บทที่ 105 ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเจ้า!

เมื่อเฉินเสียนขยับริมฝีปากอ้อนวอนขอความเมตตา อาจได้รับชื่อเสียงที่ดีและไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามไม่มีทางเสียเปรียบ

ทว่านางเพียงขอความเมตตาเพื่อฉินหรูเหลียง แต่ไม่ได้ขอร้องให้กับหลิ่วเหมยอู่

ผลสุดท้ายองค์จักรพรรดิก็กล่าวว่า: “ในเมื่อจิ้งเสียนขอร้องเพื่อเจ้า นางอนุผู้นี้ไม่ต้องประหารแต่ต้องถูกลงโทษ สามสิบไม้พลอง ถ้าแม่ทัพฉินยืนกรานที่จะรับโทษแทนนางก็หกสิบไม้พลอง ทั้งที่เจ้ารู้มาก่อนแต่กลับไม่แจ้งให้รู้ คืนนี้การไล่ล่ามือสังหารไม่ราบรื่นไปด้วยดี เจ้าทำให้วันพระบรมราชสมภพของสมเด็จพระราชชนนีต้องโกลาหลวุ่นวาย โบยอีกห้าสิบไม้พลอง ลงโทษที่ประตูหานอู่"

มือทั้งสองของฉินหรูเหลียงดันกับพื้นที่โน้มศีรษะติดกับพื้น เอ่ยชัดทุกถ้อยคำว่า: “กระหม่อม ขอขอบพระทัยที่เมตตาพ่ะย่ะค่ะ”

บอกได้เลยว่าความจริงแล้วจักรพรรดิได้บรรลุผลตามที่เขาต้องการแล้ว อย่างน้อยในเวลานี้ แม้ว่าฉินหรูเหลียงได้รับโทษแล้ว เขาก็ยังรู้สึกขอบคุณจักรพรรดิอยู่ดี

หลังจากจักรพรรดิออกจากท้องพระโรง บรรดาญาติพี่น้องของภรรยาและขุนนางฝ่ายต่างๆ ที่ดูละครจบก็ทยอยออกจากพระราชวังกัน

เดิมทีงานเลี้ยงในวังนั้นคึกคัก แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นความหดหู่และเงียบเหงา

เสียงร้องไห้ที่เจ็บจนถึงขั้วหัวใจของหลิ่วเหมยอู่ดังขึ้นรั้งท้ายจากท้องพระโรงที่ว่างเปล่า

ฉินหรูเหลียงยืนขึ้น แผ่นหลังเหยียดตรงที่ไม่มีใครเหลียวแล บนใบหน้าไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ และหันมามององครักษ์ที่ติดตามไปประตูหารอู่ด้วยกัน

ประตูหานอู่คือประตูทางเข้าแรกที่เข้าสู่พระราชวัง หน้าประตูมีสนามจัตุรัสที่กว้างขวาง สิ่งก่อสร้างอันวิจิตรตระการตา ในค่ำคืนที่มีความงดงามเย็นยะเยือก

ทุกคนค่อยๆ เดินไปจนหมด เฉินเสียนเดินเยื้องย่างอยู่ด้านหลังเนื่องด้วยถูกนางในส่งตัวออกจากวัง

ตอนนี้อวี้เยี่ยนได้มาถึงประตูพระราชวังเร็วกว่าปกติ

ตอนเดินผ่านประตูหานอู่ อวี้เยี่ยนได้รับอนุญาตเข้าประตูวังได้เป็นกรณีพิเศษเพื่อเข้ามารับช่วงดูแลเฉินเสียน

ตอนเธอประคองแขนของเฉินเสียนก็เกือบจะร้องไห้ออกมา เธอเอ่ย: “องค์หญิงเพคะ บ่าวเห็นคนอื่นๆ ออกจากวังไปนานแล้ว ก็รออยู่นานไม่เห็นพระองค์ บ่าวก็คิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว”

“เรื่องน่ะเกิดแล้ว” เฉินเสียนเอ่ยเรียบๆ “แต่แค่ไม่ได้เกิดกับข้า”

บนสนามจัตุรัสที่ใหญ่อย่างนี้ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมามันสื่อถึงความอ้างว้างและเยือกเย็น จนเท้าที่เหยียบลงบนพื้นถนนรู้สึกชา

ประตูหานอู่ตั้งสูงตระหง่านไม่ไหวติง เฉินเสียนเงยหน้าหรี่ตาจ้องมองแสงจันทร์สลัวดวงนั้น ร่างสูงใหญ่และเคร่งขรึมของฉินหรูเหลียงคุกเข่าลงอย่างช้าๆ เสื้อผ้าคว้านกว้างลึกลงเผยให้เห็นกายท่อนบนที่แข็งแรง

อวี้เยี่ยนเฝ้าดูเฉินเสียนอยู่พักหนึ่งจึงเอ่ยอย่างไม่มั่นใจว่า: “คนที่ถูกลงโทษด้านนั้น…...คือท่านแม่ทัพหรือเพคะ? ”

“ใช่”

เฉินเสียนค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขาทีละก้าว

เสียงไม้พลองฟาดบนตัวเขาส่งเสียงดังอื้ออึงออกมา ราวกับการเต้นของหัวใจมนุษย์ ทีละครั้งทีละครั้ง มันเชื่องช้าและเป็นจังหวะ

จนกระทั่งเฉินเสียนยืนอยู่ข้างเขา หลุบตามองเหตุการณ์ที่เขาถูกลงโทษ

ผมสลวยดั่งเส้นไหมลู่ลงบนไหล่ของเขา เขาเม้มริมฝีปากหอบหายใจแรงโดยไม่เปล่งเสียงออกมาสักนิด มีรอยปริแตกของผิวหนังไปทั่วทั้งกาย กระนั้นแล้วไม้พลองยังฟาดลงบนกายเขาและยังทิ้งรอยแดงไว้อย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่ได้แข็งแกร่ง แต่กระดูกเขาก็ยังแข็งแกร่งกว่าไม้พลองนี้

องครักษ์ทำการลงโทษอย่างเที่ยงธรรมโดยไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น นี้เป็นพระราชโองการของจักรพรรดิ พวกเขาไม่กล้าอ่อนข้อให้

เฉินเสียนมองอยู่สักพัก ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ารอยแผลเป็นภายใต้แสงจันทร์ของฉินหรูเหลียงนั้น พลันมีส่วนคล้ายความเศร้าอึมครึมและหนาวเย็นในยามค่ำคืน

ยังไม่ถึงหกสิบไม้พลอง ฉินหรูเหลียงก็ไม่แกร่งได้เหมือนตอนแรกเริ่มแล้ว

ฉินเสียนตาวาวเมื่อเห็นทั้งแผ่นหลังของเขามันมีรอยเลือดสีแดงก่ำซึมออกมา

รอจนโบยครบหกสิบไม้พลองก็ยังเหลืออีกห้าสิบโบยถึงจะครบบทลงโทษที่เขาจะได้รับ

ขณะนั้นมีร่างหนึ่งวิ่งโซซัดโซเซอยู่ที่สนามจัตุรัส กระโปรงบางพลิ้วไหวไปตามสายลมราวกับผีเสื้อที่กำลังกางปีก

นางทั้งวิ่งทั้งร้องไห้

เฉินเสียนหันไปมอง คนที่วิ่งมาในตอนที่สายแล้วคือหลิ่วเหมยอู่