บทที่ 967 เธอตายไม่ได้

เธอตายไม่ได้

“คิดว่าผมนอนป่วยอยู่บนเตียงมาสองเดือนนี่นอนไปงั้นๆเหรอ?” สิงเจ๋อเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เห็นแก่ที่เคยทำงานเพื่อองค์กรเดียวกัน ผมจะให้คุณเป็นผีที่เข้าใจว่าตนเองตายเพราะอะไร”

หลังจากหยุดชั่วคราว สิงเจ๋อก็พูดต่อด้วยรอยยิ้ม "แม้ว่าการโจมตีทางจิตของคุณจะแปลก และสามารถพูดได้ว่าไม่มีทางแก้ แต่ว่า นั่นมันสำหรับคนที่อ่อนแอกว่าคุณเท่านั้น แต่ตอนนี้ ผมแข็งแกร่งกว่าคุณ มันเป็นไปไม่ได้ที่คุณจะทำให้ผมตกอยู่ในแดนมายา อย่างมากที่สุดมันกระตุ้นจิตของผมเท่านั้น แต่ฉันเพิ่งดื่มสารกระตุ้นสองขวด แม้ว่าผมจะถูกคุณโจมตีในตอนนี้ ก็ไม่มีความกดดันใดๆ!”

หลังจากคำพูดของสิงเจ๋อลดลง ใบหน้าของช่ายเหมยเป่าก็ดูน่าเกลียดมากขึ้นไปอีก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้จุดอ่อนของพลังวิเศษของเธอ

เย่เทียนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาไม่คิดว่าพลังวิเศษทางจิตจะมีความอ่อนแอเช่นนี้

“เอาล่ะ สายแล้ว ผมจะส่งคุณลงนรกเอง!” เมื่อเห็นช่ายเหมยเป่าเงียบ สิงเจ๋อก็เย้ยหยัน

ในขณะที่พูด สิงเจ๋อเกี่ยวมือซ้ายของเขาเล็กน้อย และเถาวัลย์สองเถาที่มีความหนาเท่าแขนของเขาก็งอกขึ้นจากบนดาดฟ้าอีกครั้ง และเฆี่ยนไปที่ช่ายเหมยเป่าอย่างรุนแรง

ไม่เพียงเท่านั้น สิงเจ๋อขยับเท้า ร่างกายของเขาเหมือนสายฟ้า พุ่งขึ้นไปข้างบน โฉบลงมาเหมือนเสือที่หิวโดย พุ่งมาทางนี้อย่างดุร้าย!

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลูกตาของช่ายเหมยเป่าก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว ในขณะนี้ สิงเจ๋อมีภูมิคุ้มกันต่อพลังวิเศษทางจิตแล้ว แต่ด้วยความแข็งแกร่งของระดับดำตอนปลาย เธอจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของสิงเจ๋อ!

โดยไม่รอให้ช่ายเหมยเป่าคิดมากไปกว่านี้ เถาวัลย์ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธออย่างรวดเร็ว และทุบตีเธออย่างดุเดือด

ช่ายเหมยเป่ารีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็วและหลบด้วยความรันทดเล็กน้อย

ก่อนที่เธอจะขยับได้อีกครั้ง เถาวัลย์อีกต้นก็ไล่ตามและฟาดมาจากบนลงล่าง

บูม!

เถาวัลย์กระแทกอย่างแรงบนดาดฟ้าและส่งเสียงอู้อี้ ในช่วงเวลาวิกฤต ช่ายเหมยเป่ากลิ้งไปเหมือนลาอีกครั้งและหลบด้วยความน่าสังเวชมาก

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ เถาวัลย์เส้นที่สามได้ตามมาแล้ว และพวกมันยังคงขยายใหญ่ขึ้นในสายตาของช่ายเหมยเป่า

เมื่อมองดูเถาวัลย์ที่ใกล้เข้ามา ช่ายเหมยเป่าก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววสิ้นหวังในดวงตาของเธอ ขณะนี้ ตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในสภาวะพลังเก่ายังไม่ไป และพลังใหม่ยังไม่มา เมื่อพลังใหม่ไม่ได้เกิดขึ้น แม้ว่าเธอต้องการหลบหนีก็ตาม ก็ไม่มีแรงหลบหนี

บูม!

เถาวัลย์ฟาดไปที่ช่ายเหมยเป่าอย่างดุเดือด และช่ายเหมยเป่าถูกฟาดจนกระเด็นออกเกือบสองเมตรทันที หากในช่วงเวลาวิกฤติ เธอไม่ได้เอามือปิดไว้ที่หน้าอกเพื่อป้องกันมัน และเธอน่าจะถูกฆ่าตายในกระบวนท่านั้นแล้ว

พู่!

ช่ายเหมยเป่ากระอัดเลือดออกมาอีกคำหนึ่ง แม้ว่าเธอจะปิดกั้นเถาวัลย์ในตอนนี้ แต่ว่า มันก็ทำให้ได้รับบาดเจ็บภายในของเธอและแขนของเธอก็สั่น

“ไปตายซะ!” ในเวลานี้ สิงเจ๋อได้วิ่งขึ้นไปแล้ว ตะโกนอย่างโกรธจัด และแทงช่ายเหมยเป่าด้วยดาบที่ไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป

เพียงแต่ว่า สิ่งที่ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตก็คือภายใต้ความมืดมิดในยามค่ำคืน มีแสงเย็นวาบผ่านเข้ามา และเป้าหมายคือดาบยาวในมือของสิงเจ๋อที่กำลังแทงไปที่ช่ายเหมยเป่าอย่างรุนแรง

ติ้ง!

เสียงที่คมชัดดังขึ้น และในเวลาเดียวกัน สิงเจ๋อรู้สึกเพียงว่าดาบยาวในมือของเขาถูกส่งผ่านไปอย่างกะทันหัน และดาบยาวในมือของเขาเกือบจะบินออกจากมือของเขา และการโจมตีก็หยุดลงทันที