บทที่ 966 การต่อสู้ยามค่ำคืน

มีความดูถูกในใจอย่างมาก แต่การกระทำของเย่เทียนไม่ได้ช้า และรีบหลบและซ่อนตัวที่ประตูห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

“ที่รัก ผมมาแล้ว!” ขณะที่ประตูห้องน้ำเปิดออก หวู่ฉือก็วิ่งออกไปพร้อมกับห่อด้วยผ้าเช็ดตัว

สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาเขาคือผู้หญิงสองคนที่สลบบนเตียงไปแล้ว หวู่ฉือแอบอุทานว่าแย่แล้ว แต่ก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหว จู่ๆหลังคอของเขาก็เจ็บ และเขาก็หมดสติไปในชั่วพริบตา ไม่รู้ว่าใครทำเขา

และนี่คือสิ่งที่เย่เทียนคาดไว้ มิฉะนั้น เขาจะไม่ต้องแอบเข้ามาหรอก ขอเพียงหวู่ฉือไม่เห็นเขา ก็จะไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าเขาเป็นคนทำ เช่นนี้ เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไร!

ในคืนที่มืดมิด ร่างสองร่าง ร่างหนึ่งสูงและอีกร่างเตี้ยกำลังต่อสู้กันแอบอยู่บนดาดฟ้าที่ท้ายเรือสำราญอย่างดุเดือด

สีหน้าของสิงเจ๋อยังคงเหมือนเดิม และแม้กระทั่งที่มุมปากก็มีรอยยิ้มอยู่ด้วย แต่ภายใต้รอยแผลเป็นอันน่ากลัวบนใบหน้าของเขา มันดูน่ากลัวเล็กน้อย

ในทางกลับกัน อาการของช่ายเหมยเป่าไม่ค่อยดีนัก หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ ส่วนหลังของเธอก็เปียกด้วยเหงื่อเย็น และเธอก็หอบอย่างหนัก

“โอ้ แม้แต่นี่ก็สามารถหลบไปได้? ดูเหมือนว่าผมต้องจริงจังแล้ว มิฉะนั้น ผู้คนบนเรือเห็นก็แย่แล้ว” เมื่อเห็นช่ายเหมยเป่าหลบการฟันดาบของเขา สิงเจ๋อก็พูดอย่างเย็นชา

คำพูดลดลง สิงเจ๋อโฉบขึ้นอีกครั้งและแทงดาบในมือขวาของเขาทันทีอีกครั้ง แต่ระหว่างทางที่โจมตี มือซ้ายของเขาทำท่าทางแปลกๆ และทันใดนั้นเถาวัลย์สีเขียวสองสามต้นก็ปรากฏขึ้นบนดาดฟ้า เข้าไปพัวพันกับเท้าขวาของช่ายเหมยเป่าโดยตรง

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา หัวใจของช่ายเหมยเป่าจมลง แต่ไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเธอ และดวงตาของเธอจับจ้องไปที่สิงเจ๋อผู้ซึ่งกำลังโจมตีเธอ

“ฮืบ!” สิงเจ๋อที่พุ่งขึ้นไป ทันใดนั้นก็หายใจเข้าลึกๆ เขาสะดุดเท้าไปสองสามก้าว ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ ความแข็งแกร่งภายในร่างกายของช่ายเหมยเป่ากำลังกระจายออก และมีดสั้นก็ตัดเถาวัลย์สีเขียวที่พันขาของเธอออกไป หลุดออกจากระยะการโจมตีของสิงเจ๋อ

และเถาวัลย์ที่ถูกตัดออกไปก็หายไปจากดาดฟ้าในทันที ราวกับว่าไม่เคยปรากฏมาก่อน

“ในที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้ว?” สิงเจ๋อเยาะเย้ย หยิบยาสองขวดออกจากกระเป๋าของเขาแล้วเทลงโดยตรง

ช่ายเหมยเป่ามองไปที่การเคลื่อนไหวของสิงเจ๋ออย่างสงสัย แต่ไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าโดยตรง

สิงเจ๋อเลียริมฝีปากของเขาขณะกลืนยา "มาอีก!"

ในขณะที่พูด สิงเจ๋อได้ขยับเท้าอย่างหนักแล้วมือซ้ายของเขายกขึ้นเล็กน้อย และเถาวัลย์ก็งอกออกมาจากดาดฟ้าทันที และกวาดไปทางช่ายเหมยเป่า ในเวลาเดียวกันดาบยาวในมือของเขากวาดออกไปโดยตรง

ช่ายเหมยเป่าขมวดคิ้วและจ้องไปที่สิงเจ๋ออีกครั้ง แต่คราวนี้ สิงเจ๋อเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ช่ายเหมยเป่าก็ตกใจและอยากจะหลบหนี แต่เถาวัลย์ก็พันกันอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธออีกครั้ง เมื่อเห็นดาบของสิงเจ๋อใกล้เข้ามาทุกที รีบนั่งลง และหลบทัน ในเวลาเดียวกัน มีดสั้นก็เฉือนเถาวัลย์ด้วย

พลาดการโจมตีครั้งนี้ สิงเจ๋อก็โจมตีอีกครั้งและดาบยาวในมือของเขาก็ฟันลงไปตรงๆ

บูม!

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ ช่ายเหมยเป่าก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ของเธอ เมื่อเถาวัลย์ถูกตัดออก ก็กลิ้งหนีไปอย่างรวดเร็ว ดาบของสิงเจ๋อฟันบนดาดฟ้าเรืออย่างแรง และดาบยาวก็แทงทะลุดาดฟ้าทันที...

เพียงแต่ว่าทั้งสองคนที่ต่อสู้กันไม่ทันสังเกตเห็น บนถนนสู่ดาดฟ้า ชายหนุ่มรูปงามและชายหัวโล้นก็ปรากฏตัวขึ้นในขณะนี้ เป็นเย่เทียนและจิ่วเจี้ย

“ผมว่าแล้วทำไมรู้สึกแปลกๆ ที่แท้เป็นยอดมนุษย์นี่เอง” จิ่วเจี้ยขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกถึงพลังงานที่กระจัดกระจายในอากาศ

“คือเธอ?” มีญาณทิพย์ แม้จะพูดได้ว่ายื่นมือออกไปเขาก็มองไม่เห็นนิ้วของเขาในตอนนี้ แต่เย่เทียนก็เห็นใบหน้าของคนสองคนที่กำลังต่อสู้อย่างชัดเจน และเขาก็บ่นพึมพำอย่างช่วยไม่ได้