บทที่ 965 ผมจะทำให้คุณโด่งดัง

ถ้าเป็นคนธรรมดาคงจะโดนแน่ ถ้าคลิปนี้โพสต์ลงโซเชียลจริง เกรงว่าชื่อเสียงคนนี้จะพังทลายทุกอย่าง !

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ สีหน้าของเย่เทียนก็มืดลง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าหวู่ฉือจะไม่พอใจ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะใช้วิธีการที่เลวทรามเช่นนี้ ต้องรู้ว่า ทั้งสองคนผิดใจกันเพียงเล็กน้อย

“ยังมีอีกไหม?” แม้ว่าเขาจะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากมาย แต่เย่เทียนไม่ได้แสดงสัญญาณใดๆบนใบหน้าของเขาเลย มันดูเย็นชา

“ไม่ ไม่มีแล้ว!” ชายผู้เคราะห์ร้ายมีน้ำมูกและน้ำตาไหล ลำคอของเขาแหบแห้งสุดขีด และเขาตอบอย่างอ่อนแรง มองขึ้นไปที่เย่เทียน ดวงตาเต็มไปด้วยการขอความเมตตา

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เย่เทียนเหยียดมือออกและบรรเทาอาการคันของชายผู้เคราะห์ร้าย ในใจก็มีแผนขึ้นมาทันใด ในเมื่อหวู่ฉือสามารถคิดอุบายที่สร้างความเสียหายเช่นนี้ได้ มันก็เพียงพอแล้วที่จะเห็นได้ว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไร

แม้ว่าอาการคันจะบรรเทาลงแล้ว แต่ชายที่โชคร้ายคนนั้นก็มีคราบเลือดบนร่างกายของเขาจากการขูดขีดแล้วในตอนนี้ เหมือนกับลูกบอลที่รั่วไหล นอนนิ่งอยู่บนพื้น สีหน้าของเขาน่าเกลียดอย่างยิ่ง

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า เย่เทียน ชายหนุ่มร่างผอมจะสามารถทำให้เขาเข้าใจอย่างแท้จริงว่าตายทั้งเป็น!

แม้ว่าจะเป็นเวลาเพียงไม่กี่นาที แต่คนโชคร้ายยอมตายดีกว่าสัมผัสความรู้สึกถูกมดนับพันกัด!

โดยไม่รอให้ไอ้ดวงซวยคิดเรื่องนี้มากไปกว่านี้ เย่เทียนยกเขาขึ้นมาอีกครั้งและพูดอย่างเย็นชาว่า “ไป พาผมไปที่ห้องของหวู่ฉือ!”

ขณะพูด เย่เทียนได้ยกเขาออกจากห้องน้ำแล้ว เอาเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งออกจากห้องแล้วคลุมเขา และพูดกับจิ่วเจี้ยและเสวียนเฉิงว่า "ผมจะออกไปสักพัก เดียวกลับมา"

“ยังจะออกไปข้างนอกอีกหรือ? แค่โยนมันลงทะเลแล้วให้อาหารปลาโดยตรงก็พอ” จิ่วเจี้ยขมวดคิ้ว เขาได้ยินสิ่งที่ชายผู้เคราะห์ร้ายเพิ่งพูด ไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่โกรธ

“เขาเป็นแค่กุ้งตัวเล็กๆ แค่นี้ก็พอแล้ว หวู่ฉือจะเล่นกับผมไม่ใช่?งั้นเราก็ใช้วิธีที่เขาปฏิบัติต่อเราปฏิบัติต่อเขา!” เย่เทียนหัวเราะอย่างเย็นชา

“โอ้?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของจิ่วเจี้ยก็มีสีหน้าที่มีความสุข และลุกขึ้นจากเตียงทันที “ผมจะไปดูด้วย”

“พวกคุณไปเถอะ ผมไม่ไป” ก่อนที่เย่เทียนจะพูดได้ เสวียนเฉิงก็พูดอย่างเฉยเมย

เย่เทียนรู้จักเสวียนเฉิงเป็นอย่างดี และเขาไม่ได้บังคับ เขายิ้มอย่างชั่วร้ายและพยุงไอ้คนซวยกับจิ่วเจี้ยออกไปด้วยกัน

เพราะเป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว บวกกับผิวหนังของชายผู้เคราะห์ร้ายก็ถูกเสื้อคลุมของเย่เทียนปกคลุม แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาคิดว่าเขาเมา ดังนั้นเย่เทียนและจิ่วเจี้ยจึงพาเขากลับไปที่ห้องเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน ภายใต้การนำทางของผู้เคราะห์ร้าย กลุ่มคนสามคนได้มาถึงประตูห้องของ หวู่ฉือแล้ว และทั้งสองข้างของห้องเป็นที่พักของผู้คุ้มกันของเขา เห็นได้ชัดว่าสถานะของหวู่ฉือไม่ธรรมดา

เป็นเพียงว่า เย่เทียนจะไปพิจารณามากขนาดนี้ได้ไง เขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างการเดินทางไปประเทศวาติกันครั้งนี้ ตอนนี้เย่เทียนเหมือนคนเท้าเปล่าไม่กลัวการสวมรองเท้า นอกจากนี้ เมื่อเทียบกับพลังของโลกมนุษย์แล้ว เย่เทียนก็ไม่ต้องกลัวอะไร!

“จิ่วเจี้ย เราแบ่งห้องกันคนละห้อง และชกทุกคนในนั้นจนสลบ!” เย่เทียนไม่รีบเร่งที่จะไปจัดการหวู่ฉือ แต่วางแผนที่จะจัดการบอดี้การ์ดเหล่านั้นก่อน "จำไว้ อย่าส่งเสียงดังมาก เพื่อไม่ทำให้ไอ้เหี้ยนั้นรู้ตัว!”

จิ่วเจี้ยตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นจึงคิดได้ พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เดินไปที่ประตูห้องของบอดี้การ์ดทางด้านขวา แล้วเคาะประตู

ตงตงตง!

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เทียนก็ไม่เสียเวลา จับชายผู้เคราะห์ร้ายไว้ด้วยมือข้างหนึ่งแล้วเดินไปที่ประตูห้องบอดี้การ์ดที่อยู่ทางด้านซ้ายและเคาะประตู

“นั่นใคร?” เสียงทุ้มดังมาจากในห้อง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนก็เยาะเย้ยในใจ และบีบไอ้คนเฮงซวยที่อยู่ในมือของเขาทันที

“นี่ ผมเอง! ผมกลับมาแล้ว!” ชายผู้โชคร้ายตอบโต้ทันที และขณะตอบ เขาก็สวดอ้อนวอนในใจอย่างเงียบๆ เพื่อนๆ อย่าโทษผมนะ!

“ทำไมคุณเพิ่งกลับมา? คุณหายไปนานมากแล้ว และเราก็ยังกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณไหม!” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย คนด้านในก็ผ่อนคลายความระมัดระวังและเปิดประตูโดยตรง