บทที่ 951 ออกจากเมืองเถาหยวน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็ส่ายหัวและถอนหายใจ และตบจิ่วเจี้ยด้วยฝ่ามือข้างหนึ่ง"จิ่วเจี้ย โลกมนุษย์เทียบไม่ได้กับโลกบู๊ ดังนั้น เมื่อคุณออกไป อย่าทำอะไรโดยประมาท เข้าใจไหม? อีกอย่าง ตอนนี้อาจารย์ไม่อยู่ด้วย บางสิ่งบางอย่าง อย่าไปยุ่ง!"

ร่างกายของจิ่วเจี้ยแข็งภายใต้ฝ่ามือของเขา เขากัดฟันและทนต่อแรงกด จากนั้นหายใจเข้าลึกๆ และตอบด้วยเสียงอันดัง "จิ่วเจี้ย ฟังคำสอนของอาจารย์!"

ปรมาจารย์ไร้เจตสิกพยักหน้าและเดินไปหาเสวียนเฉิง “หลานเสวียนเฉิง คุณอายุมากกว่าจิ่วเจี้ย และคุณก็เป็นผู้ใหญ่กว่า มีหลายสิ่งหลายอย่าง คุณต้องช่วยจิ่วเจี้ย อย่าปล่อยให้จิ่วเจี้ยไปทำอะไรที่ไม่ควร รู้ไหม?"

“เสวียนเฉิงเข้าใจแล้วครับ!” ดวงตาที่จืดชื่นของเสวียนเฉิงเต็มไปด้วยความเคารพ พยักหน้าและตอบ

หลังจากพูดคุยกับพวกเขาทั้งสามแล้ว ดวงตาของปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็ฉายแววเคร่งขรึม “ผู้นำเย่ คราวนี้คุณไปที่นั่น เพียงเพื่อสืบสวนสถานการณ์เท่านั้น อย่าลืมจำไว้ว่า คุณต้องคิดก่อนจะทำอะไร”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนก็ยับยั้งการแสดงออกของเขาและพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ปรมาจารย์ไร้เจตสิก วางใจเถอะ ผมรู้ว่าต้องทำอย่างไร”

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน ปรมาจารย์ไร้เจตสิกมองเขาด้วยความชื่นชมในดวงตาของเขา ตบไหล่ของเขาและกล่าวว่า "ไปกันเถอะ ผมจะส่งพวกคุณออกจากโลกมนุษย์เดี๋ยวนี้"

เย่เทียนได้ยินคำพูดนั้น กล่าวทักทายทุกคน แล้วก็กล่าวคำอำลาทีละคน จากนั้นก็จากไปพร้อมกับจิ่วเจี้ย เสวียนเฉิงและปรมาจารย์ไร้เจตสิก

ทั้งสี่คนไม่ใช่คนธรรมดา หลังจากควบม้าไปตลอดทาง ไม่นานพวกเขาก็มาถึงทางเข้าและทางออกของโลกบู๊ และตรงทางเข้า มีรถขนาดเล็กรออยู่แล้ว

“ผู้นำเย่ ผมจะส่งพวกคุณถึงที่นี่นะ เมื่อไปถึงประเทศวาติกันแล้ว ระวังตัวด้วย!” ปรมาจารย์ไร้เจตสิกหยุดและเตือนอีกครั้ง

“อืม” เย่เทียนพยักหน้า พาจิ่วเจี้ยและนักพรตเต๋าชิงเฟิงไป

เมื่อมองไปที่ทิศทางที่พวกเขาทั้งสามจากไป ปรมาจารย์ไร้เจตสิกถอนหายใจอย่างหนัก “ผู้นำเย่ อนาคตของประเทศจีน ขึ้นอยู่กับพวกคุณนะ!”

หลังจากออกจากโลกบู๊ จิ่วเจี้ยมองดูรถที่วิ่งผ่านไปมาอย่างสงสัย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขามายังโลกมนุษย์ หรือเป็นเพราะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ห่างจากปรมาจารย์ไร้เจตสิก

ในทางกลับกัน เสวียนเฉิงดูเฉยเมย เขาติดตามนักพรตเต๋าชิงเฟิงไปทั่วทุกทิศในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เห็นได้ชัดว่ามีความรู้มากมาย

ในไม่ช้า ท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดลง และรถก็จอดที่ทางเข้าโรงแรมที่เรียบง่ายและดูสะอาดตา

“ทำไมเหรอ?” เย่เทียนถามด้วยความสงสัย

“ผู้นำเย่ คืนนี้พักที่นี่กัน” คนขับยิ้มและกล่าว “พรุ่งนี้เราจะไปที่ท่าเรือเพื่อขึ้นเรือโดยตรง”

“นั่งเรือ?” เย่เทียนผงะเมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ นี่มันอะไรกัน บอกว่ารีบไม่ใช่เหรอ? ยังจะนั่งเรือ? เทียบกับเครื่องบิน มันช้ากว่าบินไม่ใช่หรือ?

“ใช่ เพราะตอนนี้ผู้เชี่ยวชาญจากทั่วทุกมุมโลกมารวมตัวกันที่ประเทศวาติกัน และอิตาลีก็จำกัดการเข้าออกเช่นกัน ดังนั้น เมื่อถึงตอนนั้น พวกคุณจะต้องนั่งเรือสำราญ และเมื่อพวกคุณมาถึงท่าน้ำอิตาลี จะมีคนอื่นๆมาพาพวกคุณไปอิตาลี” คนขับอธิบาย

“พู่!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนก็สำลักน้ำลาย แม้ว่าคนขับจะไม่พูดตรงๆ แต่ก็ชัดเจนแล้วว่าให้พวกเขาแอบลับล่อเข้าไป!

ทันใดนั้น เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมืดมนเล็กน้อยในใจ ตอนแรก ปรมาจารย์ไร้เจตสิกรู้สถานการณ์ในประเทศวาติกันอย่างรวดเร็ว เขาคิดว่าเส้าหลินนั้นเก่งกาจ ที่ไหนได้ เขาคิดผิด

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้แต่แรก เย่เทียนยอมให้หยุนหลินไห่จัดเตรียมดีกว่า ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้หรอก เพราะด้วยความสามารถของหยุนหลินไห่ การจัดเตรียมคนสามคนให้เข้าไปไม่น่าจะมีปัญหา

แค่ตอนนี้มาก็มาแล้ว และยังพาจิ่วเจี้ยกับเสวียนเฉิงมาด้วย เย่เทียนก็ไม่ได้โมโหและพูดว่า "ผมรู้แล้ว"

ขณะพูด เย่เทียนได้ออกจากรถแล้ว เสวียนเฉิงและจิ่วเจี้ยก็เช่นกัน ทั้งสามคนตามคนขับและเข้าไปในโรงแรม

...