บทที่ 119 ในเรือนก็มีสตรีตั้งครรภ์อยู่

นางมองไปที่ฉินหรูเหลียงอีกครั้ง กล่าวอีกว่า "ท่านหาข้างนอกอยู่ทั้งวันทั้งคืนแล้ว เมืองหลวงใหญ่ขนาดนี้ บ้านเรือนก็มีเยอะแยะมากมายขนาดนี้ จะต้องมีสตรีที่กำลังจะกำเนิดบุตรเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน"

ฉินหรูเหลียงกล่าว "หามาเยอะแล้วล่ะ แต่ทว่าไม่มีที่จะคลอดเมื่อวานหรือวันนี้เลย เหมยอู่มีเวลาอีกแค่สองวัน วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว"

"ท่านไปหามาทุกเรือนแล้วใช่หรือไม่ ไปถามมาหมดแล้วใช่หรือไม่?"

"ยัง ข้าไปหาเท่าที่กำลังของข้าไหวเรือนของชาวบ้านใกล้ๆ ในถนนไม่กี่สายนี้"

เฉินเสียนกล่าวเสียงเย็น "งั้นทำไมท่านไม่ไปหาต่อเล่า! ท่านเป็นแม่ทัพ ท่านก็พากองกำลังไปค้นหาสิ! คนทั้งเมืองหลวงเยอะแยะเช่นนี้ จะไม่มีคนคลอดบุตรในสองวันนี้เลยหรือไงกัน!"

"ข้าเป็นแม่ทัพ แต่ข้าไม่สามารถใช้อำนาจในเรื่องส่วนตัวได้"

เฉินเสียนรู้สึกว่าช่างน่าขัน "ไม่สามารถใช้อำนาจในเรื่องส่วนตัวได้? ข้าคิดว่าท่านคงเกรงว่าจะถูกพบ ท่านแม่ทัพใหญ่เพื่อที่จะช่วยอนุภรรยาแล้ว ไม่รู้ว่าฟังคำหลอกลวงของผู้ใดมา ยกกองทัพหาสตรีที่กำลังจะคลอดบุตร ต้องการที่จะเอารกของพวกนาง ท่านกลัวว่าถ้าโลกรู้ จะตำหนิว่าท่านบ้า! แน่นอนว่าท่านไม่กล้าจัดทหารไปช่วยท่านหารก ถ้าหากจักรพรรดิทราบเข้า ก็จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ!"

ฉินหรูเหลียงยังคงสงบนิ่ง กล่าว "ท่านก็รู้เรื่องพวกนี้นี่ ข้ารู้ว่าท่านเป็นสตรีที่ฉลาด"

เฉินเสียนกล่าว "แต่ยังมีเวลาอีกหนึ่งวัน ท่านยังสามารถไปหาได้ ก่อนที่ฟ้าจะมืดท่านจะต้องหาได้ ถ้าหลิ่วเหมยอู่ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ ท่านก็จะหาไม่เจอ นั่นต้องเป็นไปตามชะตาฟ้าลิขิตชีวิตนางแล้วล่ะ!"

กล่าวจบ เฉินเสียนหมุนตัวเดินกลับไป

ฉินหรูเหลียงกล่าวอยู่ข้างหลัง "นางจะรักษาสภาพอีกได้ไม่นานนัก ข้าไม่สามารถหวังที่จะงมเข็มในมหาสมุทรได้อีก จิ้งเสียน ท่านช่วยชีวิตนางได้หรือไม่?"

เฉินเสียนหยุดนิ่งไป

"ถือว่าท่านช่วยข้า"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดเสียงทุ้มต่ำไม่แสดงความโกรธต่อหน้าเฉินเสียน

เฉินเสียนหันหลังให้เขาและพยายามสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุด "วันนี้ข้าได้ส่งอวี้เยี่ยนไปหาเหลียนชิงโจวแล้ว เหลียนชิงโจวมีเพื่อนที่ทักษะในการรักษา ด้วยความช่วยเหลือของเขาอาจมีโอกาสรอดชีวิต สิ่งที่ข้าทำได้ ก็มีเพียงเท่านี้"

"แต่ถ้าหากเขาไม่รู้วิธีแก้พิษล่ะ หรือใบสั่งยาที่เขาสั่งเหมือนกับหมอจีนพเนจรที่ต้องใช้รกมนุษย์เป็นยาล่ะ?" ฉินหรูเหลียงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ข้ารอนานเช่นนั้นไม่ได้ เหมยอู่จะตายจริงๆ"

เฉินเสียนกำหมัดแน่น ขณะนั้นเธอแค่รู้สึกโกรธ ความโกรธกำลังจะทำให้เธอมึนจนจะสลบ เธอหันกลับมาปะทะฉินหรูเหลียงและกล่าวว่า "ท่านเชื่อเรื่องไร้สาระของหมอหลอกลวงนั่นหรือ! ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่ายาพิษชนิดนี้แก้ได้ด้วยยาเลอะเทอะแบบนี้ ฉินหรูเหลียง ตื่นได้แล้ว!"

"นอกเหนือจากเชื่อคำพูดเขาข้าจะทำอะไรได้อีก? ข้าไม่สามารถละทิ้งโอกาสใดที่จะช่วยชีวิตเหมยอู่ได้!"

เฉินเสียนกล่าว "ในเมื่อท่านเชื่องั้นท่านก็หาต่อไปเถอะ! ท่านมาหาข้าทำไม?" สีหน้าของนางแย่มาก กลับยิ้มอย่างชัดเจน "ไม่ใช่ว่าท่านหาจากข้างนอกไม่ได้ จึงคิดว่าที่เรือนก็มีอยู่ ท่านอยากจะเอารกของลูกข้าไปช่วยหลิ่วเหมยอู่?"

นางคิดออกทันทีที่ฉินหรูเหลียงพูดถึงยานั่น แต่ตอนที่นางพูดออกมาด้วยตัวเอง กลับรู้สึกว่าความหนาวเย็นนี้มันทิ่มแทงเข้ามากลางเท้านาง หลังจากนั้นก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งตัว

ฉินหรูเหลียงมองไปที่เฉินเสียนอย่างอดไม่ได้ น้ำเสียงอ่อนโยนลง ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยใช้พูดกับนางมาก่อนเลย

เขากล่าว "จิ้งเสียน ขอเพียงแค่ครั้งนี้ท่านยอมช่วยนาง ข้ายอมท่านทุกอย่าง ข้าเป็นหนี้ท่านหนึ่งชีวิต"

เฉินเสียนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "ข้าไม่ยอม"

สีหน้าของฉินหรูเหลียงนิ่งค้าง ทั้งไม่อดทนและไม่ยอมอีกต่อไป