บทที่ 958 คุณไม่ควรยั่วยุผม

จากนั้น เย่เทียนหยิบไวน์แดง 2 แก้วจากมือของบริกรที่ผ่านไปมา เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

ก็เห็นร่างหนึ่ง "ไห่เซวียน ดูคนนั้นสิ"

จินไห่เซวียนจิบไวน์แดง เงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของเย่เทียน และเห็นชายคนหนึ่งกำลังกอดสาวทั้งซ้ายและขวา เขาเป็นคนที่มีความขัดแย้งกับพวกเขาตอนขึ้นเรือในตอนเช้า เขาก็เยาะเย้ย "คนดีจอมปลอม!"

ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังมองมาที่เขา เขาจึงมองไปรอบๆ แต่ไม่พบอะไร และยังคงหยอกล้อผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขาต่อไป

“พอๆ อย่าไปมองเขาอีกเลย ทำตัวเองให้ดีเถอะ ดูภรรยาของคุณซิ ไห่เซวียน...” เย่เทียนไม่สนใจ เขาหันมามองและแตะข้อศอกของจินไห่เซวียน สายตามุ่งไปที่โข่งจื่อโถงซึ่งวิ่งไปที่ด้านข้างของอาหารตั้งนานแล้ว "ไห่เซวียน ระวังภรรยาของคุณจะหนีไปกับคนอื่นนะ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จินไห่เซวียนก็หันไปมอง ก็เห็นว่ามีเพศตรงข้ามมากมายรายล้อมโข่งจื่อโถง ยื่นมือออกมาอย่างสุภาพและเป็นมิตร

จินไห่เซวียนยกคิ้วและแก้วในมือของเขากำลังจะถูกเขาบดขยี้ แน่นอนว่า ไม่ใช่เพราะโข่งจื่อโถง แต่เป็นกลุ่มคนที่เชิญโข่งจื่อโถงให้เต้นรำบนเวที

จินไห่เซวียนรีบเดินไปที่โข่งจื่อโถงและพูดด้วยใบหน้าเศร้า "โอ๊ยแม่นาง ทำไมแค่แปปเดียว คุณก็วิ่งมาที่นี่ล่ะ คุณทำอะไรอยู่?"

“เอ่อ ฉันเห็นที่นี่มีของอร่อยจึงมาน่ะ”โข่งจื่อโถงยักไหล่อย่างเฉยเมย “ใครจะรู้ว่าฉันกินอยู่ดีๆ พวกเขาก็มาชวนฉันไปเต้นรำ”

“เต้นรำ?ได้ ผมจะเต้นรำกับคุณเอง!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ คิ้วของจินไห่เซวียนก็ยกขึ้นอีกครั้ง และเขาก็ดึงโข่งจื่อโถงไปที่กึ่งกลางของเวทีเต้นรำ และใช้มือข้างหนึ่งโอบรอบเอวของเธอ

จินไห่เซวียนมองไปที่โข่งจื่อโถงด้วยดวงตาที่ลึกซึ้ง ริมฝีปากบางของเขาปิดไว้แน่น ร่างกายของเขาแนบชิดเธอ ไม่มีอะไรปรากฏบนใบหน้าของเขา แต่สีชมพูที่ก้นหูของเขาทรยศต่ออารมณ์ตอนนี้ของเขา

เพราะว่า เขาไม่เคยใกล้ชิดกับโข่งจื่อโถงเท่านี้มาก่อน แต่ตอนนี้...

จู่ๆเขาก็รู้สึกชอบเจ้าภาพที่จัดงานนี้

รู้สึกได้ถึงความร้อนที่เพิ่มขึ้นของร่างกายส่วนล่างของจินไห่เซวียน โข่งจื่อโถงกลืนน้ำลายของเธอ เธอเหลือบมองไปที่ผู้คนที่เต้นรำอยู่ข้างๆเธอ และเห็นว่าร่างกายของพวกเขาไม่ได้อยู่ใกล้กันนัก

เขาตบจินไห่เซวียนและกระซิบ "ฉันว่า จินไห่เซวียน พวกเขาไม่ได้ชิดกันขนาดนั้น โอเคไหใ?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จินไห่เซวียนก็ปล่อยโข่งจื่อโถง ไปแตะจมูกของเขาแล้วพูดว่า "ขอโทษที ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมลืมอะ"

เขาจะไม่มีวันยอมรับว่าเขาประหม่า และไม่ยอมรับว่าเขาชอบความรู้สึกใกล้ชิดกับโข่งจื่อโถง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เย่เทียนที่เฝ้าดูอยู่ข้างสนามก็อดยิ้มไม่ได้ จิบไวน์แดงแล้วยกแก้วให้สองคนที่กำลังเต้นรำ

จินไห่เซวียนก็หันหัวของเขาโดยบังเอิญ และเย่เทียนก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม มีท่าทีว่าคุณรู้

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของจินไห่เซวียนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

ในเวลานี้ ผู้หญิงที่มีรูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งในชุดคอวีเดินเข้ามาใกล้เย่เทียน และถ้วยก็สัมผัสเขาเบา ๆ "ทุกคนมีความสุขขนาดนี้ ทำไม หนุ่มหล่อทำไมยืนอยู่คนเดียวล่ะ?"

เย่เทียนเห็นว่ามีคนสวยเข้ามาหาเขาก่อน ดังนั้น โดยธรรมชาติแล้วเขาจะไม่ปฏิเสธที่จะคุยกับเธอ เขาขมวดคิ้วและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณก็อยู่คนเดียวเหรอ?”

“อื้ม? ใช่ มันเหงานะตัวคนเดียวอะ!” หลังจากพูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็เอนตัวเข้าไปใกล้เย่เทียนมากขึ้น สายตาของเธอดูเย้ายวน และเธอก็ยื่นมือออกไป ปลายนิ้วของเธอแตะที่บนหน้าอกของเย่เทียน หมุนเป็นวงกลม “ยังไงก็ตัวคนเดียว คนหล่อ ไม่ทราบว่าฉันสามารถชวนคุณมาเต้นกันหน่อยไหม?”

“ผู้หญิงสวยเชิญ ถ้าปฏิเสธ มันก็ไม่สมควรใช่ไหม?” เย่เทียนตอบ วางแก้วไวน์ลง ใช้มือข้างหนึ่งคล้องเอวที่เรียวของหญิงสาวขึ้น ชิดเข้าไปใกล้เธอ เอนพิงไปที่หูของเธอและยิ้ม"คนสวย น่าเสียดายที่ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่..."