บทที่ 964 หวู่ฉือไร้ยางอายจริงๆ

“นี่คือ?” ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ จิ่วเจี้ยก็ละสายตาจากทีวีและจ้องไปที่คนสองคนในห้องน้ำด้วยดวงตาเบิกกว้าง “พี่เย่ ไม่คิดว่าคุณจะชอบเรื่องชายๆ ดูเหมือนว่าผมต้องอยู่ห่างๆจากคุณแล้ว"

ขณะที่พูดจิ่วเจี้ยพูด ก็แสร้งทำเป็นหวาดกลัว โดยกำผ้าห่มไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง เพราะกลัวว่าสัตว์ร้ายในตัวเย่เทียนจะระเบิดออกมา

“ไปให้พ้น!” เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น เขาตะโกนโดยหันหัวกลับมา จากนั้นเขาก็จ้องตรงไปที่ไอ้คนดวงซวยที่อยู่ข้างหน้าเขาและยิ้ม“ไม่ต้องกังวล ผมจะอ่อนโยนต่อคุณ! "

แม้ว่ารอยยิ้มเย่เทียนจะยิ้มแย้มแจ่มใสมากในตอนนี้ แต่ในสายตาของผู้โชคร้าย รอยยิ้มนี้ดูเหมือนปีศาจที่คลานออกมาจากขุมนรก ซึ่งน่ากลัวอย่างยิ่ง!

ไม่รอให้ชายผู้เคราะห์ร้ายจะคิดไปมากกว่านี้ เย่เทียนก็เคลื่อนไหวแล้ว มือขวาของเขาก็เอื้อมมือออกไปทันที และเข็มสีเงินก็ปรากฏขึ้นกะทันหัน แสงเย็นวาบผ่านไป และเข็มสีเงินก็เข้าไปในร่างกายของชายผู้เคราะห์ร้ายโดยตรง

"อ๊าก...คันจัง...คันจัง..." เข็มสีเงินของเย่เทียนร่วงลงไป ใบหน้าของชายที่โชคร้ายก็เปลี่ยนไปในทันใด และเขาก็บิดตัวไปมาทันที ร่างกายบิดเบี้ยวเหมือนงู หมูบนพื้นไม่หยุด และสองมือก็เกาบนร่างกายไม่หยุด

“หึหึ ผมแค่อยากรู้ว่าจะทนได้นานแค่ไหน?” เย่เทียนเอามือกอดอกและเยาะเย้ย

"คันจัง...เจ็บ..." ชายที่โชคร้ายกำลังร้องไห้และหัวเราะ คนทั้งคนดูทรมานมาก

“บอกผมมาว่าทำไมคุณถึงแอบเข้าไปในห้องของเรา? หวู่ฉือต้องการจะเล่นอะไรของเขา?” เย่เทียนส่งเสียงอย่างเย็นชา

ชายผู้เคราะห์ร้ายเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเย่เทียน เขากัดฟันและริมฝีปากของเขา และคนทั้งคนก็ดิ้นไปมาและกลิ้งไปมากับพื้น ราวกับว่าเขากำลังวางแผนที่จะต่อต้านจนถึงที่สุด

“ไม่เลว ไม่เลว ผมชื่นชมในตัวคุณมาก ได้ ผมมีเวลาเล่นกับคุณอย่างช้าๆ” เย่เทียนเยาะเย้ยที่มุมปากของเขา เอนตัวไปที่ประตู มองดูไอ้คนดวงซวยที่เอาแต่กรีดร้องอย่างเย็นชาบนพื้น

วิธีการรีดไถคำสารภาพแบบนี้อย่าว่าแต่เหมาะกับคนธรรมดาเลย แม้แต่นักบู๊บางคนก็ทนไม่ได้ เย่เทียนไม่เชื่อว่าสุนัขรับใช้ของหวู่ฉือนี้เก่งกว่านักบู๊ที่เห็นความเป็นความตายเป็นเรื่องเล็ก!

ผ่านไป 1 นาที คนโชคร้ายยังกัดฟันแน่น...

สองนาที...

ภายในสามนาที เสื้อผ้าบนร่างกายของเขาสกปรกและเลอะเทอะแล้ว ยิ่งกว่านั้น ผิวที่เปลือยเปล่าของเขายังมีคราบเลือดขีดข่วนและใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวมากขึ้นไปอีก

“ผม ผมพูด ผมพูด!” ชายผู้โชคร้ายทนได้เพียงสามนาที และทนความรู้สึกถูกมดนับพันกัดไม่ได้อีกต่อไป และในที่สุดก็พูดขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ปากของเย่เทียนก็ยิ้มอย่างมีชัย และเขาก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พลังภายในของเขาวิ่งออกไป และกดบนร่างของชายที่โชคร้ายเล็กน้อย

ติ้ง!

ด้วยเสียงที่คมชัด เข็มสีเงินก็หลุดออกจากชายผู้เคราะห์ร้ายทันที และแทงผนังห้องน้ำอย่างดุเดือด เจาะเข้าไปลึกพอสมควร!

เกือบจะทันทีที่เข็มสีเงินหลุดออกมา คนโชคร้ายก็หยุดดิ้นรน เขานอนอยู่บนพื้นอย่างช่วยไม่ได้ หอบหายใจ ราวกับว่าเขาใช้กำลังทั้งหมดเพื่อลุกขึ้น

“ไม่เลว ทนได้สามนาที ถือว่าใช้ได้” เย่เทียนหัวเราะ “มาเถอะ พูดเถอะ แต่ผมหวังว่าคุณจะโกหกผม เช่นนี้ ผมจะได้ให้คุณสนุกไปนานๆ”

“ปีศาจ! คุณคือปีศาจ!” ผู้โชคร้ายมองไปที่เย่เทียนด้วยใบหน้าขมขื่น

“อาจจะ” เย่เทียนยักไหล่อย่างเฉยเมย และพูดจางๆว่า “อย่าเสียเวลาเลย”

“ความจริงผมแค่ฟังเจ้านาย…” ชายผู้เคราะห์ร้ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดช้าๆ