่ในมือเพื่อป้องกัน
การเคลื่อนไหวของเขาไม่เร็วมาก แต่ทั้งๆ ที่เป็นกระบวนท่าธรรมดา แต่กลับทำให้ผู้คนเกิดภาพลวงตาเหมือนเขาสามารถล้างโลกได้
สิ่งนี้ทำให้ผู้ชมต่างประทับใจ ความเร็วของกัวหมิงเลี่ยงไม่ถือว่าเร็วมาก อย่างน้อยก็ให้ผู้ชมได้เห็นอย่างชัดเจน แต่ทั้งสองคนมีความชำนาญในการใช้ดาบที่ยอดเยี่ยม และแม้แต่กระบวนท่าธรรมดาเมื่ออยู่ในมือของพวกเขาก็มีลักษณะเฉพาะตัว
อันที่จริง มันเป็นเพียงเพราะพวกเขาทั้งสองมีความเข้าใจในวิชาดาบที่แตกต่างกัน