บทที่ 104: ถูกต้อนให้จนมุม

หลิ่วเหมยอู่เคยเห็นลูกดอกในมือของเฉินเสียนจริง ดังนั้นนางจึงไม่คิดให้มาก ใจหนึ่งก็อยากให้เฉินเสียนและนักฆ่าพัวพันกัน เมื่อถึงเวลานั้นนางจะได้ไม่ต้องลงมือ ให้องค์จักรพรรดิทรงจัดการกับเฉินเสียนด้วยตนเอง

ตอนนี้เฉินเสียนไม่เพียงแต่เสนอตนเอง ฉินหรูเหลียงก็ถูกดึงเข้ามาเอี่ยวด้วยเช่นกัน เพียงแค่ต้อนฉินหรูเหลียงให้จนมุม ก็จะรู้ว่าสิ่งที่เฉินเสียนกล่าวมานั้นจริงหรือเท็จ

หากฉินหรูเหลียงกล่าวว่าเป็นเรื่องเท็จ เฉินเสียนจะไม่อาจแก้ต่างได้

แต่ถ้าฉินหรูเหลียงกล่าวว่าเป็นเรื่องจริง หลิ่วเหมยอู่จะกลายเป็นคนที่จงใจใส่ความองค์หญิง นางจะตกเป็นเป้าหมายของธารกำนัลทั้งหลาย ผลที่ตามมานั้นมิอาจคาดเดาได้

ในเวลานี้เสียงขององค์จักรพรรดิดังก้องอยู่เหนือศีรษะของหลิ่วเหมยอู่ราวกับฝันร้าย “ไปเรียกฉินหรูเหลียงมา กงกง ให้พระที่นั่งแก่องค์หญิงจิ้งเสียน”

ฉะนั้นข้ารับใช้ในวังหลวงจึงออกไปเพื่อเรียกให้ฉินหรูเหลียงกลับมาจากการไปออกค้นหามือสังหาร และให้พระที่นั่งฝั่งหนึ่งแก่เฉินเสียน

เฉินเสียนที่ยืนจนเจ็บเอวเจ็บเท้าไปหมด จึงค่อยๆ นั่งลง

หลิ่วเหมยอู่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นเช่นเดิม องค์จักรพรรดิยังไม่ให้นางลุก ฉะนั้นนางจึงทำได้เพียงคุกเข่าอยู่เช่นนั้น

ไม่นานฉินหรูเหลียงผู้เด็ดขาด ก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นหลิ่วเหม่ยอู่คุกเข่าอยู่บนพื้น ส่วนเฉินเสียนนั่งอยู่ที่นั่งข้างๆ เขาหยุดชะงัก แล้วคุกเข่าลง ทำการคารวะ “กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท กระหม่อมผิดไปแล้ว โปรดฝ่าบาททรงลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนมองไปที่หลิ่วเหมยอู่อย่างนิ่งสงบ กล่าวขึ้นอย่างปลอบโยน “เหมยอู่อย่ากลัวไปเลย เพียงแค่คนในครอบครัวเข้าใจผิดกันเท่านั้น แค่ต้องแก้ไขให้ทันท่วงที ตอนนี้ท่านแม่ทัพก็อยู่ที่นี่แล้ว ความจริงจะปรากฏในไม่ช้า

ชี้แจงไม่ชัดเจนก็ไม่เป็นไร ถนนสายนั้นและแผงลอยอันนั้น ท่านแม่ทัพยังทรงจำได้แม่นว่าวันนั้นถูกโจมตีอย่างไร หากกลับไปที่ถนนสายนั้นอีกครายังตรวจสอบค้นหาได้”

หลิ่วเหมยอู่ตัวสั่นอีกครั้ง

น้ำเสียงขององค์จักรพรรดิเย็นชา หยิบลูกดอกในถาดขึ้นมา โยนมันลงบนพื้นข้างๆ เท้าของฉินหรูเหลียง แล้วตรัสว่า “อนุของเจ้าบอกว่านางเคยเห็นลูกดอกที่คล้ายกับของมือสังหารในจวนแม่ทัพ เห็นในมือของจิ้งเสียน จริงหรือไม่? ”

ฉินหรูเหลียงไม่ได้เขลา จากคำพูดของเฉินเสียนเมื่อครู่ และเมื่อได้ยินคำถามของจักรพรรดิอีก จึงเข้าใจได้คร่าวๆ ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

เหมยอู่เปิดเผยว่าเฉินเสียนมีลูกดอกที่คล้ายคลึงกันอยู่กับนาง เฉินเสียนเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง จึงต้องบอกที่มาของลูกดอกนั้น

แต่เช่นนี้ เกี่ยวกับเขาเสียที่ไหน?

เขาไม่เพียงแค่จับตัวมือสังหารที่ลอบโจมตีตนเองก่อนหน้านี้ไม่ได้ เวลานี้ยังปล่อยมือสังหารลอยนวลไปอีก ศักดิ์ศรีและหน้าตาของการเป็นแม่ทัพทั้งหมดพลันอันตรธานหายไป สูญสิ้นทุกอย่าง

คำกล่าวหาของเฉินเสียนไม่ใช่พูดให้หลิ่วเหมยอู่ฟัง แต่กล่าวให้ฉินหรูเหลียงได้ยิน

หากเขากลับผิดเป็นถูกพูดเพื่อเข้าข้างหลิ่วเหมยอู่ มีพยานมากมายตามท้องถนนในวันนั้น เจ้าของแผงลอยตั้งแผงลอยอยู่ที่ตรงนั้นมาช้านาน หากเขายืนกระต่ายขาเดียวปฏิเสธ เจ้าของแผงลอยและผู้ที่พบเห็นเหตุการณ์บนถนนก็มาเป็นพยานได้

ฉินหรูเหลียงรักหลิ่วเหมยอู่มากยิ่งนัก ตอนนี้เขาอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เมื่อเห็นฉินหรูเหลียงเอาแต่เงียบ องค์จักรพรรดิทรงตรัสอย่างไม่พอพระทัย “แม่ทัพฉิน พูดมา!”

ฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เป็นเรื่องจริงพ่ะย่ะค่ะ”

หลิ่วเหมยอู่เงยหน้ามองฉินหรูเหลียงอย่างเศร้าสร้อย

จักรพรรดิตรัสอีกครา “แต่องค์หญิงจิ้งเสียนกล่าวว่า ลูกดอกนั้นถูกนักฆ่าลอบโจมตีตอนที่เจ้าพานางไปเดินซื้อของ ใช่หรือไม่? ”

ฉินหรูเหลียงมองไปที่หลิ่วเหมยอู่ด้วยสายตาหดหู่ มีความผิดหวังอยู่ในแววตาของเขาลึกๆ

เขารู้ว่าหลิ่วเหมยอู่ไม่ชอบเฉินเสียน แต่ไม่คาดคิดว่านางจะเปิดโปงเฉินเสียนต่อหน้าธารกำนัล เหมยอู่อ่อนโยนและขี้ขลาดมาตลอด เหตุใดวันนี้กลับมีความกล้าเช่นนี้

เช่นนี้ไม่ใช่เพียงแค่ต้องการใส่ความ แต่ยังอยากฆ่าเฉินเสียนให้ตาย

คำวิงวอนฉายอยู่ในสายตาของหลิ่วเหมยอู่ นางกำลังอ้อนวอนสิ่งใด อ้อนวอนขอให้ช่วยพูดปดเพื่อนาง ให้ใส่ความเฉินเสียนงั้นหรือ?

แม้ว่าฉินหรูเหลียงจะเกลียดเฉินเสียนมากเพียงใด ก็ไม่อาจใช้วิธีการนี้เพื่อฆ่านางได้

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ความประทับใจที่เฉินเสียนมอบให้เขาไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยรังเกียจอีกต่อไป