บทที่ 953 เธอคือน้องสะใภ้ของผม

อย่างน้อยโข่งจื่อโถงก็เป็นผู้แข็งแกร่งแดนฟ้ากำหนดนอกจากนี้ เธอก็ได้ยอมรับการมีอยู่ของจินไห่เซวียนในใจ นอกจากเธอแล้ว เธอจะยอมให้ผู้ชายคนอื่นรังแกเขาได้อย่างไร?

หลังจากคิดแบบนี้ โข่งจื่อโถงก็มายืนขวางหน้าจินไห่เซวียน และพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร เพื่อนของฉันแค่ไม่อยากให้ฉันกินของจากคนแปลกหน้า ฉันเลยงอนเขา คุณทำเช่นนี้ได้ไง? "

เมื่อได้ยินข้อกล่าวหาของโข่งจื่อโถง ชายคนนั้นไม่โกรธแต่กลับหัวเราะ “คุณผู้หญิงท่านนี้ ผมรู้ว่าคุณกำลังถูกคนๆนี้บังคับ ไม่ต้องกังวล ผมจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนนี้พาคุณไปแน่นอน!”

คำพูดของชายคนนั้นทำให้นักท่องเที่ยวรอบๆตัวเขาคิดว่าเขาเป็นคนใจกว้างและกล้าหาญมาก ทุกคนจึงมองมาที่เขาด้วยความชื่นชม

“อะไรนะ ฉันไม่รู้จักคุณ แกล้งเป็นฮีโร่อะไรของคุณ อย่ามาขวางฉัน ฉันจะไปหาเพื่อนของเรากับเขา” ดวงตาของโข่งจื่อโถงเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา แน่นอน ไม่ใช่ร้องไห้ แต่เป็นความโกรธ

“คุณผู้หญิง เมื่อกี้ผมเห็นคุณขึ้นเรือสำราญคนเดียว คุณมีเพื่อนได้ไง ผมบอกคุณแล้ว ไม่ต้องกลัว ผมจะปกป้องคุณเอง” ชายคนนั้นหยุดโข่งจื่อโถงทั้งสองคนอีกครั้ง แล้วพูดอย่างชอบธรรม

บนเรือยอทช์

“คุณ...” โข่งจื่อโถงชี้ไปที่ชายผู้นั้นไม่รู้จะพูดอะไร ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงจ้องมองเขา ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวจะสร้างปัญหาให้จินไห่เซวียน ด้วยนิสัยของเธอคงจะตบเขาไปตรงๆแล้ว

“ขอเตือนนะ อย่ารังแกคนอื่นมากเกินไปนะ!” จินไห่เซวียนโกรธเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เทียนบอกเขาว่าอย่าสร้างปัญหา เขาจะโยนชายคนนี้ลงไปในทะเลเป็นอาหารปลาแล้ว

เมื่อทุกคนเห็นการกระทำของจินไห่เซวียนและโข่งจื่อโถง พวกเขาต่างก็ตำหนิพวกเขา "สาวน้อย สุภาพบุรุษคนนี้กำลังช่วยคุณ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?"

“ใช่แล้ว ผู้ชายคนนั้นดูแล้วก็ไม่ใช่คนดีอะไร สาวน้อย ไปจากเขาโดยเร็ว”

เนื่องจากจินไห่เซวียนนั้นรู้สึกว่าร้อน เขาจึงสวมแค่แขนสั้นและผิวของเขาดูแข็งแรงกว่าชายคนนั้นหลังจากฝึกฝนมาหลายปี และความโกรธบนใบหน้าของเขาแสดงออกมาอย่างเต็มที่ และเขามองมาที่ผู้ชายคนนั้นด้วยสีหน้าขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

แต่เมื่อมองไปที่ชายคนนั้น เสื้อผ้าราคาแพงของเขาก็แสดงถึงสถานะของเขา และสิ่งที่เขาพูดก็ไพเราะเสนาะหู ซึ่งทำให้ฟังสบายมาก ดังนั้นนี่จึงเป็นความแตกต่างโดยสิ้นเชิง

เมื่อได้ยินคำพูดของคนรอบข้าง โข่งจื่อโถงก็อธิบายอย่างรวดเร็ว “พวกคุณนี่แปลกจริงๆ เขาเป็นผู้ชายของฉัน ทำไมฉันต้องไปจากเขาด้วย!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จินไห่เซวียนก็ยกคิ้วขึ้น รู้สึกได้ใจเล็กน้อยในใจ แต่เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมีความสุข ดังนั้นใบหน้าของเขาจึงกลับมาจริงจังอีกครั้ง

เมื่อคนรอบข้างได้ยินคำพูดของโข่งจื่อโถง พวกเขาทั้งหมดดูถูกเหยียดหยาม "สาวๆทุกวันนี้ ช่างไม่รู้ความจริงๆ คำพูดแบบนี้ก็พูดออกมาได้..."

ฟังคำวิจารณ์รอบข้างและเสียงการกล่าวหาทั้งสอง ก็เห็นรอยยิ้มวาบผ่านในดวงตาของชายคนนั้นและเขาพูดต่อ “คุณผู้หญิง ไม่ต้องกังวล ผมทนเห็นไม่ได้หรอกที่คุณจะตกอยู่ในอันตราย แม้ว่าคุณจะถูกเขาข่มขู่ก็ตาม ผมก็จะช่วยคุณแน่นอน”

“สุภาพบุรุษคนนี้เป็นคนดีจริงๆ เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่เห็นค่า ไม่สมควรเลย”

“ใช่ คนที่กล้าหาญเช่นนี้หายากในโลกนะ”

...

หลังจากข้อกล่าวหาเป็นชุด โข่งจื่อโถงก็โกรธขึ้นมาทันที "พวกคุณนอกจากรู้จักมองแค่ภายนอกยังทำอะไรได้อีก? ฉันพูดแล้ว ฉันรู้จักผู้ชายที่อยู่ข้างๆฉันดี!"

“พอแล้วจื่อโถง พูดมากไปก็เปล่าประโยชน์ เราไปเถอะ” หลังจากพูดจบ จินไห่เซวียนก็ดึงโข่งจื่อโถงและกำลังจะจากไป เขากลัวว่าเขาจะทนไม่ไหวอีกถ้าหากอยู่ต่อ