บทที่ 952 เธอคือภรรยาของผม

ในเวลานี้ ได้ยินเสียงดังอยู่ไม่ไกล

“ฉันบอกให้คุณตื่นแต่เช้า ตื่นแต่เช้า แต่... ดูสิ ตอนนี้เป็นไงล่ะ? คุณเสียเวลาไปเท่าไหร่แล้ว?” เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสสีอ่อน ผมของเธอมัดไว้ด้านหลังศีรษะ มัดหางม้าไว้ ดูกระชับและสะอาดตา

และผิวขาวของเธอที่เผยออกมาภายนอกดูขาวแวววาวภายใต้แสงแดด ราวกับนางฟ้าที่ออกมาจากภาพวาด งดงามตระการตา

เมื่อมองเข้าไปใกล้ๆ เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นผอมเพรียว เอวเรียว แต่คิวที่สวยขมวดเล็กน้อย เธอโกรธเล็กน้อย เธอใช้มือข้างหนึ่งทุบชายที่อยู่ข้างๆเธอ แล้วคายความไม่พอใจออกมา

ผู้ชายไม่ได้ไม่พอใจกับพฤติกรรมของผู้หญิง แต่ยังมีความเอ็นดูในดวงตาของเขา เขากั้นการโจมตีของผู้หญิงด้วยมือของเขาและกล่าวขอโทษ "จื่อโถง ผมขอโทษ ผมไม่รู้ ยกโทษให้ผมนะ!”

ผู้หญิงคนนั้นจ้องไปที่ชายคนนั้น แล้ววิ่งไปข้างหน้าต่อไป เพียงเห็นร่างหนึ่ง ทำหน้าประหลาดใจ "พี่เย่!"

ใครจะเล่นตบตีกันแบบนี้ นอกจากจินไห่เซวียนและโข่งจื่อโถง?

เมื่อเห็นโข่งจื่อโถงและจินไห่เซวียน เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และถามด้วยความสงสัย "ทำไมพวกคุณถึงมาที่นี่?"

“ก็กลับบ้านไง! ผมยังสงสัยเลย พี่เย่ คุณตั้งใจตามเรามาหรือเปล่า?”จินไห่เซวียนก็งงเช่นกัน

“นั่งเรือสำราญ?” เย่เทียนยกคิ้ว “ไม่สิ ไห่เซวียน บ้านคุณอยู่ที่ไหน?”

“สหรัฐอเมริกา!” จินไห่เซวียนยิ้ม และจากหางตาของเขา เขาเห็นว่าโข่งจื่อโถงมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น และทันใดนั้นก็กระซิบ“จื่อโถงบอกว่าเธอไม่เคยนั่งเรือสำราญ ผมจึงคิดว่ายังไงก็ไม่รีบกลับ ผมจึงพาเธอมาที่นี่ เพื่อสร้างความสัมพันธ์กับเธอ”

“ฮ่าฮ่า” เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนก็อดหัวเราะไม่ได้ เหตุผลนี้ ไม่เลว!

จิ่วเจี้ยมีความสุขมากเมื่อเห็นโข่งจื่อโถงและจินไห่เซวียน เขาได้ยินการทะเลาะกันของพวกเขาสองคน ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งไปด้านหน้าโข่งจื่อโถงและถามว่า "จื่อโถง เกิดอะไรขึ้น?ไอ้หมอนั่นทำให้คุณโกรธอีกแล้วหรือ?"

“หึ มันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด!” เมื่อได้ยินมีคนช่วยตนเอง โข่งจื่อโถงจ้องไปที่จินไห่เซวียน“ฉันจะบอกพวกคุณนะ เดิมทีเราทันเรือลำแรก แต่เขานอนเกินเวลา พวกคุณว่าน่าโมโหไหม? "

“ไม่สิ ผมจำได้ว่าเราออกเดินทางก่อนพวกคุณ ทำไมพวกคุณถึงมาก่อนพวกเรา?” เย่เทียนถามอย่างไม่เข้าใจ

“เรามาโดยเครื่องบิน ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง” จินไห่เซวียนยักไหล่อย่างเฉยเมย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนก็ตกตะลึงชั่วครู่ ดูแล้ว กองกำลังของบ้านของจินไห่เซวียนนั้นไม่ธรรมดา อยู่สหรัฐอเมริกาแต่เขายังสามารถมีเครื่องบินในประเทศจีนได้

ได้ยินเพียงไม่กี่คำจากโข่งจื่อโถง เย่เทียนก็เข้าใจด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองคนน่าจะไปพักที่โรงแรมในท้องถิ่นหลังจากออกจากโลกบู๊ และจินไห่เซวียนน่าจะเหนื่อยจนตื่นสาย และพลาดเรือลำแรกไป

เรือสำราญออกวันละสองครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรออีกสองสามชั่วโมงก่อนที่จะพบพวกเขา

“นั่นไม่ใช่ความผิดของจินไห่เซวียนทั้งหมด ลองคิดดูสิ คุณก็รู้ว่าสถานการณ์สองสามวันนี้ในโลกบู๊ ดังนั้นจินไห่เซวียนเหนื่อยและนอนตื่นสายก็เข้าใจได้” เย่เทียนช่วยจินไห่เซวียนพูดด้วย รอยยิ้มบนใบหน้า

เมื่อโข่งจื่อโถงได้ยินคำพูดของเขา เบะปากด้วยความไม่พอใจ “แน่นอน ฉันรู้ แต่ฉันก็ทนไม่ได้!”

“จื่อโถง…”จินไห่เซวียนมองที่โข่งจื่อโถงอย่างไร้เดียงสา แต่เธอจ้องมาที่เขาอีกครั้ง เกาศีรษะของเขาแล้วมองไปที่เย่เทียน“พี่เย่!”