บทที่ 909 ไล่ล่าชัยชนะให้ถึงที่สุด

ซี้ด!

ในขณะที่เย่เทียนกำลังฟุ้งซ่าน แผ่นหลังก็รู้สึกปวดอย่างรุนแรง เขาถูกช่ายเหมยเป่าแทงจริงๆ เขาชกออกไปโดยไม่ต้องยั้งคิดเลย

แต่ทว่าหมัดของเย่เทียนยังคงช้าไปเล็กน้อย ต่อยวืดกลางอากาศ เขารีบหันกลับมา ช่ายเหมยเป่าได้ถอยออกไปจากระยะโจมตีแล้ว เธอเผยรอยยิ้มชั่วร้ายที่มุมปาก ก่อนจะหายตัวไปอีกครั้งโดยไม่บอกไม่กล่าวต่อหน้าต่อตาเย่เทียน

“เย็ดแม่งเอ๊ย!”

ความรู้สึกมีแรงแต่ไร้ประโยชน์นี้ทำให้เย่เทียนด่าพ่อล้อแม่ด้วยความโกรธ

แต่ช่ายเหมยเป่าไม่สนใจว่าเย่เทียนจะโกรธหรือไม่ ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ปรากฏตัวขึ้นทางด้านหลังเย่เทียนอีกครั้ง แต่คราวนี้เย่เทียนมีการระวังตัว การลอบโจมตีของช่ายเหมยเป่าไม่สำเร็จ ในทำนองเดียวกัน หมัดของเย่เทียนก็ทำให้เธอหลบได้

อีกหลายกี่นาทีต่อมา ทั้งสองเข้าประมือกันอย่างน้อยหลายสิบครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ชัดเจนว่าเย่เทียนพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์!

ในเวลานี้บนร่างกายของเย่เทียนเต็มไปด้วยบาดแผลเล็กใหญ่อย่างน้อยหลายสิบแผล แม้ว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง แต่ก็ยังทำให้เขากัดฟันด้วยความเจ็บปวด ตรงกันข้ามช่ายเหมยเป่ากลับไม่มีอาการบาดเจ็บอะไรเลย!

ใช่แล้ว เย่เทียนถูกทุบตีมาโดยตลอด ทุกครั้งที่ช่ายเหมยเป่าปรากฏตัวมักจะทำให้บาดแผลของเขาเพิ่มขึ้นอีก แต่เขาไม่เคยตอบโต้ได้เลยสักครั้ง!

“ช่ายเหมยเป่า ถ้าคุณเก่งจริงก็ออกมาสู้กับผม เป็นลูกผู้ชายประเภทไหนกันมัวแต่หลบๆ ซ่อนๆ!”

เย่เทียนทนไม่ไหวแล้ว ระเบิดคำด่าออกมาทันที

เย่เทียนแค่ลองใจ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าช่ายเหมยเป่าจะโผล่ออกมาต่อสู้กับเขาอย่างตรงไปตรงมา แต่ช่ายเหมยเป่าก็ปรากฏตัวขึ้นมา!

“ฉันก็ไม่ใช่ผู้ชายอยู่แล้ว”

ช่ายเหมยเป่าปรากฏตัวห่างจากเย่เทียนสามเมตร ยักไหล่ให้อย่างเฉยเมย “แต่ในเมื่อคุณพูดอย่างนั้นแล้ว ฉันก็จะทำให้คุณสมหวัง ปล่อยให้คุณตายอย่างสบายใจ”

พอพูดจบ ช่ายเหมยเป่าก็เคลื่อนไหว ถีบเท้ากับพื้นและเอากริชในมือแทงเข้าไปที่เย่เทียนอย่างโหดเหี้ยม

แต่แทนที่เย่เทียนจะโกรธ กลับมีความสุขเหลือเกิน เขารีบลุกขึ้น ทั้งสองเกิดการต่อสู้กันในทันที

กริ๊ง!

ปัง!

ชั่วขณะหนึ่ง เสียงการประมือกันจนก่อตัวเป็นเสียงปะทะกันของคนทั้งสองดังขึ้นเรื่อยๆ แต่เย่เทียนยิ่งสู้ก็ยิ่งตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากประมือกันไม่นานเขาก็พบว่า ความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดของช่ายเหมยเป่านั้นสูสีพอกันกับเขา เขาไม่มีโอกาสขึ้นได้เปรียบเลย!

ครืนๆ!

ฟ้าร้องดังขึ้นเรื่อยๆ

ติ๊ก! ติ๊ก!

ในที่สุดฝนก็เริ่มตกหนัก การต่อสู้ระหว่างทั้งสองเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ

สภาพของทั้งสองจนตรอก เสื้อผ้าของเย่เทียนเปียกโชก น้ำฝนเคล้าเลือดยังคงไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนคนกระหายเลือด!

ส่วนช่ายเหมยเป่านั้นดีกว่าเย่เทียนมาก อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่เสื้อผ้านั้นเปียกชุ่ม ถึงขนาดที่เย่เทียนสามารถมองเห็นสีชุดชั้นในของเธอได้

“ไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันแพ้แน่...”

ทันใดนั้น เย่เทียนจ้องเขม็ง เขาสังเกตเห็นเส้นผมของช่ายเหมยเป่าดูเหมือนจะไม่เปียกน้ำฝนเลย!

ไม่มองก็ไม่เป็นไร แต่ยิ่งมองก็ยิ่งพบปัญหามากขึ้นเท่านั้น แม้ว่าเมื่อครู่เขาจะไม่ได้ทำให้ช่ายเหมยเป่าบาดเจ็บมากนัก แต่ก็ถูกใบหน้าของเธอหลายครั้ง แต่ในเวลานี้กลับไม่มีรอยแผลบนใบหน้าของเธอเลย

ยิ่งกว่านั้น การต่อสู้ระหว่างทั้งสองเมื่อครู่ก็ดุเดือดมาก บนพื้นมีรอยเท้าของทั้งสองเป็นจำนวนมาก แต่ตอนนี้เมื่อมองออกไป บนพื้นไม่มีรอยเท้าอยู่เลย!

“ผีหลอกเหรอ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หรือว่าฉันเดินทางข้ามเวลามาหรือเปล่า? เป็นไปไม่ได้ มันเหลวไหลเกินไป หรือว่าฉันจะฝันไป? แต่บาดแผลบนร่างกายนนั้น…เดี๋ยวก่อน ฝันเหรอ? ฝัน!”