บทที่ 910 ผู้ชนะเลิศ

เมื่อเห็นว่าช่ายเหมยเป่ากำลังเดินลงจากสังเวียนต่อสู้ เย่เทียนก็เลิกคิ้วขึ้นและกระทืบเท้า ทันใดนั้นเงาร่างก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าช่ายเหมยเป่า ขวางทางเดินของเธอไว้ “คุณควรอธิบายให้ผมฟังหน่อยว่า เหตุใดคุณถึงต้องการชีวิตของผม?”

“ต้องการชีวิตคุณอะไรกัน ประสาท!” ช่ายเหมยเป่าเอามือทาบหน้าอกแล้วพ่นลมหายใจอันเย็นเฉียบออกมา

“ฮึ คุณสามารถเตะผมออกจากสังเวียนต่อสู้และเอาชนะการแข่งขันได้ แต่คุณกลับไม่ได้ทำอย่างนั้น แต่จงใจหยอกล้อกับผม เห็นได้ชัดว่าต้องการชีวิตผม พูดสิ ใครเป็นคนส่งคุณมาที่นี่!” เย่เทียนพ่นลมหายใจแรง “เกรงว่าที่คุณเข้าใกล้ผมตั้งแต่แรกก็เพื่ออยากเห็นว่าความสามารถของผมเป็นยังไงบ้างสินะ?”

ได้ยินดังนั้น ช่ายเหมยเป่าก็ตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าการคาดเดาของเย่เทียนจะแม่นยำนัก ทันใดนั้นเธอก็ตอบโต้ในทันที “ไม่มีใครส่งฉันมาที่นี่ ฉันมาเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน”

พูดจบช่ายเหมยเป่าก็ก้าวเดินไปรอบๆ ผ่านเย่เทียนและตรงออกจากสังเวียนต่อสู้ หายตัวไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

คราวนี้เย่เทียนไม่เข้าไปขวาง ขวางไปก็ไร้ประโยชน์ ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ยังคงอยู่ในสถานที่จัดการแข่งขัน หากช่ายเหมยเป่าไม่พูด เขาก็ไม่สามารถกำจัดเธอต่อหน้าผู้คนในโลกบู๊ได้

เย่เทียนมองไปที่เงาร่างของช่ายเหมยเป่าที่กำลังไกลออกไปด้วยสายตาเย็นชา ในเมื่อช่ายเหมยเป่าไม่พูด อย่างนั้นคราวหน้าหากพบกันอีก ก็อย่าโทษเขาแล้วกัน!

“เย่! พี่ใหญ่สุดยอด! พี่ไม่รู้เลยเหรอ เมื่อกี้พวกเราตกใจแทบตาย พี่ไปยืนต่อสู้กับอากาศโง่ๆ อยู่คนเดียวบนสังเวียน ถูกช่ายเหมยเป่าแทงไปหลายแผลก็ยังไม่ตอบสนองด้วยซ้ำ” เสี่ยวเฮยรีบเข้ามาต้อนรับ

“จริงเหรอ?” เย่เทียนยิ้มอย่างหมดแรง หัวใจของเขาหนักอึ้งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่รู้เลยว่าช่ายเหมยเป่าเป็นคนของฝ่ายไหนและมีแผนการสมรู้ร่วมคิดอะไร

“ใช่แล้ว พี่เซียว เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” จินไห่เซวียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ถ้าฉันมีลางสังหรณ์ไม่ผิด ช่ายเหมยเป่าน่าจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ เมื่อกี้ฉันติดอยู่ในภาพลวงตา” เย่เทียนส่ายหน้า

“มนุษย์กลายพันธุ์?” จินไห่เซวียนตกตะลึง “ฉันจำได้ว่ามนุษย์กลายพันธุ์ไม่ได้มาจากประเทศฝั่งตะวันตก ทำไมถึงวิ่งมาที่ประเทศจีนของเราเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันศิลปะการต่อสู้?”

“ไม่รู้สิ” เย่เทียนส่ายหัว ในเมื่อคิดไม่ออก เย่เทียนก็ไม่ไปคิดอีก อันที่จริงการที่จะมีเรื่องใดๆ เกิดขึ้น พอถึงเวลาก็ย่อมรู้เองโดยธรรมชาติ

ก่อนที่จินไห่เซวียนจะพูดอะไรต่อ เขาก็ไม่ลืมที่จะเดินเข้ามาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เย่เทียน ขอแสดงความยินดีด้วย!”

“ชมเกินไปแล้ว?” เย่เทียนเกาศีรษะด้านหลังพร้อมกับกล่าวอย่างสุภาพ

“เอาล่ะ อย่ามากพิธีกับผมเลย อาจารย์ของผมขอให้ผมโทรชวนคุณ” เขาไม่ลืมที่จะก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สวมกอดเย่เทียนไว้ เชิดหน้าเดินขึ้นบนแท่นสูง สภาพเขาดูไม่เหมือนลูกศิษย์เส้าหลินเลย ดูเหมือนพวกนักเลงมากกว่า

“ขึ้นไปข้างบนทำไม?” เย่เทียนชะงักงัน

“คุณนี่โง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่? ตอนนี้การแข่งขันของกลุ่มวัยหนุ่มสาวจบลงแล้ว ก็ต้องขึ้นไปรับรางวัลน่ะสิ” เขาไม่ลืมที่จะกลอกตาใส่เย่เทียน

“...” ได้ยินดังนั้น เย่เทียนก็เขินอายเล็กน้อย แต่ที่มากกว่านั้นคือความฮึกเหิม เขาทำงานหนักมาก กว่าจะมีช่วงเวลานี้ได้ในที่สุด

ไม่ลืมที่จะพาเย่เทียนมาถึงด้านล่างเวที แต่ไม่ได้ติดตามไป

ท่ามกลางสายตาคาดหวังจากผู้คน เย่เทียนค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นไปบนเวทีสูง รอให้ปรมาจารย์ไร้เจตสิกประกาศผล

“เย่เทียน ขอแสดงความยินดีด้วย! คุณได้รับรางวัลชนะเลิศการแข่งขันศิลปะการต่อสู้รุ่นเยาว์แล้ว!” เสียงสูงและทรงพลังของปรมาจารย์ไร้เจตสิกแผ่กระจายออกจากเวทีสูง ดึงดูดเสียงปรบมือและตะโกนอย่างอบอุ่นในทันที

แม้ว่าการต่อสู้ฉากสุดท้ายของเย่เทียนจะทำให้ทุกคนสับสน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความกระตือรือร้นของพวกเขา เพราะการต่อสู้ครั้งก่อนของเย่เทียนได้เอาชนะใจพวกเขาไปแล้ว!

“แน่นอน ขอแสดงความยินดีที่คุณได้เป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งผู้นำกลุ่มพันธมิตรบู๊ลิ้ม หวังว่าคุณจะสามารถเข้าถึงระดับฟ้าคนรวมเป็นหนึ่งเดียวได้โดยเร็ววัน กลายเป็นผู้นำที่แท้จริงของพันธมิตรบู๊ลิ้ม!” ปรมาจารย์ไร้เจตสิกกล่าวพร้อมกับหัวเราะอีกครั้ง