ตอนที่ 908
บทที่ 908 สถานการณ์ไม่ปกติ
October 21, 2026
เมื่อมองดูเย่เทียนและจิ่วเจี้ยที่กำลังประคองประคองกันและกันเดินไปที่เวที ได้ยินเสียงทั้งสองถกเถียงกันอยู่เป็นระยะ ทุกคนอดชะงักงันไม่ได้ เห็นได้ชัดว่านึกไม่ถึงว่าทั้งสองจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเช่นนี้
ปรมาจารย์ไร้เจตสิกที่อยู่บนเวทีเห็นดังนั้นก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างคนทั้งสอง
ท้ายที่สุดแล้ว ศักยภาพของเย่เทียนก็เป็นที่ประจักษ์ไปทั่ว การได้ผูกมิตรกับเขาย่อมดีกว่าล่วงเกินแข็งกร้าวกับเขามาก
แต่ในนาน ลูกศิษย์สองคนของสำนักหมอเทพก็พาตัวจิ่วเจี้ยออกไป ส่วนเจี่ยซือหวี่และจินไห่เซวียนก็เข้ามาเช่นกัน
“เย่เทียน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของเย่เทียน เจี่ยซือหวี่ก็อดถามไม่ได้
ก่อนที่เย่เทียนจะพูดอะไร ขาก็อ่อนแรง ถ้าไม่ใช่เพราะจินไห่เซวียนตอบสนองรวดเร็ว ก็อาจจะล้มลงกับพื้นแล้ว
จินไห่เซวียนประคองเย่เทียน แล้วรีบถามว่า “ศิษย์พี่เย่ พี่อย่าทำให้ผมกลัว เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย”
“ฉันไม่เป็นไร แค่หมดแรงเท่านั้น รีบพยุงฉันไปพักผ่อนหน่อย”
เย่เทียนยิ้มอย่างอ่อนแรง การโจมตีครั้งล่าสุดของจิ่วเจี้ยเมื่อครู่ ทำให้เขาเผาผลาญกำลังไปเยอะ ในตอนนี้ก็กินเขาไปมากเช่นกัน
“ดีๆๆ…”
เมื่อได้ยินดังนั้น จินไห่เซวียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาและเจี่ยซือหวี่ขนาบจข้างซ้ายขวาคอยประคองเย่เทียนไปพักผ่อน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน การแข่งขันในช่วงบ่ายได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ กัวหมิงเลี่ยงเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่วัยรุ่น ต่อสู้กับช่ายเหมยเป่าซึ่งเป็นม้ามืดที่แปลกที่สุด!
อย่างไรก็ตามผลที่ได้กลับอยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนอีกครั้ง กัวหมิงเลี่ยงพ่ายแพ้ให้กับช่ายเหมยเป่า!
เช่นเดียวกับคนที่ต่อสู้กับช่ายเหมยเป่า กัวหมิงเลี่ยงไม่แปลกใจเลย แถมยังน่าเวทนากว่านั้นอีก ทันทีที่ก้าวขึ้นสู่สังเวียนต่อสู้ ทั้งสองยังไม่ทันได้เคลื่อนไหว เขาก็ตะโกนลั่นและสลบเหมือดไปทันที เขาถูกช่ายเหมยเป่าถีบลงจากสังเวียนต่อสู้ แพ้ในเกมการแข่งขัน
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนในที่นี้ก็เกิดความโกลาหล ไม่มีใครคาดคิดว่ากัวหมิงเลี่ยงจะพ่ายแพ้ให้กับ ช่ายเหมยเป่า!
แม้แต่กัวซิ้วเจี๋ยยังตกใจ แม้แต่เขายังไม่รู้ว่าช่ายเหมยเป่าลงมืออย่างไร!
เวลามักจะผ่านไปอย่างเงียบงันเสมอ วันวันหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าทุกคนจะยังตกใจกับความพ่ายแพ้ของกัวหมิงเลี่ยงเมื่อวานนี้ แต่ก็ยิ่งตั้งตารอการต่อสู้ระหว่างเย่เทียนและช่ายเหมยเป่า
เมื่อการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น เย่เทียนก็ก้าวขึ้นสู่สังเวียนต่อสู้ตามที่เพื่อนสนิทกำชับ
“ฮัลโหล เย่เทียน!”
ขณะที่ช่ายเหมยเป่าก้าวขึ้นไปบนเวที ก็เอ่ยทักทายอย่างอบอุ่น
“ถ้าเป็นไปได้ผมไม่อยากสู้กับคุณจริงๆ ทำไมคุณถึงไม่ยอมแพ้ล่ะ ผมไม่อยากตีผู้หญิง”
เย่เทียนยิ้ม แต่ในใจระแวดระวังอยู่ ถึงอย่างไรทุกสังเวียนที่ช่ายเหมยเป่าชนะนั้นมันแปลกเกินไป ดังนั้นเขาจึงต้องป้องกันไว้
“แต่ฉันมีเหตุผลที่จะต้องชนะให้ได้”
ช่ายเหมยเป่าส่ายหัว “แล้วทำไมคุณไม่ยอมแพ้ล่ะ แบบนี้คุณก็ไม่ต้องตีฉันแล้ว ส่วนฉันก็จะชนะการแข่งขัน ดีจะตาย”
“เอ่อ งั้นผมเลือกตีผู้หญิงดีกว่า”
เมื่อได้ยินคำพูดของช่ายเหมยเป่า เย่เทียนก็ตกตะลึงเช่นกัน ยอมแพ้เหรอ? พูดเล่นอะไรกัน ยอมแพ้ก็ตายอยู่ดี!
“งั้นก็ไม่มีทางเลือกแล้ว”
ช่ายเหมยเป่ายักไหล่และพูดอย่างเฉยเมย
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เย่เทียนก็ขี้เกียจจะพูดต่อแล้ว อันที่จริงทั้งสองช้าเร็วก็ต้องต่อสู้อยู่ดี ใครตัดสินโจมตีก่อนได้เปรียบ เขาออกแรงถีบเท้า พุ่งตัวเข้าหาช่ายเหมยเป่า และในขณะเดียวกั ก็ปล่อยหมัดออกไปอย่างรุนแรง
เย่เทียนพอใจกับหมัดนี้มาก ไม่เพียงแต่กะทันหันเท่านั้น แต่ยังเร็วและรุนแรงอย่างหาที่เปรียบมิได้