บทที่ 907 นั่นไม่ได้ตั้งใจ

“พี่จิน สถานการณ์บนสังเวียนต่อสู้เป็นยังไงบ้าง? เย่เทียนตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า?”

เมื่อเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดบนสังเวียน เจี่ยซือหวี่ก็อดถามจินไห่เซวียนที่อยู่ข้างๆ เธอไม่ได้

นี่คือเรื่องที่จนปัญญา ด้วยระดับการฝึกฝนของเธอ เธอไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์โดยละเอียดของทั้งสองคนบนสังเวียนได้เลย!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้คนที่มีระดับการฝึกฝนอ่อนแอกว่าในบริเวณใกล้เคียงก็พากันมองไปที่จินไห่เซวียน พวกเขาก็มองเห็นไม่ชัดเช่นกัน!

จินไห่เซวียนสังเกตเห็นการจ้องมองของคนเหล่านี้ ก็ถูจมูกอย่างหดหู่ “พวกเขาสองคนมีฝีมือพอๆ กันน่ะ ผม...”

“จริงเหรอ? งั้นก็ดีแล้ว!”

ก่อนที่จินไห่เซวียนจะพูดจบ เจี่ยซือหวี่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ความกังวลบนใบหน้าของเธอไม่ได้ลดลงมากนัก

เธอรู้สถานการณ์ของเย่เทียน แม้ว่าเขาจะสามารถควบคุมพลังงานทั้งสองอย่างในร่างกายของเขาได้ชั่วคราว แต่ผลลัพธ์จะไม่เปลี่ยนแปลงหากเขาไม่ได้รับปลาครอบจักรวาลหยินหยาง

“ผม...”

จินไห่เซวียนอึ้งไป กำลังจะพูดความจริงออกมา แต่เมื่อเห็นสายตาชื่นชมของคนรอบข้าง เขาก็ไม่ได้พูดห้าคำที่ว่า ‘ผมก็มองไม่เห็น’ ออกมา

เมื่อเห็นความลังเลบนใบหน้าของจินไห่เซวียน เจี่ยซือหวี่ก็รีบถามว่า “พี่จิน พี่ต้องการจะพูดอะไร?”

จินไห่เซวียนยิ้มเยาะ “เปล่า ไม่มีอะไร ฉันแค่ต้องการแสดงความคิดเห็นของตัวเองเท่านั้น ฉันเชื่อว่าศิษย์พี่เย่ต้องเอาชนะได้แน่นอน”

เจี่ยซือหวี่พยักหน้า “แน่นอน ถึงอย่างไรเย่เทียนก็มีระดับฝึกฝนสูงกว่าจิ่วเจี้ยใช่ไหม?”

จินไห่เซวียนมองดูสีหน้าท่าทางของเจี่ยซือหวี่ แล้วกลืนคำพูดของเขากลับเข้าไป

พูดตามตรง เขามองเห็นสถานการณ์บนสังเวียนอย่างยากลำบาก ประเด็นสำคัญคือในการต่อสู้ระดับนี้ หากมีข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยจะเกิดสถานการณ์พลิกกลับ ในปัจจุบันเป็นความจริงที่เย่เทียนได้เปรียบ แต่มันก็ไม่แน่นอน!

ในเวลานี้การต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่ายได้เข้าสู่ช่วงดุเดือดเช่นกัน พวกเขาสู้กันมานับร้อยหมัดแล้ว

นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดาเช่นกัน นอกจากกำลังภายในแล้ว ทั้งสองใส่กันไม่มียั้ง ความคืบหน้าของการต่อสู้ย่อมเร็วมาก

จิ่วเจี้ยสะดุ้งเฮือกในใจ การต่อสู้ในระดับฝีมือที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้บริโภคกำลังเกินไป แม้จะเป็นเขาก็ทนนานเกินไปไม่ได้

หันกลับไปมองเย่เทียน แม้กระทั่งในตอนนี้ เขาก็ไม่แสดงอาการอ่อนแอลงเลย ตรงกันข้ามกำลังวังชายังเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แต่จิ่วเจี้ยจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า เมื่อก่อนประสบการณ์ต่อสู้ที่เย่เทียนเคยผ่านมาส่วนใหญ่เป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด เขามีการปรับตัวให้เข้ากับการต่อสู้ในระดับนี้มานานแล้ว หากจำเป็น เขาจะรักษาสภาวะสูงสุดเอาไว้ครึ่งชั่วโมง

แต่แม้ว่าเย่เทียนจะทนได้ แต่จิ่วเจี้ยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป การโจมตีของเย่เทียนโหดร้ายเกินไป ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเขาจะทำให้เย่เทียนต้องส่งเขากระเด็นออกจากสังเวียนด้วยกำปั้น

“ไม่ได้! ให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!”

ความคิดเช่นนี้ขยายใหญ่มากขึ้นในหัวใจของจิ่วเจี้ย ห้านาทีต่อมา จิ่วเจี้ยก็ทนไม่ไหวในที่สุด เขาระดมกำลังภายในอย่างต่อเนื่อง รวบรวมไว้บนกำปั้น แล้วชกเข้าที่หน้าอกของเย่เทียนอย่างจัง

เย่เทียนคอยระวังจิ่วเจี้ยอยู่แล้ว เกือบจะทันทีที่เขามีการเคลื่อนไหว เย่เทียนก็สังเกตเห็นทันที เขาฉากหลบหมัดของจิ่วเจี้ยได้อย่างสิ้นเชิง

ทั้งสองคนเป็นมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีต่อกัน ไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้เกินเลยไป

ในเวลานี้ทั้งสองตกอยู่ในที่นั่งลำบากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เห็นเพียงดวงตาของจิ่วเจี้ยบวมเขียวขึ้นมาเหมือนหมีแพนด้า

สถานการณ์ของเย่เทียนไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าฟกช้ำดำเขียวเป็นแถบ

หลังจากที่เย่เทียนควบคุมสถานการณ์ตัวเองได้ ก็มองไปที่จิ่วเจี้ยอย่างสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เสวียนเฉิงทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ตอนนี้เขาจะเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?

จิ่วเจี้ยยืนนิ่งอยู่กับที่ หอบหายใจไม่หยุด สะบัดมือทั้งสองอย่างต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อครู่ได้เผาผลาญกำลังของเขาไปมากแล้ว สายตาที่มองเย่เทียนเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

ไม่เพียงความแข็งแกร่งของเย่เทียนที่ไม่ต่างจากเขา แต่ความเร็วของการปล่อยกระบวนท่าก็เร็วมากด้วย

แน่นอนว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจกว่านั้นก็คือ เขาสามารถรักษาการต่อสู้ที่ยาวนานและดุเดือดได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จิ่วเจี้ยก็พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ศิษย์พี่เย่ ถ้ายังเปลืองกำลังแบบนี้ต่อไป พี่ต้องทุบใบหน้าอันหล่อเหลาของผมให้เป็นหัวหมูแน่ เราเลิกเสียเวลากันเถอะ มาตัดสินแพ้ชนะให้จบในกระบวนท่าเดียวกันเถอะ!”