บทที่ 942 รับผิดแทนแบบงงๆ

เมื่อเจ้าสำนักของสำนักหมอเทพถอนเข็มสีเงินสามเข็มออกจากศีรษะของเย่เทียน เย่เทียนเพียงรู้สึกว่าเปลือกตาของเขาหนักขึ้นในทันใด และเขาก็เริ่มง่วงและอยากนอน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็รีบไปข้างหน้าสองสามก้าว คว้าแขนของเย่เทียนด้วยมือทั้งสองและถามว่า "เย่เทียน คุณคิดว่าเราควรบุกไปที่สำนักเหลียนหัว และจับกุมโฉวฝันเฟยหรือไม่?"

สติของเย่เทียนนั้นพร่ามัวในขณะนี้ เขาเพียงเห็นปรมาจารย์ไร้เจตสิกมา ปากของเขาก็ขยับ แต่เขาไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดเลย ดังนั้นเขาจึงยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วพยักหน้าอีกครั้ง

ก่อนที่ปรมาจารย์ไร้เจตสิกจะถามคำถามต่อไป เย่เทียนก็เอียงศีรษะไปเสียก่อน และเขาก็หมดสติไป

เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเป็นลม เจ้าสำนักของสำนักหมอเทพก็ไปพยุงเขา จากนั้นเขาก็โบกมือให้ศิษย์ของสำนักหมอเทพที่อยู่ทางเวที

สำหรับการเรียกของเจ้าสำนักของสำนักหมอเทพ ศิษย์ของเจ้าสำนักของสำนักหมอเทพก็เดินเข้ามาและพูดอย่างเคารพว่า “เจ้าสำนัก เกิดอะไรขึ้น?”

ลูกศิษย์ดูประหม่าเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับการได้ใกล้ชิดกับเจ้าสำนักของแต่ละสำนัก และสามารถรู้ได้เลยว่าในใจเขาตื่นเต้นแค่ไหน

ต้องรู้ว่า เขาอยู่ในแดนฟ้ากำหนดเท่านั้น เจ้าสำนักทั้งหมดอยู่ในแดนระดับฟ้า สามยอดรวมเกล้า สำหรับเขา นี่เป็นไอดอลอย่างสมบูรณ์ ได้เห็นและใกล้ชิดกับไอดอล ความตื่นเต้นนั้นชัดเจนในตัวเอง

“ไม่ต้องเกรง” แน่นอนว่าเจ้าสำนักของสำนักหมอเทพรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นของศิษย์คนนั้น และทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา “คุณช่วยพยุงเย่เทียนให้นั่งลง พักผ่อนก่อน เดี๋ยวผมค่อยไปดูเขา"

“ครับ เจ้าสำนัก!” ศิษย์คนนั้นตอบรับทันที หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ต้องรู้ว่า ในโลกบู๊นั้น ผู้แข็งแกร่งเป็นที่เคารพนับถือ และใครก็ตามที่มีหมัดที่ใหญ่กว่า คนนั้นก็คือพี่ใหญ่

ความแข็งแกร่งของเย่เทียนนั้นทุกคนรู้ สำหรับลูกศิษย์ที่ยังคงอยู่ในแดนฟ้ากำหนดเขาโชคดีที่ได้ดูแล เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่อย่างเย่เทียน เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร

ต้องรู้ว่า การฝึกฝนของเย่เทียนในขณะนี้ได้ทะลุผ่านไปยังแดนระดับฟ้าแล้ว ถ้าเขาตื่นขึ้นมา ให้คำแนะนำเพียงเล็กน้อยก็จะช่วยเขาได้มาก!

“โอเค คุณลงไปก่อน เรายังมีเรื่องที่ต้องพูดคุยกัน” ขณะพูด เจ้าสำนักของสำนักหมอเทพก็มอบเย่เทียนในมือให้ศิษย์แล้วโบกมืออีกครั้ง

“ครับ เจ้าสำนัก!” ศิษย์พยักหน้า พยุงและเดินขึ้นไปบนแท่นสูงอย่างรวดเร็ว

และหลายคนที่อยู่บนแท่นสูงที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเย่เทียน ก็เดินไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของศิษย์เจ้าสำนักหมอเทพ พวกเขาก็ช่วยเย่เทียนให้นั่งลงด้วย

เพียงแต่ว่าพวกเขาต่างก็รู้สึกแปลกในใจ เพราะว่าตอนนี้โฉวฝันเฟยและจอห์นนี่ได้หลบหนีไปแล้ว พูดตามหลักเหตุผลแล้ว เจ้าสำนักแต่ละฝ่ายไม่ควรกลับไปที่แท่นสูงหรือ? ทำไมถึงยังยืนอยู่บนเวที...

ได้รับคำตอบที่เขาต้องการจากเย่เทียน ปรมาจารย์ไร้เจตสิกยิ้มอย่างรู้เท่าทัน หันกลับมาแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “เชื่อว่าทุกคนได้เห็นความแข็งแกร่งของเย่เทียนแล้ว ตอนนี้เขาทะลวงผ่านแดนระดับฟ้า แดนหนึ่งขอบฟ้าแล้ว และสามารถต้านทานฟ้าผ่าของจอห์นนี่ได้ เกรงว่าขุมพลังทั่วไปของสามยอดรวมเกล้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

“ไอ้ลาหัวโล้น คุณต้องการจะพูดอะไร?” เมื่อฟังคำพูดของปรมาจารย์ไร้เจตสิก นักพรตเต๋าชิงเฟิงก็ยกคิ้วขึ้นและถามตรงไปยังประเด็น

“ไม่มีอะไร ผมหมายถึงว่าในเมื่อเย่เทียนได้ไปถึงแดนหนึ่งขอบฟ้าแล้ว ผมเชื่อว่าในอีก 10 ปีข้างหน้า เย่เทียนจะเป็นผู้นำยุทธภพ ทุกคนคงเห็นด้วยใช่ไหม?” ปรมาจารย์ไร้เจตสิกยิ้ม

“ไอ้หัวล้าน ความแข็งแกร่งของเย่เทียนนั้นทุกคนรู้ดี ตามกฎที่กำหนดไว้ในตอนแรก ผมเห็นด้วยที่จะให้เขาเป็นผู้นำยุทธภพ” แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยชินกับความคิดที่วกไปวนมาของปรมาจารย์ไร้เจตสิกเล็กน้อย แต่ในเรื่องนี้นักพรตเต๋าชิงเฟิงเห็นด้วย เพราะมันก็เป็นอย่างนั้น