บทที่ 982 เดิมพัน

"ฮึ่ม!" เย่เทียนอุทานและพูดอย่างเฉยเมยว่า "ราชาแห่งการพนันอะไรนั่นฉันไม่รู้หรอก วันนี้ผมจะไปถึงไหนยังไม่รู้เลย!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน แดนระดับฟ้าก็ส่ายหัวไปมาเล็กน้อย และนั่งลงตรงข้ามของเย่เทียนพร้อมกับหัวเราะเยาะและพูดว่า "ไม่ทราบว่าคุณอยากเล่นยังไงครับ?"

"ผมยิ่งเป็นคนขี้เกียจใช้สมองด้วยสิ อย่างนั้นก็เล่นแบบง่ายๆ ก็แล้วกัน เล่นเดาเลขดีไหมครับ" เย่เทียนยักไหล่ และแสร้งทำเป็นหาวอย่างกับเบื่อมาก

"ได้ครับ อย่างนั้นเดิมพันขั้นต่ำเริ่มที่ห้าล้าน และไม่มีเพดานของการเดิมพัน" แดนระดับฟ้าเองก็หัวเราะเยาะในใจ ชื่อเสียงที่เขาได้มาก็เพราะลูกเต๋า ถ้าต้องเล่นลูกเต๋าเขาเองก็ไม่เคยกลัวใครเหมือนกัน!

"พี่เย่……" จินไห่เซวียนพูด เขารู้รายละเอียดเกี่ยวกับแดนระดับฟ้า ในขณะเดียวกัน เขาเองก็กังวลใจ

แต่จินไห่เซวียนยังไม่ทันได้พูดจบ เย่เทียนก็ยื่นมือขวาออกมาพร้อมกับโบกไปมา แปลว่าไม่ต้องกังวล

เมื่อผ่านไปสักพัก เย่เทียนก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย และเขาก็ขี้เกียจพูดกับแดนระดับฟ้ามาก และเอาเงินห้าสิบล้านขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ไหนๆ มันก็เหลือเศษ อย่างนั้นเอาเป็นห้าสิบล้านดีกว่าครับ!"

แดนระดับฟ้าถึงกับอึ้ง และมุมปากก็กระตุกขึ้นมาเล็กน้อย นี่เป็นเศษจริงๆ เหรอ? เศษจากห้าสิบล้าน? นี่เพิ่งตาแรกจำเป็นต้องลงหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?

ในเมื่อแดนระดับฟ้าเป็นถึงราชาแห่งการพนันของอเมริกา ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่น้อย พร้อมกับพยักหน้าและหัวเราะเยาะ "น้องชายนี่กล้าไม่เบาเลยนะ อย่างนั้นเดี๋ยวผมจะเล่นเป็นเพื่อนให้ก็ได้"

จากนั้นผ่านไปสักพัก แดนระดับฟ้าก็ทำท่าเชิญ และพูดต่อว่า "น้องชายในเมื่อนายเป็นแขก ก็ให้นายเป็นคนเริ่มก่อน"

"คุณแน่ใจนะครับ?" เย่เทียนมองไปที่แดนระดับฟ้าอย่างแปลกๆ สำหรับสายตาของคนที่สามารถมองทะลุได้ เขามองออกว่าในห้องนี้นอกจากเขากับจินไห่เซวียนสองคนแล้ว ล้วนเป็นคนธรรมดาทั้งนั้น

หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ ต่อให้เย่เทียนใช้พลังของตัวเอง ก็ไม่มีใครสัมผัสได้อยู่ดี หรือต่อให้สัมผัสได้ก็สัมผัสได้แค่ลมที่พัดไปมาเท่านั้น ไม่มีทางสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเย่เทียนได้แน่นอน

"อย่างนี้ท่านไช่คงไม่รังเกียจแน่นอน!" แดนระดับฟ้าหัวเราะ และหันไปมองไช่เซิ่ง

"แน่นอนว่ามันไม่สำคัญอยู่แล้ว" ไช่เซิ่งเองก็หัวเราะและตอบกลับไป

"อย่างนั้น ผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ" เย่เทียนพยักหน้า และหยิบถ้วยลูกเต๋าขึ้นมาจากโต๊ะ ถ้วยลูกเต๋าคล้ายกับถ้วยที่เล่นข้างนอก แค่มีลูกเต๋าเพิ่มมาอีกสองลูกเท่านั้น ทั้งหมดก็รวมเป็นห้าลูก

เย่เทียนไม่ได้ทำเหมือนที่เราเห็นในละคร เขาปัดลูกเต๋าทั้งห้าลูกลงในถ้วย และเหยียดมือข้างที่มีลูกเต๋าทั้งห้าออกไป พร้อมกับพูดว่า "ใช่แล้ว มีเพลงไหม?"

ทันทีที่เย่เทียนพูดจบ ทุกคนถึงกับอึ้ง อะไรนะ? เพลงเหรอ? การเดาแต้มของลูกเต๋าที่จะออกต้องอาศัยทักษะการฟัง ถ้าเปิดเพลงแบบนี้ แล้วจะแข่งยังไงล่ะ?

ในเวลานี้ขณะที่ทุกคนกำลังงุนงง เย่เทียนก็ใส่ลูกเต๋าลงในถ้วยลูกเต๋าเรียบร้อยแล้ว และใช้มือซ้ายตบลงไปบนโต๊ะ และในขณะเดียวกันก็ตบถ้วยลูกเต๋าลงบนโต๊ะเหมือนกัน

"เอาล่ะ คุณเดาได้เลย" ทันทีที่ทำเสร็จทุกอย่าง ทุกคนก็ได้สติกลับมา ในตอนนั้นเย่เทียนก็ได้พูดอย่าช้าๆ

แดนระดับฟ้าถึงกับขมวดคิ้ว ไม่คิดเลยว่าเย่เทียนจะทำเรื่องที่น่ารังเกียจแบบนี้ แม้ว่าเขาจะงงอยู่ ถ้าเขย่าแค่ลูกเต๋าธรรมดาเขาก็คงได้ยิน แต่ประเด็นสำคัญคือการที่เขาตบลงบนโต๊ะ ทำให้เขาสะดุ้งจนไม่ได้ฟังเสียงลูกเต๋าในถ้วย

ไช่เซิ่งถึงกับขมวดคิ้วกับการกระทำที่น่ารังเกียจของเย่เทียน แต่ถึงยังไงก็พูดอะไรไม่ได้ เย่เทียนเองก็แค่ตบโต๊ะ จะบอกว่ารบกวนก็ไม่ได้ แต่จะบอกว่าไม่รบกวนก็ไม่ใช่ ครั้งนี้ทำให้ทุกคนตกใจอย่างมาก

"อย่ามัวแต่ตกใจสิ ไม่ใช่ว่าเป็นราชาแห่งการพนันไม่ใช่เหรอ รีบๆ ทายสิ" เย่เทียนพูดกดดัน