บทที่ 941 ถึงเวลาแล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว จอห์นนี่มาเพื่อช่วยเขา ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเขาจะไม่ทิ้งจอห์นนี่แน่นอน และบวกกับเขายังมีคำถามมากมายอยู่ในใจ ดังนั้นมันยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทิ้งจอห์นนี่

“อืม” จอห์นนี่พยักหน้า ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อย และมีการใช้สายฟ้าฟาดหลายครั้งเพื่อโจมตีเย่เทียน ​​และได้ใช้พลังงานในร่างกายของเขาไปมากพอสมควร

“อยากไปเหรอ? มันจะง่ายขนาดนั้นได้ไง!” เมื่อเขาได้ยินคำพูดของทั้งสองคน เขาจะไม่รู้ได้ไงว่าทั้งสองกำลังจะหลบหนี ปรมาจารย์ไร้เจตสิกส่งเสียงอย่างเย็นชา

แต่ไม่รอให้ปรมาจารย์ไร้เจตสิกมีการเคลื่อนไหวใดๆ กำลังภายในของโฉวฝันเฟยเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว กระบี่หลั่งเลือดในมือของเขาเฉือนลงมา และชี่กระบี่ก็พุ่งเข้าหาฝูงชน

“แตก!” เมื่อเห็นชี่กระบี่ของโฉวฝันเฟยโจมตีมาฝั่งนี้ ปรมาจารย์ไร้เจตสิกได้ปล่อยฝ่ามือออกไป

บูม!

ทั้งสองเชื่อมต่อกัน และผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม รอยฝ่ามือของปรมาจารย์ไร้เจตสิกหายไปในทันที และชี่กระบี่ยังคงโจมตีทุกคนโดยไม่หยุด

เพียงแต่ว่า ในเวลานี้ เจ้าสำนักของแต่ละสำนักก็ดึงสติกลับมาได้ หมัดบ้าง หรือฝ่ามือบ้าง หรือชี่กระบี่บ้าง หรือชี่มีด ลงมือพร้อมกัน และพุ่งเข้าหาชี่กระบี่พร้อมกัน

บูม บูม บูม!

เสียงการปะทะกันของกำลังภายในยังคงดังลั่น และกำลังภายในอันทรงพลังทำให้เกิดฝุ่นผงบนเวที ทำให้การมองเห็นของทุกคนพร่ามัวในทันที

ปรมาจารย์ไร้เจตสิกยกคิ้ว และปล่อยฝ่ามืออีกครั้ง และฝุ่นก็ปลิวไปในทันที เพียงแต่ว่า ตรงหน้าจะยังมีโฉวฝันเฟยและจอห์นนี่ได้อย่างไร ไม่ใช่แค่สองคน แต่ร่างของจีเสว่ก็หายไปเช่นกัน ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าโฉวฝันเฟยเป็นคนเอาไป

“บัดซบ! ปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ไง!” กัวซิ้วเจี๋ยตะโกนด้วยความโกรธ แววตาไม่เต็มใจฉายแววผ่านสายตาของเขา เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เป็นโอกาสที่ดีที่จะทำครั้งเดียวแล้วสบายไปตลอด แต่เขาคิดไม่ถึงว่าโฉวฝันเฟยจะแข็งแกร่งมากขนาดนี้ กลับสามารถต่อต้านเจ้าสำนักทั้งแปดผู้ยิ่งใหญ่โดยไม่พ่ายแพ้

“อย่าไล่ตามโจรที่ไร้ทางหนี!” ปรมาจารย์ไร้เจตสิกส่ายหัว และหยุดกัวซิ้วเจี๋ยที่ต้องการไล่ตามไป “ยังไงโยมเย่ก็ไม่ได้เป็นอะไร ผมว่าเรื่องนี้ก็พอแค่นี้เถอะ เพียงแต่ว่าลำบากทุกท่านแล้ว เจ้าสำนักสำนักยาตอนนี้คุณควรช่วยดูหน่อยว่าพวกเขาได้รับบาดเจ็บมากไหม”

“ปรมาจารย์ไร้เจตสิก เห็นได้ชัดว่าโฉวฝันเฟยสนิทกับจอห์นนี่แล้ว ไม่เช่นนั้น เขาจะไม่ช่วยจอห์นนี่หนีไปแน่นอน หากเราไม่จัดการกับเขา ผมเกรงว่ามันจะทำให้เกิดหายนะ!” กัวซิ้วเจี๋ยส่ายหัว

“นี่…” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว การเป็นพระนั้นต้องมีความเตตากรุณา และตอนนี้โฉวฝันเฟยไม่ได้ทำให้ใครเสียชีวิต ปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดให้จบสิ้น

“ปรมาจารย์ไร้เจตสิก ผมคิดว่าสิ่งที่เจ้าบ้านกัวกล่าวนั้นถูกต้อง ด้วยความแข็งแกร่งของโฉวฝันเฟย ถ้าเขาร่วมมือกับจอห์นนี่ เกรงว่าโลกบูโดของเราจะประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่!” เมื่อเห็นสิ่งนี้ มีเพียงคนเดียวในแปด เจ้าสำนักของสำนักซวนซวงที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในทั้งแปดคนก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวและเห็นด้วย

“อามิตตาพุทธ!” ปรมาจารย์ไร้เจตสิกวางมือข้างหนึ่งไว้บนหน้าอกของเขา พึมพำ และกล่าวทันทีว่า“เจ้าสำนักทุกท่าน อะไรที่ให้อภัยผู้อื่นได้ก็ควรให้อภัยผู้อื่น แม้ว่าเจ้าสำนักเฉิวจะหุนหันพลันแล่นเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น ยังพออภัยได้ ผมว่านะ เรื่องนี้ก็จบแค่นี้เถอะ”

“ไอ้หัวล้าน คุณโง่หรือ?” ขณะที่เสียงของปรมาจารย์ไร้เจตสิกลดลง หลู่ซูหางก็รีบพูดต่อ“สิ่งที่โฉวฝันเฟยพูดเมื่อกี้นี้คุณก็ได้ยินนิ เขาบอกว่าจะกลับมาใหม่ ใช่ ผมรู้ว่าตระกูลของคุณร่ำรวยและใหญ่ แต่คุณก็ควรคิดถึงพวกเราหน่อยสิ ถ้าโฉวฝันเฟยมาหาถึงที่จริงๆ งั้นเราก็ซวยล่ะสิ?”

หลังจากหยุดชั่วคราว หลู่ซูหางพูดต่อ "ผมว่านะ โฉวฝันเฟยจะต้องกลับมาที่สำนักเหลียนหัวแน่นอน มิฉะนั้น เราจะฆ่าไปที่สำนักเหลียนหัวโดยตรง!"

แม้ว่าตระกูลหลู่และตระกูลกัวจะผิดใจกันมาโดยตลอด แต่เรื่องของโฉวฝันเฟยนั้น หลู่ซูหางยังคงยืนอยู่ข้างกัวซิ้วเจี๋ย เพราะว่า เมื่อเทียบกันแล้ว โฉวฝันเฟยมีภัยคุกคามที่ใหญ่กว่า！

“ผมคิดว่าสิ่งที่เจ้าบ้านหลู่พูดนั้นสมเหตุสมผล ฆ่าไปที่สำนักเหลียนหัวโดยตรง!” ไม่รอให้ปรมาจารย์ไร้เจตสิกพูด เจ้าสำนักพรรคเลือกฟ้าก็ยืนขึ้นและพูดอย่างเย็นชาด้วยความอาฆาต...